Vandaag was er in Nederland een unieke zonsverduistering te observeren: een 90% verduistering van de zon door de maan precies op het moment van zonsopkomst. Volgens de berekeningen zou om 05:26 uur de zon opkomen met twee dunne sikkels. En dat was ongetwijfeld ook het geval, maar de laaghangende bewolking strooide helaas roet in het eten. Vanaf kwart over vijf stonden we in de polder ten noorden van Breda naar de oostelijke horizon te turen, maar er was alleen een zachtroze gloed te zien.
Pas toen we het bijna wilden opgeven, brak voor een kort moment de zon door de bewolking heen! Het was duidelijk te zien dat er een grote 'hap' in de zonnecirkel zat: de maan. Dus waren we toch niet voor niets zo vroeg uit ons nest gekomen ...
Ja, het is gelukt: ik ben uit bed (zie tijd onderaan dit postje!) Het weer is vrij helder en ik ga zodadelijk met de fiets de polder in voor een vrij uitzicht op de zonsverduistering... tot straks.
Vanwege, maar ook ondanks het prachtige weer besloot ik gisteren dat het een fietsdag zou worden. En dus was ik al vroeg in de binnenstad, waar de voorbereidingen voor het jaarlijkse Jazzfestival in volle gang waren. In de heerlijke ochtendkoelte heb ik Breda rondgecrossed en een heleboel foto's gemaakt. Eéntje staat hieronder, en ik denk dat het een Mirrorproject inzending wordt. Bredanaars mogen raden waar bovenstaande foto is geschoten.
"Gaat het wel goed met je?" vraagt een collega bezorgd.
Ik knik van ja en zet mijn computer aan. Loop de gang op voor een kop koffie, de secretaresse kijkt me bemoedigend aan zegt op zachte toon goedemorgen. Als ik twee minuten later weer op mijn plek zit barst ik boven mijn toetsenbord in snikken uit.
Ik haat hooikoorts!
Volgens SABC News uit Zuid-Afrika valt het uitgestrekte Guatemalteekse Peten oerwoud, waarin talloze eeuwenoude Maya-tempels en opgravingen verborgen liggen, steeds verder ten prooi aan alles verwoestende bosbranden. "Al meer dan 60% van het woud is verdwenen," zeggen militaire gezaghebbers. De bekendste historische Maya-stad in het Peten oerwoud is Tikal, dat tussen de 3e en 9e eeuw haar bloeiperiode kende.
Hoewel het dagprogramma van Virus aardig zat volgepakt met allerlei kunstuitingen viel de line up van de muzikale acts wat tegen. Als tegenhanger was er een écht grote naam als afsluiter geprogrammeerd: Moloko uit Engeland. Een band die een mix maakt van dance, disco, dub en pop en bovendien een goede live reputatie heeft. Vooral dankzij Roisin Murphy, die zich op het podium een tweede Debbie Harry toont, is Moloko een lust voor oog en oor.
De nummers worden uiterst strak en met veel overgave het festivalterrein overgeslingerd. Maar dan, als de sfeer er lekker in begint te komen, valt de geluidsinstallatie uit. Stroomstoring of overbelasting? Het wordt niet duidelijk. Maar het komt ook niet meer goed. Want als er na een paar minuten weer geluid is, duurt dat nog geen half nummer. Na nog twee pogingen houdt de band het voor gezien. ‘Stoppen op je hoogtepunt,’ heet dat, maar helaas tegen ieders wil en dank. Een grote teleurstelling, want dat half uurtje Moloko smaakt naar véél meer...
Wie vond dat The Matrix een kille en stylistische film was heeft gelijk, dat was ook precies de bedoeling van de makers. Maar de film was ook adembenemend, spannend en doordacht. De opvolger The Matrix Reloaded is nog killer en nog stylistischer dan zijn voorganger, maar is totaal niet adembenemend, niet spannend en véél te bedacht. Bijna alles aan 'Reloaded' is fout: geen verhaal, slecht acteerwerk, nauwelijks imponerende special effects en een vreselijk 'einde'. Nou ja, het bespaart me weer een bioskoopbezoekje als deel drie uitkomt dit najaar.
Het onderwerp houdt me nog even bezig en dus heb ik nog iets 'uit eigen werk' opgezocht.
Toen ik gisteren nog een uurtje zat te surfen voor het slapengaan ben ik op zoek gegaan naar portretfotografie. Sinds ik in Nepal op vakantie ben geweest is dat onderwerp me steeds meer gaan interesseren. Ik heb inmiddels ook gemerkt hoe moeilijk het is: concentratie, contact met de persoon die je fotografeert, techniek en belichting... En als je dan professioneel werk tegenkomt dan zakt de moed je weer in de schoenen. Van de andere kant, ik geniet ook gewoon enorm van een mooie fotoserie. De mooiste portretten die ik gisteren ben tegengekomen stonden in de portfolio van fotograaf Simon Høgsberg. Absoluut de moeite waard om eens te bekijken (toen ik daarnet de site weer opende en de bio van de fotograaf las bleek hij uit Aarhus te komen, maar dat is écht toeval!)
Het hing al een tijdlang in de lucht, maar vandaag werd het dan toch bekend: Remco Beeskow, programmeur van poppodium Mezz diende deze week zijn ontslag in. In de krant BN/De Stem geeft hij het Bredase publiek de schuld. Het zou té conservatief en té afwachtend zijn en weinig initiatief tonen voor de meer experimentele acts.
Een andere reden voor zijn vertrek is de voortdurende onrust binnen de organisatie van Mezz. Ik kan niet anders dan hem hierin gelijk geven (ik ben ook niet voor niets onlangs gestopt als vrijwilliger) maar ik moet ook zeggen dat ik het jammer vind dat Remco niet ietsje beter naar de voorkeur van het Bredase poppubliek heeft geluisterd. Desondanks is het doodzonde dat een originele programmeur zoals hij vertrekt uit Breda.
In het bezit van nummertje zeshonderdtien sta ik geduldig op mijn standbeen te wachten. Het linkerbeen hangt losjes tegen het scheenbeen van het rechter.
"Zeshonderdtien!" gilt plotseling de dame achter het loket. Ik schrik wakker en heb nu bijna twee seconden om in actie te komen, anders is mijn beurt voorbij. Ik ren naar de balie en vraag om een concertkaartje. De dame kijkt mij nauwkeurig maar onvriendelijk aan en zegt: "dan moet u daar zijn." Haar vinger wijst naar de linkerkant van de balie. Dat is blijkbaar de speciale concertkaartjeshoek en ik moet weer achteraan de rij aansluiten. De functie van mijn nummertje is hiermee komen te vervallen en dus gooi ik het frommeltje in de prullenbak. Ik neem mijn wachthouding weer aan en al na enkele minuten ben ik opnieuw aan de beurt.
"Goedendag, mag ik van u een kaartje voor het Virusfestival in Eindhoven?" vraag ik beleefd.
"Hoe? Heet? Die band?" vraagt een man met de snor.
"Nou..." aarzel ik, "er komen dus een heleboel bands. Zal ik ze opnoemen voor u?"
De man schudt meewarig zijn hoofd. Zat ik vandaag maar bij de postzegels zie je hem denken.
"Welke datum?" vraagt hij.
"Zondag 25 mei."
De snor tikt driftig op de computer en drukt op de printknop. Hij neemt het kaartje van de printer en leest voor: "Cultureel festival Virus, Eindhoven, 25 mei. Da's dan 11 euro 59 alstublieft."
Ik knik, laat mijn bankpas zien en zeg: "pinnen graag!"
De snor schudt zijn hoofd: "kan niet."
"Maar dit is gewoon een Europas," werp ik tegen, "hier kan je in heel Europa mee betalen."
"Dit is een postkantoor. Geen winkel." De snor is nu enigzins gepikeerd.
"Dan wil ik graag met een creditcard betalen."
"Helaas meneer..."
"Chipknip?"
"Meneer!"
Een diepe zucht ontsnapt aan mijn keel. Ik reken contant af en terwijl ik naar buiten loop vraag ik me af waarom ik daarnet 1 euro 59 servicekosten heb moeten betalen.
Collega-weblogster Ingrid is enorm in haar nopjes met het schilderij dat ze gekocht heeft. Het kunstwerk is gebruikt voor de cover van één van haar favoriete albums. En dat zette mij weer aan het denken over kunstwerken als ontwerp voor muziekalbums en ik vroeg me af of ik ook een favoriet album kon bedenken waarvoor ik in de buidel zou tasten voor het origineel van het hoesontwerp. En dat kan ik, want dat is "Fully Completely" van The Tragically Hip. Een briljant album met een even briljante cover. Gemaakt door de Belgische kunstenares Lieve Prins die met behulp van een fotokopieermachine magische kleuren tevoorschijn tovert. Van haar zou ik graag een werkje boven mijn bed willen hebben.
Twee weken geleden plaatste ik in het gastenboek van Baobab Reizen een berichtje over het 'koppelen' van reizigers. Hun gastenboek blijkt namelijk één grote grabbelton van berichtjes van reizigers die reisgenoten zoeken of die willen weten wie er meegaat met 'hun' reis. Ik dacht: dat kan makkelijker als Baobab een actieve rol speelt in de uitwisseling van e-mailadressen. Vandaag las ik de reactie van de webmaster van Baobab die uitgebreid inging op mijn voorstel. Hij legt uit waarom het lastig is om mensen te koppelen omdat het lang onzeker is hoe de uiteindelijke groep eruit gaat zien (kan ik wel inkomen) maar hij heeft wel meteen een categorie 'reizigers zoeken reizigers' toegevoegd... Dit is één van de redenen waarom ik Baobab erg OK vind.
Het electronische equivalent van de postduif bezorgde mij daarnet een bijzonder leuk bericht: bovengenoemde zangeres komt namelijk binnenkort (2 juni) met een nieuwe plaat uit. Driewerf hoera! Weliswaar is haar muziek nét iets te veel folk voor mijn luisterbandbreedte, maar haar ijzingwekkend warme stem is uniek op deze wereld. Dank je wel Merel voor je goede smaak...
Vandaag moest ik mijn Compaq Notebook, waarop ik een hele week heb gewerkt, weer inleveren bij de IT afdeling op de zaak. Jammer, ik begon er net aan gehecht te raken; zo heb ik gisteren zelfs vanuit m'n bank liggen/zitten internetten, heerlijk. Het ding is ook nog eens een stuk sneller dan mijn PC thuis dus ik ben intussen een beetje verwend geraakt. Ik heb geen geld voor een nieuwe notebook maar ik zal toch eens kijken of ik mijn ouwe brik nog wat kan opvoeren.
De man vóór ons roeide in een skif (éénpersoonsroeiboot) en toen kwam er een snelle M4x (vierpersoonsroeibooit) aan en die zag de man in zijn kleine boot niet. Toen vaarde de snelle M4x dwars door de kleine skif heen. Skif doormidden, man nat, man zwemmen, skif total loss, weinig schade aan M4x, allemaal geschrokken, man witbleek, man uit het water, skif uit het water, allemaal sorry zeggen. Verzekeringskwestie, zeker weten. Maar toch, een klein maritiem drama op de zondagochtend. Maar we hebben wel lekker geroeid ja. Helemaal naar Oosterhout en terug.
Een jongensdroom is in vervulling gegaan: ik heb een eigen internetdomein! Jippie! Voortaan is deze pagina te vinden onder www.heuvelachtig.nl Er is één probleempje: de koppeling van het domein en de fysieke plaats waar mijn pagina's staan opgeslagen (bij Wanadoo) gaat niet zoals ik wil. Vandaar dat het voorlopig alleen nog werkt met een doorverwijzing. Ik moet nog even verder uitzoeken hoe het allemaal precies in elkaar zit met het koppelen van zo'n domeinnaam, maar voorlopig ben ik in ieder geval te vinden onder m'n nieuwe naam. Oh ja, ik heb er meteen maar een grote beurt van gemaakt - aangepaste layout, plaatjes teruggezet (kom ik nog op terug!) en mijn bio'tje uitgebreid.
Na een vermoeiende werkweek in Cergy ben ik eindelijk weer thuis. Er waren Amerikanen en er waren Fransen en dat was allemaal erg ingewikkeld. Hun vergadercultuur verschilt als dag en nacht en wij Nederlanders zitten er steeds tussenin. Lange werkdagen en veel, heel veel praten over prijzen, logistiek, spare parts en distributiecentra.
We hebben niet eens de tijd gehad om Parijs in te duiken, hoewel de stakingen in het openbaar vervoer dit ook vrijwel onmogelijk maakten. En dan moest ik ook nog eens het concert van de Devics laten passeren (...) wegens té moe, téveel geregel en nog steeds een boel stakingen. Weet je wat? Ik ga eerst eens lekker uitslapen. Welterusten.
Toen ik vanochtend vroeg opstond was het weer precies van het soort voor een grote fietstocht: nauwelijks wind, niet te warm, half bewolkt. Dientengevolge zat ik al om negen uur op mijn fietsje, bepakt met regenkleding (altijd!) en enige zakken boterhammen en een gevulde bidon. Ik zal niet vertellen wat er onderweg allemaal gebeurd is (want dat is niet veel, ik heb gewoon lekker gefietst) maar deze stoere Schot die ik in de buurt van Tilburg tegenkwam, wilde ik jullie toch niet onthouden.
U had misschien al gemerkt in een vorig postje dat onze heer Mastengooier - een beste kerel trouwens - een beetje om de hete brij heen aan het draaien was. Want hoewel de Heuvelgalerij over prachtige faciliteiten beschikt (dat vindt u toch ook?) noopt de harde werkelijkheid mij tot een ontboezeming. Hoe zit de vork in de steel? Welnu, na het afronden van de bikkelharde onderhandelingen over het maandelijkse forfait en de gevraagde aanbetalingen aan de verhuurder van deze website, hadden wij te kampen met een ernstige overschrijding van ons budget. Feitelijk zijn we nu blut. Het enige dat we nog konden aanschaffen waren een paar laat-gotieke lijsten van discutable herkomst.
Zeker, ik moet toegeven dat het hier een echte A-locatie betreft, maar toch... Het trieste resultaat ziet u voor u: een mooie maar helaas lege galerij - het is voorlopig niet anders. U zult begrijpen dat wij inmiddels druk bezig zijn met alle mogelijkheden te onderzoeken om toch tot een artistiek verantwoord aankoopbeleid te komen. De eigenaar van deze website kwam zelfs met het voorstel om zijn eigen vakantiekiekjes in de Heuvelgalerij op te hangen, maar daar kunnen we toch écht niet aan beginnen. Ik hoop u hier spoedig te berichten over gunstige ontwikkelingen.
Jip Punselie
Financieel Directeur Heuvelgalerij
Mijn zakenreis volgende week gaat met zekerheid door. Vandaag heb ik alle papieren, reserveringen en afspraken geregeld en bevestigd. Maandagochtend rij ik samen met een collega met de auto naar het hoofdkantoor van ons bedrijf dat in Cergy gevestigd is. Cergy is een (industriële) buitenstad van Parijs en het ligt nog bijna 40 km van het centrum verwijderd, maar de verbindingen met Parijs schijnen redelijk goed te zijn dus waarschijnlijk duiken we nog wel even de lichtstad in. Het optreden van de Devics op vrijdag is een beetje onzeker geworden: er gaan geruchten dat het een besloten optreden is, maar dat weet ik morgen pas zeker, dan ga ik naar het theater bellen. Ik hoop dat het niet klopt en dat ik gewoon kan reserveren...
Normaal schrijf ik niet zo snel over het nieuws; daar zijn andere en beter bronnen voor, maar wat ik vanmorgen op het journaal zag ging met toch wel aan het hart. Een grote uitslaande brand in het centrum van Breda heeft vannacht één van de mooiste historische panden volledig in de as gelegd. Pas sinds twee maanden was in het horecapand het eetcafé De Drie Gezusters gevestigd, nadat het voor ruim drie miljoen euro was verbouwd. Deze vreselijke gebeurtenis zal waarschijnlijk voor altijd een gat slaan in de Grote Markt. Wat een verlies! Foto © BN/De Stem.
Laatst was ik op een feestje van mijn jongste broertje (hij was verjaard tot een mooi rond aantal jaren. Dank u wel.) en daar ontvouwde hij zijn vakantieplannen. Hij ging komende zomer met de auto naar Noorwegen via de 'landroute' met tussenstops in Denemarken en Zweden. "Oh da's ook toevallig," zei mijn middelste broertje, "ik heb net een bootovertocht naar Oslo geboekt. Ik ga ook naar Noorwegen!" Jaloers man, ik. Van de andere kant: ik heb nog steeds het Meest-Noordelijk-Record van alle broertjes, namelijk 71° 10' 21". Of zal ik ook maar naar Noorwegen gaan dit jaar? Kunnen we met z'n allen afspreken in Trondheim of zo.
Ik moet even twee dingen rechtzetten: ten eerste heb ik de zo gewilde plekjes op de website niet verkócht, maar verhuurd. Excuses voor mijn fout van gisteren maar het was al erg laat toen ik dat berichtje typte. Ook had ik een feestje op. Ten tweede is er onduidelijkheid ontstaan over het bestemmingsplan van de verhuurde webruimte. Het betreurt mij dat sommige mensen denken dat ik met één of andere pornobaas in zee ben gegaan, of erger nog: pop-ups zou willen plaatsen op mijn website. Lieve webloglezers: dat is ab-so-luut niet het geval! Helaas mag ik de naam van mijn tenant hier om strategische redenen (nog) niet noemen maar ik verzeker u dat het gaat om een zéér salonfähige partner. Ik hoop dat hiermee de dikke lucht weer een beetje opgeklaard is.
Gisteren werd eindelijk de snelheidsverbetering doorgevoerd die al maandenlang door mijn kabelprovider is beloofd. Theoretisch heb ik nu 800kbit/s 'down' en 128kbit/s 'up'... moeilijk te controleren of dat ook daadwerkelijk klopt, maar ik merk wél dat het stukker sneller is geworden. Ik had nooit gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar: hoera voor de Casema!
Er zijn vandaag precies 813 e-mailtjes en één handgeschreven brief binnengekomen waarin telkens deze ene prangende vraag naar voren komt: waar zijn de plaatjes gebleven die bovenaan je website stonden? De toon varieerde van een milde ongerustheid tot een ongenuanceerd 'Waar zijn g*v*rd*mm* die kleine kutplaatjes naartoe!?' Toch moet ik eerlijk zeggen dat uw overweldigende reacties mij een heel warm gevoel geven. Het doet me plezier dat u allen zoveel pret heeft aan die onnozele dingen. Daarom zal ik terstond uit de doeken doen waarom de plaatjes verdwenen zijn: ik heb ze verkocht. Jazeker! Nou ja, niet de plaatjes zélf natuurlijk, maar hun plek op de website. En nu maak ik de zaak even schoon voor de nieuwe eigenaar. Zo, dat weten jullie ook weer.
Had ik het hier al eens over toeval gehad? Vannacht viel de zeer onregelmatig verschijnende 'Devics newsletter' in mijn electronische brievenbus met daarin de aankonding van een ingelast optreden op 16 mei in een klein theatertje aan de Boulevard De Belleville in het hartje van Parijs. Zonder twijfel hét gedroomde décor voor de Devics... En raad eens wie er volgende week voor de zaak in Parijs zit? Moi!
Maar helaas, helaas... zo mooi mag het niet zijn: weliswaar ben ik de 16e nog in Parijs, maar dat is meteen de dag van ons vertrek (ik rij samen met een collega) en dus ben ik er 's avonds niet. Wat een pech!
Toen ik gisteren moeite had om te gaan slapen heb ik naar Babette's feestmaal (Denemarken, 1987) gekeken. "Misschien helpt dat," dacht ik, wetende dat deze film beroemd was om zijn traagheid. En het hielp... de film bleek inderdaad érg langzaam en pastoraal, maar ik heb er toch met mateloze bewondering naar gekeken. 'Babette's feestmaal' laat zich aanschouwen als een prachtig schilderij. De culinaire fijnproeverij die centraal staat in het verhaal is ook van toepassing op de film zelf. De streling van de tong is een lust voor het oog.
Ik zit hier even een po(s)tje te loggen op m'n werk want ik heb géén vrije dag vandaag. Ik ben er trouwens wel vóór om bevrijdingsdag tot een nationale feestdag uit te roepen ("als het moet zelfs omruilen met Koninginnedag," zegt deze republikein) want nu is het een rommeltje: de banken, overheidsinstellingen en scholen zijn allemaal gesloten, een deel van het bedrijfsleven ook, een deel weer niet, sommige bedrijven zijn om de vijf jaar dicht... Gewoon lekker feest in het hele land zeg ik! Hoewel, als ik even buiten kijk... om het weer hoeft het niet. Een beetje druilerig. Goed dat ik binnen zit. Aan het werk nu!
Temperatuur 22° C - stop - Havermarkt Breda - stop - Leffe Blond - stop - Chianti - Einde bericht.
Ondanks de straffe wind en ondanks een fors slaaptekort maar dankzij de inzet van de ploeg en dankzij veel oefening heb ik vanmorgen mijn S2 roeiexamen gehaald. Jippie!! En de rest van de ploeg ook... gefeliciteerd allemaal! Morgen worstenbrood in het clubhuis.
Bah.. toen vanmorgen het GWK openging (ik was de tweede klant) waren er al geen kaarten meer voor R.E.M. in Utrecht. Volgens mij was alles al uitverkocht voordat de officiële voorverkoop nog moest beginnen. Bah (4x)
Roald doet zang en gitaar, Sem zang en basgitaar en Marit zang en drums. Samen zijn ze al jaren Caesar, misschien wel Neerlands beste indiepopband. En gisteren speelden ze in Mezz hier in Breda. De vurig en puntig gespeelde setlist bevatte veel nummers van het laatste album, uiteraard, aangevuld met een paar klassiekers. 't Was een lekker concert waarvan ik erg heb staan genieten!
De stad ontwaakt langzaam uit de nachtmerrie van de Grote Depressie. Vanaf het begin van de twintigste eeuw heeft zij zich in ontzagwekkend tempo ontwikkeld tot het centrum van de westerse wereld. In de hoogtijdagen wordt iedere paar weken een kersverse wolkenkrabber opgeleverd met als letterlijk hoogtepunt het Empire State Building, het hoogste gebouw ter wereld. Deze waanzinnige kapitalistische wedloop eindigt abrupt in '29 met de beurscrash en het zal nog jaren duren voordat men de klap te boven is. In 1935 is de stad voorgoed veranderd: van de turbulente, losbandige en vrolijke levenstijl van de jaren twintig rest slechts een flauwe herinnering terwijl de enorme gothische bouwwerken ineens dreigend en onmenselijk lijken. Naar dit nieuwe New York keert fotografe Berenice Abbot terug van een jarenlang verblijf in Parijs. Tussen 1935 en 1939 legt zij het dagelijkse leven in de veranderende stad vast in meer dan driehonderd haarscherpe zwartwit-foto's. Haar werk is te bewonderen op de tentoonstelling Changing New York in het 'Museum of the City of New York'. De entree is gratis, de reis erheen vergt slechts een enkele muisklik.
Ik heb het eventjes voor me gehouden, maar nu moet het er toch uit: ik baal als een dubbelstekker met randaarde dat ik (nog) geen kaartje heb voor het concert dat R.E.M. geeft op 21 juni in Tivoli in Utrecht. Gisteren startte vrij stiekem een beperkte voorverkoop aan de R.E.M. fanclubleden en ik hoop dat er nog een paar kaarten te verdelen zijn voor 'gewone mensen'. Ik ga in ieder geval zaterdagochtend - dan start de officiële verkoop - even bij het postkantoor langs, je weet maar nooit. Het optreden in Tivoli wordt trouwens het allereerste concert dat R.E.M. in Nederland geeft, alleen daarom is het al uniek. Ben eigenlijk al jarenlang geen echte fan meer, maar alleen al de kans om 'Fall on Me', 'Driver 8' of 'The End of the world' live te horen bezorgt me rillingen. Ik hoop dat het toch nog gaat lukken... Voorlopig moet ik het doen met een concert van Caesar morgen, in Mezz. Ook hartstikke leuk, want de nieuwe plaat is erg goed!
Het is een ongeschreven wet dat een sequel van een film altijd slechter is dan zijn origineel, maar er zijn natuurlijk uitzonderingen: X2, de opvolger van X-men, is er zo één. Op bijna alle punten is deze film (nog) sterker dan de eersteling van regisseur Brian Singer. De aktiescenes zijn spectaculair, origineel en toch ingetogen, het acteerwerk is voor dit type film van hoog niveau en het filmwerk is weer een lust voor het oog. Voeg daaraan toe een aardige dosis humor en zelfs ruimte voor karakterontwikkeling. De grootste troef van de X-men films ligt echter besloten in hun uitgangspunt: het blijven comics, verfilmd of niet. Want wat blijkt: als een film de krampachtige Hollywoodtraditie om fictie en werkelijkheid aan elkaar te knopen kan loslaten, is het resultaat een boeiend en onderhoudend avontuur.