Het is een even na twaalven als we met suizende oren de Melkweg in Amsterdam uitlopen. Vanavond zijn we op schoolreisje geweest in het land van melk en honing en hebben we koningen en clowns ontmoet en meegelopen in de carnavalsoptocht van Jeroen Bosch. In een zeer speels en energiek concert had Jellyfish het publiek betoverd met hun vrolijk-melancholieke popliedjes met als hoogtepunt het rammelende 'The King is half Undressed'. Dichter bij de Beatles dan vanavond ben ik nooit geweest.
Eenmaal op straat verbazen we ons over de enorme drukte, de Lijnbaansgracht en het Leidseplein zijn werkelijk volgepakt met mensen. Pas dan begint het langzaam tot me door te dringen: het is 30 april, Koninginnedag, en de Amsterdamse Vrijmarkt is vijf minuten geleden begonnen! We beseffen dat we onze trein nooit meer zullen halen en blijven tot het eerste daglicht in de hoofdstad.
(Jellyfish, Bellybutton Tour, gezien in de Melkweg, Amsterdam op 29/04/1991)
Hoewel ik atheïst ben in hart en nieren (weliswaar met een lichte hang naar het boeddhisme en een fascinatie voor bepaalde elementen uit het druïdisme) en astrologie beschouw als een sektarische, ongenuanceerde, ja zelfs discriminerende denkwijze, heb ik toch sterk het vermoeden dat ik deze week in de invloedssfeer verkeer van een kosmische conjunctie van een stuk of wat planeten. Na enkele onbeduidende en ogenschijnlijk onsamenhangende toevalligheden die mij vorige week ten deel vielen begint zich nu toch langzaam een patroon te ontplooien waarin de gebeurtenissen als puzzelstukjes samensmelten tot een groter geheel. Even tussen ons: het zou wel schrikken geblazen zijn als de puzzel na voltooiïng een foto van koningin Beatrix zou opleveren, maar dit terzijde... Ondertussen hou ik de wereld scherp in de gaten, want mij draaien ze geen loer!
Vanavond heb ik de stoute schoenen aangetrokken en mijn virtuele zolder opgeruimd (bij gebrek aan een echte...) Oftewel: mijn weblog is nu uitgerust met heuse archieven, yeah! Normaal gaat dat archiveren vrij gemakkelijk maar Blogger, de onderhoudstool van deze weblog, blijkt een bug te bevatten waardoor archiveren een crime wordt. Ik heb van alles uitgeprobeerd en opnieuw gedaan maar na een heleboel pogingen was ik het beu, ik heb nu de archieven maar met de hand aangemaakt en dat ging eigenlijk best snel: ongeveer een uurtje werk. Oh ja, de archieven zijn te vinden via het item "Archieven" in het menu, logisch toch?
The Mirror Project is een altijd groeiende internet foto-tentoonstelling met één simpel thema: zelfportretten in spiegelende oppervlakken. Ik heb dit initiatief vooral via de prachtige photoblog Ecritures van Daniëlle Jansen leren kennen en toen ik nog eens naar mijn foto van Fudge (zie 17 april) keek, dacht ik: waarom niet? Zogezegd, zogedaan: surf naar hier voor mijn allereerste gepubliceerde foto! Er staan trouwens nog véél meer en véél mooiere foto's op deze site - veel plezier.
In 1967 bedacht de Amerikaanse socioloog Stanley Milgram de theorie dat iedereen ter wereld met elkaar verbonden is door maximaal zes tussenpersonen (die elkaar dus persoonlijk kennen.) In de sociologie staat deze theorie bekend als de ‘Small world theory’ of ‘Six degrees of separation’, ook bekend vanwege de gelijknamige film met o.a. Will Smith. Hoe onwaarschijnlijk deze theorie ook klinkt, hij schijnt toch te kloppen. Er loopt op dit moment een onderzoek bij de Universiteit van Columbia in de Verenigde Staten.
Gisteren trouwde G., één van de jongens van het roeiteam, en hoewel ik nog niet zo heel lang bij dit team roei, had-ie me toch uitgenodigd voor zijn trouwfeest. Nu moet ik heel eerlijk bekennen dat ik een flinke hekel heb aan het gemiddelde trouwfeest, maar het was natuurlijk wel een gelegenheid om het team wat beter te leren kennen, én het was gewoon aardig dat G. mij uitgenodigd had. Het feest zou plaatsvinden in de Fazanterie, een soort van trouwfeestjes-compound aan de rand van het bos bij Breda... We verzamelden bij één van ons om nog even een kop koffie te drinken en dan te vertrekken.
"Hoe heet de bruid eigenlijk?" vroeg ik.
Het antwoord was een verassing...
G. is gisteren namelijk getrouwd met mijn buurmeisje van twintig jaar geleden!
Het feestje was nog erg gezellig trouwens...
Al weken geleden heb ik 'mijn' woonstichting Singelveste een brief gestuurd waarin ik heb gevraagd of het mogelijk was om mijn huidige appartement om te ruilen tegen dat van mijn schuintegenoverburen, die waarschijnlijk over een maand of drie vertrekken. Reden: mooier balkon (kwart cirkel), ligging op zuidwesten, prachtig uitzicht op de skyline van Breda, nét een nieuwe parketvloer die ik graag overneem. Wel, vandaag hadden ze mijn voice-mail ingesproken: "In antwoord op uw schrijven... blah.. blah.. sorry voor het lange wachten..." en dan een hoop bureaucratisch gezwam vol onlogische wendingen en onnodige regeltjes waarom het NIET kon. Klote Singelveste, bah! Ik stapte op m'n fiets om naar de sportschool te rijden, effe stoom afblazen, en halverwege, op de singel, staat een bedrijfswagen naast een politieauto waarnaast weer een diender driftig pennend een bekeuring staat uit te schrijven. De bedrijfswagen is bruin van kleur en draagt levensgroot het logo en de naam van de Singelveste. Ha! Vrolijk fietste ik verder...
Ja hoor, het is zover. Het prachtige voorjaarsweer, een uitstapje naar Denemarken, een collega die vertelt dat-ie een reis naar Mongolië gaat maken... de reiskoorts heeft me weer eens te pakken. Maar waar naar toe? De wereld is zó groot en er zijn zóveel landen die liggen te wachten om (door mij) ontdekt te worden... ik weet het nog niet. Als iemand nog tips of ideetjes heeft dan houd ik me zeer aanbevolen... (ondertussen is het stiekem wel leuk om te bedenken waar ik allemaal naartoe zou KUNNEN gaan!)
Ja hoor, ze staan erop. Ik kon helaas geen foto's meer uploaden naar Pbase voordat ik $23 overmaak, maar ik ben een echte internetkrent, dus dat doe ik voorlopig niet. Omschrijvingen bij de foto's ontbreken nog, maar dat komt later nog wel goed.
To my great surprise Emme, who is a 'regular' at Ingrid's weblog was also at the Devics concert in Voxhall last sunday... talk about coincidence! I like to believe that this was the result of my 'spamming' of the band on Ingrid's log... but hey, I already found out that the Danes love good pop music anyway! Well, Emme complained that she couldn't make *** out of my report of the concert because it's in Dutch, so here it is in English.
Some hundred people joined the scarcely but nicely lit Voxhall in Århus. Not bad for a band that plays in Denmark for the first time.. unfortunately their latest album 'The Stars at Saint Andrea' is nowhere available here - a real pity! I grab some Kroner and purchase this CD and its predecessor. A little later the Devics enter the large stage and lead singer Sara Lov looks shyly into the audience and asks: "who are the guys that drove all the way from Holland to see us?" We raise our hands. "You make us feel pretty good..." she stutters. People laugh and the band begin their first song: it shows that Sara is feeling much more at ease when she sings.
The first notes make me shiver and the Voxhall turns into a dark nightclub where the melancholic sound of piano, cello and Sara's voice fill the room. The cheerful audience holds its breath while listening to a great set of songs from the band's two latest albums. The musical landscapes that the Devics bring vary from beautiful ballads and whispering melodies to rough sea songs and hard rocking pieces.
After a very satisfying performance some members of the band come down to talk a bit while Sara finds time to sign a few CDs. At midnight we leave, after thanking the band, to take the nightbus back to our youth hostel. A wonderful concert still reverberates in our head..
Omdat ons zakelijke internetverkeer via een proxy-server in Duitsland loopt neemt Google voor het gemak maar aan dat ik een Duitser ben en opent iedere keer met een duitstalige pagina terwijl ik gewoon '.com' intyp en niet '.de'. Ik werk overigens voor een Frans bedrijf. In Nederland. Maar we hebben een Amerikaanse naam... Geen wonder dat Google een beetje in de war raakt.
Het was laat in de namiddag toen we de Jens Baggesensvej indraaiden. Aan de linkerkant van de weg hing tegen de muur van een laag, witgekalkt fabrieksgebouwtje een A4'tje waarop met grote letters "Get-In" stond. We parkeerden de auto op de kleine binnenplaats, liepen naar de knalblauwe voordeur van de jeugdherberg en belden aan. Er kwam geen antwoord. Ook de tweede keer bellen had geen resultaat. Ik wachtte, keek om me heen maar zag helemaal niemand. Dan maar het telefoonnummer bellen dat op de deur stond geschreven. Na enkele ogenblikken klonk er een voorzichtige Deense stem waarin de woorden 'Get In' en 'Jørgen' te herkennen waren. Mooi! Dit was onze man. Ik legde uit dat ik "Dim from Holland" was en dat we voor de poort van de jeugdherberg stonden. "Oh, yes..." aarzelde Jørgen, "if you look at the door and then to the right, you will see four flower pots standing on the floor." Ik keek naar beneden en zag inderdaad precies vier grote bloempotten staan. Dat gaf zekerheid. "Underneath the fourth flowerpot, at the rightmost side, you will find a plastic white bag..." ging Jørgen door.
Nu werd het spannend. Ik liep met de telefoon in mijn hand naar de vierde pot en schoof deze opzij. Op de grond lag een witte plastic zak waarop met blauwe stift 'Dim' stond geschreven. Ik pakte de plastic zak beet en keek schichtig om me heen. "... in this bag you will find the key to the front door and another key to room twelve," ging de stem verder. Ik begon het nu toch een beetje benauwd te krijgen: deze operatie was blijkbaar tot in de puntjes voorbereid... De sleutel van de voordeur paste! We liepen voorzichtig naar de achterkant van het gebouwtje, nauwkeurig de instructies volgend, naar een volgende binnenplaats, rechtsaf een steil trapje op, een deur door en daarna via een smalle gang totdat we voor kamer twaalf stonden. Ook hier paste de sleutel! Aarzelend opende ik de deur die toegang gaf tot onze kamer..
Tijdens ons verblijf in de herberg hebben we Jørgen nooit gezien ...
Een kleine honderd man publiek was gisteren aanwezig in de karig maar sfeervol verlichte Voxhall in Århus. Geen slechte opkomst voor een bandje dat voor de allereerste keer in Denemarken speelt. Helaas is hun prachtige recente album The stars at Saint Andrea helemaal nergens te krijgen hier: erg jammer!
Ik tast naar een stapeltje kronen en schaf meteen deze én hun vorige CD aan. Als even later Devics het grote podium betreden kijkt de verlegen zangeres Sara Lov voorzichtig de zaal in en vraagt: "who are the guys that drove all the way from Holland to see us?"
We steken onze handen voorzichtig omhoog.
"You make us feel pretty good ..." stamelt ze verder. Het publiek lacht en de band zet het eerste nummer in: meteen blijkt hoeveel zekerder Sara zich voelt als ze zingt.
De eerste noten bezorgen me onmiddellijk kippenvel en de zaal is in één slag omgetoverd tot een duistere nachtclub waarin de melancholieke klanken van piano, cello en Sara's stem de ruimte perfect vullen. Het enthousiaste publiek luistert ademloos naar een grandioos uitgevoerde set nummers, afkomstig van de laatste twee albums. De muzikale pareltjes die de band voortbrengt variëren van stemmige ballads en fluisterende melodieën tot bonkende zeemansliederen en stevige rockende songs.
Na een zeer geslaagd optreden komen een paar bandleden een praatje houden terwijl Sara nog even haar handtekening op wat CDs krabbelt. Aan het eind van de avond bedanken we de band en nemen de nachtbus terug naar de jeugdherberg, een wonderlijk concert naklinkend in ons hoofd.
Toen we bij de Ekko in Utrecht aankwamen was de deur nog gesloten, het was iets vóór acht uur en dus bleven we even wachten tot we onze kaartjes konden afhalen. Een paar meter verderop zat de band, the Miracle 3, te keuvelen en te genieten van de prachtige avond. Steve Wynn en Linda Pitmon, drumster van de band, tevens vriendin van Steve, maakten een ommetje langs de Utrechtse gracht. Het is goed om te zien dat de band er eerder was dan wij, dan zou er in ieder geval gespeeld worden... En gespeeld werd er! Na wat technische problemen met de geluidsinstallatie - het geluid moest via de monitorboxen van de band de zaal in - barstte Steve en consorten los. Met misschien wel zijn beste band ooit speelt hij een stevige set van opvallend veel nieuw werk (veel van 'Static Transmission', zijn laatste), afgewisseld met wat Wynn-klassiekers.
Drumster Linda ging als een gek tekeer op haar drumkit, alsof ze de schade van dagenlang niet-kunnen-spelen moest inhalen. Ze had enorm veel last van haar duim, die gisteren helemaal in het verband zat, de vorige optredens had de band noodgedwongen akoestisch gespeeld om haar wat rust te gunnen. In de Ekko hield ze het een uur vol, ze verdween met een van pijnlijk gezicht van het podium. Om een tijdje later terug te keren met een sambabal en één drumstok. Als toegift speelde Wynn een zeer opwindende 'Days of Wine and Roses", hét live prijsnummer van de band en sprong daarna in z'n ééntje met gitaar het publiek in. De rest van de band volgde en stond wedra enthousiast te spelen middenin zo'n 150 man publiek. Het was magic!
Inderdaad, ik kon het niet laten. Lentekriebels misschien, maar ik heb weer eens een layout-aanpassing gemaakt op m'n site. De bedoeling is (zoals altijd) om het zo rustig en minimaal te houden, dus vandaar de indeling zoals je hier nu ziet. M'n reisverslagen hebben nu hun eigen selectie-pagina gekregen, de kleine fotootjes zijn met z'n tienen (ik moet er alleen nog een paar bijmaken) en het navigatiemenu is iets eenvoudiger geworden. Ik heb ook m'n reisverslagen bijgewerkt en verder uitgebreid, nieuwe foto's toegevoegd en foutjes hersteld... dus neem weer eens een kijkje als je zin hebt!
Hoewel de camera-training nog twee dagen duurt, hebben we alvast een afsluit-diner gedaan vanavond. We waren met twee Duitsers (ein Berliner und eind Weiterstadter), een Engelsman (London) en twee Nederlanders (onze trainer en ikzelf, allebei uit Breda) en we gingen eten bij Bali, een authentiek Balinees restaurant. Het eten was erg smakelijk, de conversatie eerder vermakelijk. Omdat mijn Engelse collega geen woord Duits spreekt of verstaat en de Berliner kein English spricht was het allemaal very very confusing. En voor ons Nederlanders knap vermoeiend omdat je immer switchen muss tussen Engels und Deutsch, verstehen Sie? And then there were also a lot of beers involved. Dus ga ik nu maar naar bed.... truste!
't Is wel effe zoeken, naar de Å, maar dan staat-ie er ook! ik heb er even over nagedacht maar, jawel: ik ga naar Århus met Pasen! Århus is de tweede stad van Denemarken, fraai gelegen aan het Skagerak én de woonplaats van Ingrid, een bevriend weblogster. Bovendien staat in het centrum van de stad de Voxhall, een middelgroot poppodium, zoals de Mezz hier in Breda, met een programmering om jaloers op te worden: deze maand alleen al Nada Surf, Kashmir, Steve Wynn én Devics! En voor het concert van deze band op zondagavond hebben we gereserveerd, drie tickets in totaal.
We rijden met z'n drieën naar Denemarken, een hele goeie vriend van me, zijn vrouw - allebei ook grote Devics-fans - en ikzelf. We overnachten zaterdag- en zondagnacht in een jeugdherberg aan de rand van de stad, zo'n beetje op loopafstand van de Voxhall. Verder heb ik van Ingrid al wat tips gekregen over wat er te zien en te doen is in Århus, en waar je héle lekkere ijsjes kunt eten (bedankt voor de tips, Ingrid) dus dat gaat vast een gezellig weekend worden.
Helaas is de site van BackBlog al urenlang uit de lucht en daarom doet mijn commentaarfunctie het weer eens niet. Nou ja, als je wat urgents aan me te melden hebt, stuur dan maar een e-mailtje, ok?
Update: hij doet het geloof ik weer...
Eén van de aangenaamste en meest sfeervolle platen van dit jaar werd al een tijdje geleden afgeleverd door de uit Los Angeles afkomstige groep Devics: "The stars at Saint Andrea". Op de website van hun platenlabel Bella Union is het prachtige In Your Room gratis te downloaden. De muziek van de groep varieert van bonkige zeemansliederen met een donkere ondertoon tot de lichtere ballads die dicht tegen trip-hop aanleunen.
De eerste (en tot nu toe enige) keer dat ik ze live zag optreden was op het Virus-festival in Eindhoven in 2001. Ze zijn dit voorjaar opnieuw in Europa om een serie concerten te geven, maar helaas komen ze niet naar Nederland. Da's erg jammer want deze sterke live-band verdient veel meer aandacht dan ze tot nu toe gekregen hebben. Foto is © Anne Fishbein
Vanochtend ging de roeitraining niet door omdat er juniorenwedstrijden werden gehouden en dus waren alle boten in gebruik. Daar baalde ik behoorlijk van want het was hartstikke lekker weer om de rivier op te gaan. Als compensatie ben ik een flinke fietstocht gaan maken op m'n Gazelle. Eerst langs mijn broer in Etten-Leur en toen verder naar het noorden, naar Zevenbergen, langs de Amer naar Moerdijk, onder de nieuwe HSL-brug door naar Lage en Hoge Zwaluwe, Terheijden en weer Breda. Een kilometertje of tachtig. Schat ik, want m'n kilometerteller is stuk. 'k Heb onderweg af en toe uitgerust en foto's gemaakt. Eentje staat hierboven: het is de nieuwe HSL-brug in aanbouw met rechts de oude ijzeren spoorbrug.
Een aantal maanden zijn ze al bezig, aan de noordkant van Breda. Er komt een geheel nieuwe brug over het Markkanaal te liggen, de oude smalle brug wordt gesloopt en over de nieuwe komen extra rijstroken voor bus en fiets. De oude, vertrouwde witte brug is altijd het symbool geweest van het dorp Terheijden dat iets verder noordwaarts aan de Mark ligt. Dit is het dorp waar ik getogen (niet geboren) ben en ik heb de brug al meer dan duizend keer overgefietst.
Afgelopen zaterdag werd de nieuwe brug door een viertal enorme kranen vanaf het drijfdok héél voorzichtig naar zijn bestemming gehesen. Een precisiekarweitje van jewelste, en heel imposant om te zien. De roeivereniging, die net naast de brug haar thuis heeft, was gevraagd vrijwilligers beschikbaar te stellen om te helpen met parkeerbegeleiding en folders uitdelen. Zodoende was ik ook van de partij en had nog net tijd om tussen de bedrijvigheid door dit fotootje te schieten. Links ligt de oude brug en rechts ernaast de nieuwe.
Gisterenavond naar school geweest voor alweer les vier van de cursus. 't Gaat in een vrij rap tempo, maar ik het niveau is niet zo heel hoog, dus ik kan het goed volgen. De lerares is een beetje verlegen, en da's wel gek eigenlijk als je lesgeeft in communicatie!? Maar we helpen haar wel een beetje hoor ... het groepje, negen mensen slechts, is heel gezellig en iedereen werkt prima samen. "Helemaal flex," zou de loungekapper zeggen.
Vanochtend moet ik voor de zaak even naar Eindhoven en Veldhoven en daarom heb ik een auto gehuurd, want ik heb er zelf geen. 't Klinkt misschien raar, maar als je niet zo vaak rijdt dan is het bijna een uitje om een uurtje op de snelweg te zitten. Muziek aan en lekker cruisen. Ik vertrek zodadelijk, ná de files. Heerlijk.
Ben vandaag en de komende dagen druk bezig met een cursus video- en cameratrechniek hier op het bedrijf. Alle beginselen van het afregelen van een professionele camera, de bediening en daadwerkelijk 'shooting' komen aan bod. Eindelijk eens een beetje praktijk-ervaring! Wel vervelend is dat de hele cursus in het Duits is (de meeste cursisten blijken Duits) en daar krijg je aan het eind van de dag zo'n kaakpijn van omdat je zelf ook best veel moet praten.
Na een lange tijd rondgedoold te hebben kwam de Dolende Ridder aan bij het kasteel van de Jonkvrouw. Hij klopte op de grote houten poort maar er kwam geen antwoord. De ridder had maar weinig wapens: een stevig schild, een zwaard en één blijde. De verdediging stelde echter niet zoveel voor zodat de ridder met zijn blijde al snel een groot gat in de eerste verdedigingsmuur had geschoten. Hij liep het kasteelplein op en hield stil bij de voet van een hoge toren met een stevige houten deur. Hij keek omhoog en zag de Jonkvrouw.
"Dag schone Jonkvouw!" riep de Ridder naar boven, want schoon was ze.
"Dag dolende Ridder," kwam het vriendelijke antwoord.
"Ik kom je bevrijden!" sprak hij triomfantelijk.
De Jonkvrouw keek lachend naar beneden.
"Joh! Ik zit helemaal niet gevangen. Hier hangt gewoon een sleutel hoor."
De dolende Ridder krabde zijn hoofd. Dit had hij niet verwacht.
"Kom dan naar beneden, Jonkvrouw. Dan kun je met mij mee."
"Waarnaartoe dan?"
"Ik heb een huisje in de stad, niet ver hier vandaan. Het is niet groot, maar wel gezellig... veel beter dan die akelige toren van je," probeerde hij.
"Nou, ik zit hier eigenlijk prima. Hartstikke mooi uitzicht én goed beveiligd tegen dolende Ridders... Dusssse, ik ga niet met je mee."
De dolende Ridder wist niet goed wat hij moest doen en besloot zijn tentje voorlopig op de slaan op het plein, vlak naast de toren.
"Als je naar beneden wil komen dan hoor ik het wel, ok? Ik wacht hier op je." riep hij vanuit zijn tentje naar boven. De Ridder ging lekker kip-kerrie maken. Hij had honger gekregen van het muren slopen...
Hun muzikale roots liggen in de alternatieve Belgische scene maar hun marketing is feitelijk bloedcommercieel: Das Pop stond zaterdag voor een uitverkochte Mezz te spelen. Ik vermoed overigens dat deze band zichzelf iets té goed verkoopt, want ik had sterk de indruk dat slechts de helft van de zaal voor de muziek kwam, de andere helft voor het gelikte imago van de band. Maar dat verschil is natuurlijk niet in de kaartverkoop terug te vinden...
De muziek van Das Pop is avant-garde rock, met (nog steeds) zeer veel eighties-referenties erin, soms letterlijk zelfs. Op plaat vind ik de band niet overtuigen, live daarentegen zijn ze erg leuk voor oog en oor. Ook gisteren speelden de mannen een zeer gelikte show, met meer nadruk op muziek dan op de gimmick, in dat opzicht zijn ze zeker gegroeid. Er werd veel materiaal van de laatste plaat 'The Human Thing' gespeeld, en iets minder 'I love'. Al met al een goed live-optreden van deze bijna-supergroep. En da's altijd nog beter dan een echte supergroep die al jaren niet meer speelt (Soulwax?)...
Het was nog erg vroeg, zeker voor een zaterdagochtend, toen ik naast m'n (nieuwe) bed stond. Ik had dat heerlijke ouderwetse schoolreisjegevoel: broodjes, kleine pakjes sinaasappelsap met een rietje, appelrozijnenevergreens en een appel gingen in de rugzak. Om half negen stapte ik op de fiets en met een stevige noordenwind tégen zette ik koers naar het botenuis. Ik was al moe toen ik er was.
Op deze kille ochtend had zich een man of vijftien verzameld, waarvan ongeveer de helft vrouw, van alle leeftijden en gezindten. We deelden de groepen in, legden drie boten in het water en vertrokken voor een 18 kilometer lange roeitocht naar Geertruidenberg. Ongeveer halverwege moesten we door de sluis, wat erg grappig is met drie kleine roeibootjes, al dat water verplaatsen, speciaal voor ons! Het werd een zware tocht, want wind tegen en hoge golven, langs Oosterhout naar Geertruidenberg.
Daar had A. een stevige Engelse lunch later klaarmaken in de brasserie 'Inn de Vijf sinnen' en dat smaakte best... Na een korte wandeling over de verdedigingswallen van Hollands' oudste stad stapten we weer in de boten om de reis terug te maken. Moe maar voldaan kwamen wij in de namiddag weer heelhuids (op een paar blaren na dan) aan bij het drijfvlot van de roeivereniging.
"Hoi, Dim!"
"..."
"Hoihoi! Hier!"
"Heee ... A. Jij hier?"
"Ja. Hoe is-ie?"
"Goed ..."
"Ja, met mij ook."
"We moeten nog eens afspreken, effe bijkletsen"
"Hmm ... ze hebben precies die peertjes van de goede fitting niet. Ja, binnenkort. Zekers."
Ik ben zó ont-zet-tend slecht in supermarktgesprekken, niet te geloven, zeg.
De laatste tijd...
Mooi man, mijn bed is eindelijk gearriveerd. Hoera, eindelijk slapen... Ik kan haast niet wachten tot het vanavond is!
..komt op het multiculturele Virus festival op 25 mei in Eindhoven... ga dat zien! (via inbox)
"De mens is de kroning van de schepping" He-le-maal fout! Het is de kat. Echt waar, katten zijn evolutionair het meest ontwikkeld van alle wezens. De kat is af. Klaar. Niks meer aan doen. Wij mensen zitten vol onvervulde wensen, verlangens en plannen, nooit is er iets af, alles kan beter en altijd willen we meer. Een kat heeft weliswaar een zeer grondige kennis van alles, van wetenschap en religie, van filosofie en psychologie en van nog véél meer, maar daar doet ze niets mee. Sterker nog, ze veinst onwetendheid en staat vér boven al deze zaken. Ze heeft zich gespecialiseerd in het enige dat van belang is: Zijn. De kat is de ultieme Boeddha... Totdat ze honger krijgt.
"De correspondent van de staatsradio van Swaziland blijkt helemaal niet in Bagdad te zitten. De man zond uit vanaf het toilet in het parlementsgebouw in eigen land. De minister van Informatie heeft vandaag een onderzoek beloofd." (via de Volkskrant)