Ik was vanavond op televisie. Knap hè? Nou ja, het was maar heel even en alleen in Breda hoor... Afgelopen zondagochtend was er namelijk een ploegje van StadsTV Breda op bezoek bij onze roeivereniging om het reilen roeien en zeilen vast te leggen. Helaas ben ik in het niet helemaal op m'n best op de opname: ik zit voorin in een wankele, ongestuurde tweepersoonsboot een beetje moeilijk en angstig te kijken... hmmm. Ziet er niet zo professioneel uit eigenlijk, maar ja. Ploeggenootje Dorien, die met een vriendin van haar roeide komt een stuk vaardiger voorbijvaren! Verder is het een aardige uitzending geworden, met wat interviewtjes en shots van de roeiers en de boten. Leuk gedaan!
Ik hoor net dat deze toffe band is toegevoegd aan het programma van Lowlands! Kunnen ze eindelijk het optreden, dat ze onlangs op het Virusfestival in Eindhoven moesten afbreken, afmaken. Het laatste weekend van augustus wordt alsmaar leuker!
.. is mijn antwoord op de vraag: "wat is jouw favoriete band aller tijden?"
Oh ja! Losing my Religion, Everybody Hurts. Vind ik ook mooie muziek. Nee mijn 'eigen' R.E.M. heeft bestaan van 1980 tot 1989 waarin de band platen heeft volgespeeld met gepassioneerde, rauwe en donkere popliedjes waarmee ik zo'n beetje ben opgegroeid... nou ja, ik was 16 toen ik voor het eerst de plaat 'Document' hoorde. Maar ik ben dan ook een laatbloeier :-)
Maar het is niet alleen nostalgie: nog steeds ben ik verrukt van het rammelgitaartje in 'Carnival of sorts', de emotionele zang in 'Sitting Still' of het lyrische 'You are the everything'. Niet gewoon mooie muziek, maar liedjes die in je kop kruipen, je helemaal inpakken en nooit meer weggaan.Met 'Losing my Religion' brak de band in 1991 wereldwijd door en werd Michael Stipe een (soort van) wereldster. En precies vanaf dát moment waren de liedje van R.E.M. alleen nog maar 'mooi', al het andere was verdwenen. De band maakt sinds die tijd alleen nog fraaie, ingetogen studioplaten met een saaiheid en een degelijkheid waar de honden nog geen brood van lusten.
Ik vind het muzikaal gezien jammer dat de band zich niet heeft opgeheven na de 'Green' tour van 1989 (niet 1988 zoals ik eerder schreef) want dan was het verhaal precies af geweest: de meest intrigerende Amerikaanse band van de jaren tachtig.
Overigens misgun ik de mannen uit Athens de erkenning en de tientallen miljoenen dollars niet hoor. Ik kies er simpelweg voor om die professioneel in de markt gepositioneerde knuffelrock-albums *niet* te kopen. Ik heb gewoon lekker zes grandioze platen in de kast staan!
Zoals de oude Klingons ook al zeiden: "The wind does not respect a fool."
Er stond meer wind dan ik dacht vandaag en dus is het een zware tocht geworden. Toch nog een kilometer of vijftig gereden.
"Nog wat gezien onderweg?"
"Jawel: twee ongelukken onder mijn neus zien gebeuren, ééntje was een gecrashte koets, in het bos, de ander een gecrashte Opel, op de snelweg."
"Dat was vast geen prettig gezicht."
"Nee, maar daarna kwam ik door Sprundel, Rucphen en Bosschenhoofd."
"Oh mijn god!"
Zoals de oude Klingons al zeiden: "Today is a good day to bike."
Vreemd hoor, hoe alles soms omgekeerd werkt. Al dagenlang ben ik ontzettend moe, lusteloos en onrustig (hoewel ik wel goed en lang genoeg slaap) en gisterenavond was het helemaal erg, toen ik begon aan een potje squash. Ik stond al bijna te hijgen toen we nog moesten beginnen... Maar goed, langzaam maar zeker kwam ik in het spel en begon steeds scherper en sneller te spelen met na één uur als resultaat vier tegen drie voor mij! En toen, toen was ik pas écht moe...
En daarom, hups, vroeg naar bed en vanmorgen gezond weer op. En tot mijn verbazing was ik weer helemaal kwiek, flups en de oude. Ontspanning door inspanning! (wel heb ik enorme spierpijn en de pijnlijke afdruk van een squashballetje in mijn rechter bovenbeen, maar goed..)
Er waren eens vier vrienden in Athens, Georgia, die samen in een band speelden. De eenvoudige gitaarmuziek die ze maakten had de typische kenmerken van de Zuidelijke Staten: zwoel en landerig, ongrijpbaar psychopatisch en toch kinderlijk blij. "Americana," zouden wij nu zeggen. Toen heette het nog gewoon folkpop. In totaal verschenen één EP en vijf volwaardige albums die samen de levensloop van de band zouden vastleggen. Van het prille begin waarin onvaste songs de belofte van genialiteit verriedden, via de prachtige ingetogen meesterwerken die volgden, tot de geëngageerde rock van de laatste twee albums. Het siert deze jonge muzikanten dat ze het lef hadden om na hun succesvolle wereldtoernee in 1988 1989 op het hoogtepunt te stoppen. Nog steeds koester ik de muzikale erfenis die deze unieke band achterliet...
Morgenochtend om 9:45 wordt door de WDR (Duitsland) de documentaire Im Schatten blüht das Land uitgezonden. De reportage gaat over de bevolking van Belize (in Midden-Amerika) die een enorme verscheidenheid in taal, afkomst en cultuur kent (...bedankt, pa, voor de tip!)
Afgelopen zaterdagnacht heeft iemand bij mij in de buurt een schuur in brand gestoken, zondagochtend vroeg werd de bushalte vooraan in de straat volledig vernield en op maandagochtend werd bij mij pal voor de deur een fietser onder bedreiging beroofd van zijn laptop. Dit zijn de incidenten die in één etmaal in binnen straal van een paar honderd meter om mijn huis plaatsvonden. Tot nu toe is mij gelukkig nog nooits iets overkomen, maar ik heb dit weekend wel zo'n beetje 'tussen de bedrijven' door gefietst en gelopen. Dit weekend was geen uitzondering, ik woon niet in een bovengemiddeld gewelddadige buurt van Breda en ik loop nog steeds zonder angst over straat. Maar waar komt dan toch dat onheilspellende gevoel achter in mijn hoofd vandaan?
De schoonmakers, die hier op het bedrijf de fabrieks- en kantoorgebouwen netjes houden, zijn bijna allemaal van allochtone afkomst. De meesten zijn asielzoekers die tijdelijk werk hebben aangenomen. Veel van deze jonge mensen hebben een goede opleiding gehad en spreken behoorlijk Engels. Sterker nog, meestal spreken ze véél beter Engels dan het hoogste management hier, dat zich bedient van hakkelend steenkolenengels met een zwaar Frans accent. Nee, mijn gesprekken met de schoonmaakploeg zijn van een stuk hoger niveau dan die met mijn bazen...
Eiland-update: alles wat je altijd al wilde weten over het eiland Tunø at Ingrid's
Helemaal rozig en relaxed rolden we vandaag de sauna uit, heerlijk! Een dagje naar Deshima in Den Bosch, een voor ons nieuw thermen/sauna complex. Af en toe heb moet je dat jezelf gewoon gunnen: een hele dag lang niks anders doen dan opwarmen en weer afkoelen, nat worden en weer opdrogen en ondertussen een hapje eten of een vers vruchtensapje naar binnen klokken. Het complex ziet er aardig uit, het is ruim opgezet in Japanse stijl en heeft veel verschillende sauna's en andere faciliteiten. Wél was het een beetje donker binnen, je kon zien dat het vroeger een ouderwets zwembad was. Maar toch wel een prima ontspannen sfeer daar. En daarom ga ik maar lekker vroeg slapen vanavond.. welterusten!
Omdat ik vandaag last heb van een milde vorm van eilandnijd (..) ter compensatie een paar fraaie eilanden op de weblog. Voor het gemak heb ik ze gesorteerd van klein naar groot. De eerste en de derde heb ik ooit bezocht en op de laatste hoop ik ooit nog voet te zetten:
Ile de Houat (3 km²)
Een fantastisch Bretons eiland met één klein dorpje, een ruïne en een verleden van strijd, schipbreuk en smokkel. Wat kun je nog meer verlangen van een eiland? Als je midden op Houat staat, zie je aan alle kanten de zee!
Tunø (3.5 km²)
Voor wetenswaardigheden over dit miezerige Deense eilandje check maandag even de weblog van Ingrid want die gaat deze zandbank in het Kattegat komend weekend verkennen.
Jersey (116 km²)
Het grootste kanaaleiland ademt een vreemde mengeling van Engelse en Franse cultuur. Jersey is een beetje snobistisch en soms erg druk, maar ook gezellig en landschappelijk wonderschoon.
Groenland (2,166,086 km²)
Een eiland met de grootte van een continent dat tot de verbeelding spreekt door zijn onherbergzaamheid, kou en geïsoleerde ligging. Een paradijs van ijs en water, van sneeuw en bittere kou.
Als je naar René gaat - da's mijn kapper - dan moet je de tijd hebben. Of beter gezegd, je moet jezelf de tijd gúnnen. Saai is het namelijk nooit bij René, er staat altijd lekkere loungemuziek op, je krijgt kruidenthee of een wijntje te drinken en er wordt goed voor je gezorgd door 'zijn meiden'. Nee, mijn kapper is cool en shocking relaxed en mijn haar zit weer helemaal goed!
We zijn nog maar nét begonnen en nu is er is al een update! Mooi toch? Ik heb het natuurlijk over de fabuleuze, grandioze en vooral wonderbaarlijke Århus Breda Citymirror. Bekijk fietsen, klokken, Hollandse taxichauffeurs met Deense broers en andere stadse stukken!
Het is misschien een ontboezeming, maar ik kan echt genieten van een lettertype. De elegantie, de zakelijkheid en de verhouding tussen wat wél en niét is kan mij enorm fascineren. Het ontwerpen van een lettertype is vrijwel ondoenlijk en de meeste letters hebben een geschiedenis van eeuwen. Nederlanders zijn altijd al toonaangevend geweest in zowel grafische vormgeving als typografie. Een tijdje geleden zag ik op tv een documentaire over Bram de Does, één van Nederlands bekendste typografen. Hij is ontwerper van maar liefst twee lettertypes, de joyeuze Trinité en de robuuste Lexicon, die steeds meer aan populariteit wint.
Ik ben zelf de laatste tijd een klein beetje verliefd geworden op de Frutiger die ik inmiddels ook gebruik voor de gebruiksaanwijzingen die ik schrijf voor mijn werk. Het is een beetje een deftige letter - zelfs voor een schreefloze - maar hij is toch luchtig en prettig leesbaar.
Veel bands houden tegenwoordig een toerdagboek of een road journal bij en eigenlijk is dat gewoon een weblog. En zo kan het gebeuren dat ik op mijn weblog schrijf hoezeer ik van het Kashmir concert van afgelopen zaterdag heb genoten en dat de band op hun beurt in hun road journal schrijft hoe leuk ze het vonden om afegelopen zaterdag in Den Haag gespeeld te hebben...
Het is begin 1995 en we bevinden ons in het Zweedse stadje Stockholm. Hier spelen vier opgeschoten jongens samen garagerock in het zojuist opgerichte bandje Caesar's Palace. We maken nu een flinke sprong in het verhaal en belanden bij mij thuis op de bank. Het is inmiddels zondag 15 juni 2003, gisteren dus, en ik zit naar de televisie commercials te kijken (er was niks beters) en toen zag ik die van de Volkswagen Transporter waarin een jongen de acceleratiekracht van het busje gebruikt om er een lading spullen uit te gooien. Ik moet een beetje lachen, want het is een leuke reclame, maar mijn oren horen ondertussen het ontzettend gave uit-de bocht-scheurende orgelpunkliedje 'Jerk it out' van, jawel, Caesar's Palace. En zo zijn we weer in Stockholm aanbeland en is de cirkel rond.
Gisteren toch nog op 't laatst besloten naar de residentie (lees Den Haag) af te reizen voor een gezonde portie verantwoorde popmuziek. Het heeft wel iets deftigs, gitaarherrie luisteren in een theater. Onder de naam van The Music in My Head stonden in het Theater Aan Het Spui meer dan twintig kleine en grote bands geprogrammeerd. Wij waren voornamelijk gekomen voor Kashmir uit Denemarken, ook al omdat dit waarschijnlijk hun enige Nederlandse optreden zou worden.
Nadat we het niet zo strak spelende 'Alamo Race Track' uit Amsterdam snel beu waren liepen we door naar het druk bezochte podium waar 'I Am Kloot' een paar prachtliedjes ten gehore bracht. In de grote zaal begon daarna Ian McCulloch, voormalig frontman van 'Echo & the Bunnymen', met zijn band te spelen. De verlopen zanger stond behoorlijk dronken op het podium, maar perste er desondanks een ouderwets rockende en toch wel opwindende set nummers uit. De schuine dronkemansgrappen van Ian waren té onverstaanbaar om een deuk te slaan in een goed optreden. Daarna trad het enthousiaste 'Athlete', ook weer uit Engeland, op in de kleinste zaal. De prima ingespeelde band bracht gitaarmuurtjes met toffe samples en een vleugje Madness. Niet alle nummers even goed, maar toch vaak zeer aanstekelijk.
En toen was het de beurt aan de Denen, en die losten de belofte van hun prachtige nieuwe album 'Zitilites' volledig in. Een tandje zwaarder dan op plaat liet Kashmir horen dat ze inmiddels een bandje zijn met een schat aan ervaring. Ze speelden vijf kwartier lang, als enige band met toegift omdat ze als laatste geprogrammeerd stonden, voornamelijk liedjes van de laatste plaat en een paar oudere nummers die daarbij het best aansluiten. Het enthousiasme en de sympathieke uitstraling van de vier mannen maakten samen met de gedreven muziek een diepe indruk. Een leuke bijkomstigheid was dat de toetsenist van de band, Henrik Lindstrand, liet doorschemeren dat de band best wel eens op 29 augustus op Lowlands zou kunnen staan en dat ze probeerden in het najaar Nederland aan te doen voor een clubtour!
Zijn het de aan lager wal geraakte achterneefjes van The Village People? Is het een modeshow voor een notebook computer en twee relnichten met foute kapsels? Nee! Het is Captain Comatose! Onder het genot van ranzige retestrakke rocking beats geven de rank gebouwde heren Khan en Snax (respectievelijk afkomstig uit Berlijn en New York) een ludieke show weg waarbij het publiek (nog geen vijftig man) niet onaangeroerd blijft. Is dit leuk? Ja, eigenlijk wel. Was het zeven euro waard? Nee, eigenlijk niet.
Op driekwart van de reis naar beneden, op de eerste verdieping, stapte een jonge moeder in de lift. Ik zag dat het een moeder was, omdat zij, hoe zal ik het zeggen, eruit zag als een moeder. Ook had ze een kind bij zich, handig opgeborgen in een 'kid's trolley', een moderne variant op de vroegere kinderwagen. Ik had direct oogcontact, slechts gehinderd door de enorme snottebel van het kind. Deze peuter zou als hij later kleuter was nog een groot bellenblazer worden, dat zag je zo. We kijken elkaar zwijgend aan tot het jong zijn lippen tuitte en prompverloren 'Opa!' riep. De moeder keek mij plaatsvervangend beschaamd aan en glimlachte ongemakkelijk. Toen we de lift verlieten wierp ik de snottebel een kwaadaardige blik toe waarna het kind in huilen uitbarstte. "Lekker puh!" dacht ik.
Iedereen die wel eens met een digitale camera heeft gewerkt kent wel die software waarmee je snel een panorama kunt maken door een aantal foto's samen te voegen. Technisch is dat nog redelijk ingewikkeld, de afzonderlijke foto's moeten compleet herberekend worden, er moet zaken als lenscorrectie, verschuiving en kleurcorrectie uitgevoerd worden.
De Amerikaanse amateurfotograaf Max Lyons beheerst deze combinatie-techniek tot in de puntjes; hij gebruikt 'm niet om panorama's te maken maar vooral om een extreem grote beeldhoek te krijgen én om foto's te creëren die meer dan 100 miljoen pixels bevatten zodat ze op grote formaten kunnen worden afgedrukt zonder veel detail te verliezen. Het resultaat: adembenemende landschapsfoto's. Hij is net klaar met een nieuwe serie foto's van het Colorado Plateau. Kijk op de website van Max Lyons voor een uitleg van zijn technieken en voor zijn indrukwekkende foto's.
Wat is het verschil tussen een Deense en een Nederlandse telefooncel? Welke overeenkomsten zijn er tussen koning Christian en koning Willem? Is een brievenbus in Århus ook gewoon rood? Vragen, vragen en nog eens vragen :-) Het leuke is dat je de antwoorden zelf kunt vinden door goed te kijken naar de foto's op de fonkelnieuwe website van het Århus Breda Citymirror project, een fotospel voor twee webloggers, namelijk Ingrid uit Denemarken en ikzelf uit Nederland.
Ik moet er wel bij zeggen dat we nog maar net zijn begonnen: er staan nog niet zoveel foto's op de site. Kom dus nog eens terug om de nieuwste updates te checken en aarzel niet om je op- en aanmerkingen te laten horen!
Mexicaanse kat door André Kuijpers
Héérlijk genietend van het zonnetje zat ik vanmiddag in de tuin van vrienden, waar mijn oog viel op de prachtige zelfgeschilderde Mexicaanse versieringen op hun schutting.
"Mag ik hier een fotootje van nemen," vroeg ik.
"Waarom dan?"
"Nou, voor op mijn weblog," antwoordde ik.
"Vooruit dan, maar wel met bronvermelding erbij. Ik ken jou!"
Vanmorgen probeerde de zon mij al om zes uur m'n bed uit te bakken, waarna een hongerige kat de klus afmaakte. Het was een flinke worsteling om voor 100% wakker te worden, een sterke kop koffie, normaal een goed middel, hielp maar weinig. Ik pakte snel mijn spulletjes bijeen en vertrok naar de roeivereniging. Pas toen we goed en wel op het water zaten, werd ik weer een beetje mens. Maar mijn goede bui duurde niet lang: aan de horizon had zich een kilometers lange, dreigende muur van donkere grijze wolken samengepakt. Hoog erboven trokken in sneltreinvaart krabvormige wolken voor de zon. De temperatuur daalde in rap tempo en het begon flakkerend te waaien.
"Oh, oh," merkte H. scherp op. Snel gaf de stuurman het commando 'rondmaken' en in rap tempo werd de terugtocht ingezet. Dankzij welhaast militaire driloefeningen deed onze ploeg zijn uiterste best om het spectaculaire onweersfront vóór te blijven. De doffe donderklappen die uit de wolkenmassa klonken joegen ons nog verder op. En jawel hoor, we haalden het! Nét voordat de zondvloed losbarstte zaten we heerlijk binnen aan een kop welverdiende chocolademelk met een roeikoekje. En ja, toen moest ik natuurlijk nog naar huis met de fiets, een kilometer of zeven toch wel...
Ken je dat heerlijke tintelende gevoel van een hete douche nadat je net helemaal zeik- en zeiknat bent geregend door een koude plensbui? Hoera, de wereld en ik zijn weer schoon!
Veroorzaakt door een slaaptekort, de drukkende warmte en hooikoorts heb ik vandaag echt een ontzettend luie dag gehad. De nuttige dingen waren op één hand te tellen: boodschappen, kattebak, maaltje, weblog. Ach, morgen weer een dag!
... zijn de bestemmingen voor mijn zomer- of beter herfstvakantie. Ik heb gisteren geboekt bij reisorganisatie Baobab. We gaan de beroemde Mayaroute volgen. Ik ben vorig jaar met dezelfde organisatie door Zuid-Afrika gereisd en ik was heel erg tevreden over zowel de reis als de reisleidster. Ik zie wel een beetje op tegen de zware vliegtrip (eerst naar Houston in 11 uur en dan naar Mérida, Mexico in 2 uur met een tijdsverschil van 7 uur) maar ja, 't is voor een goede zaak!
"Oh ja, en ik ken iemand die deze trip óók gaat maken," zei hij geheimzinnig.
Zweetdruppeltjes glinsteren op mijn voorhoofd. Slinks maak ik een achterwaartse beweging en draai om mijn as. Nog meer zweetdruppeltjes verschijnen. Plots valt me op dat de man naast mij onder deze omstandigheden vreemd ogende herenschoenen draagt. Maar ondanks de verzengende warmte weet ik mijn aandacht van de schoenen weg te nemen en te verleggen naar het kleine, in de lucht zwevende object. Ik sla en raak. Hard. Even lijkt het alsof de de tijd stilstaat en ik beland ben in een peperdure computeranimatie die in 'the Matrix' niet zou misstaan. Als even later de tijd weer doorloopt heeft het object de wand geraakt en is het één - nul geworden. Niets wijst erop dat ik dit potje squash jammerlijk zal gaan verliezen...
De regio rond Breda is de afgelopen dagen van noodweer gespaard gebleven. Da's mooi, maar het nadeel is wel dat de temperatuur en de luchtvochtigheid iedere keer tegen de klippen omhoog loopt. Ik wou dat het eens ging regenen, van die enorme verzengende plensbuien die alles schoonmaken en wegspoelen. Heerlijk is dat! Ik hoop vanavond...
Een verhaal zonder verhaal, zonder karakters en zonder dwang. Een film die bestaat uit slechts één enkel shot van ruim anderhalf uur waarin de camera door 33 vertrekken van het oude winterpaleis van Sint Petersburg zweeft. Wat blijft over? Een indringend beeld van het tsaristische hof uit de dagen van Russische weleer. De bijzonder film Russian Ark is een feest van puur beeld en geluid. Dat vond ik trouwens ook meteen het minpunt van deze film: hij mist diepgang en context.
Gisteren heb ik een flink stuk geroeid, zonder handschoenen omdat dat ontzettend gaat zweten als het zo warm is. Het ging hartstikke lekker maar na afloop had ik wel twee flinke blaren op de palmen van mijn handen en vanmorgen was mijn linkerhand helemaal opgezwollen, zelfs aan de bovenkant. Dus nu zit ik zielig met een coldpack op mijn hand pijn te lijden...