Om diverse redenen ben ik de laatste dagen in gedachten weer terug in het mooie Zuid-Afrika. Zo kreeg ik dit weekend een leuk mailtje van een reizigster die terug was van een prachtige reis door de vier zuidelijkste landen van Afrika. Ze had de reis gemaakt onder leiding van Ingrid, dezelfde reisleidster die mijn groep vorig jaar in Zuid-Afrika een te gekke vakantie heeft bezorgd. Grappig hoor: soms is de wereld klein, terwijl Afrika groter is dan ik mij ooit had kunnen voorstellen.
Bovenstaande foto is precies één week geleden gemaakt, toen er een unieke dubbele regenboog te zien was vanaf mijn balkon. De reden dat-ie hier nu staat is natuurlijk dat Zuid-Afrika ook wel de 'Regenboognatie' wordt genoemd vanwege de vele kleuren van haar bewoners.
Okidoki. Nu zullen jullie mijn gejeremieer (duur woord voor gezeur) over mijn luxe-problemen inmiddels wel zat zijn, dus switch ik even over tot de orde van de dag. We zijn momenteel namelijk heel druk bezig met brainstormen (duur woord voor ruziemaken) op het Heuvelachtig kantoor over de toekomst van www.heuvelachtig.nl.
Als moderne punt-nl firma kun je tegenwoordig niet meer om een zorgvuldige market-compatibele roadmap heen. Als je je resources en je communication opportunities niet weet te invoken dan ben je nat binnen het wereldje (dure woorden voor volslagen onzin.)
Maar goed, wil je als management team nog een beetje aardig uit de hoek komen dan organiseer je je meetings op een bijzondere plaats. Ik noem een kasteeltje aan de Vecht, een luxe Duitse bunker in de duinen of een vuurtoren op Terschelling.
Nee! Te gewoon voor Heuvelachtig punt-nl! Dat kán véél beter, vond deze jongen. En dus heb ik een bilateraaltje (duur woord voor een gesprek) voorgesteld met onze, overigens zéér charmante, communicatiemedewerkster in mijn eigen ligbad. Lekker samen ideetjes uitwerken in het badschuim, heerlijk!
Zelfs na twee indringende telefoongesprekken, één uit Nederland en één uit Denemarken bleef reisorganisatie Baobab onvermurwbaar: Zeeuitzicht en Heuvelachtig gaan de komende maand níet samen op reis.
Eerlijk gezegd vond ik de opstelling vanmorgen van Baobab erg onwillig; ze weigerden om iets verder mee te denken. "Geboekt is geboekt, vol is vol," was het resolute antwoord. Zelfs als er alsnog mensen zouden uitvallen dan kon er niks geregeld worden. En ik kreeg ook geen uitleg waarom dit zo was.
Dus als jullie, beste lezers van deze weblog, vandaag allemaal een e-mailtje willen sturen naar Baobab in Amsterdam met de mededeling dat ze héél erg stom zijn en dat ze Ingrid gewoon mee moeten laten gaan met de Mexico/Guatemala reis van 11 oktober dan zou ik dat heel lief vinden van jullie!
Vandaag was het dan zover: de NK Trappenloop 2003. Perfect georganiseerd door verzekeringsmaatschappij Nationale Nederlanden die gevestigd is in het hoogste kantoorgebouw van Nederland, de Delftse Poort in Rotterdam.
Na de inschrijving kreeg ik een shirt, een startnummer en een chip die ik tussen mijn schoenveters moest vastknopen zodat de eindtijd automatisch kon worden geregistreerd. Daarna liep ik even rond om te kijken of ik nog Hoogbouwforummers zag. Gelukkig herkende één van de jongens mij en dus was de groep al snel bijeen voor een fotootje. Erg leuk om deze jongens, die ik zeer regelmatig tref op het forum, nu eens in het echt te zien!
Ikzelf was ingedeeld in de vijfde run om half vier, de anderen waren een half uur eerder gestart. De wedstrijd begon met twee rondjes om het gebouw en daarna naar binnen via de hoofdingang, de lange roltrap op en dan het trappenhuis in, voor het échte werk.
Door omstandigheden had ik niet zoveel getraind, en ik had ook nog steeds een beetje last van een hardnekkige verkoudheid, maar ik ging sneller en harder kapot dan ik gehoopt had. Man, wat was dát zwaar, het moeilijkste was het nog om aan zuurstof te komen in dat benauwde trappenhuis. Maar goed, ik heb het gered tot de 37e verdieping waar ik meteen languit op de vloer moest uithijgen, net zoals de meeste lopers trouwens.
Er stonden gelukkkig genoeg schalen met bananen en sportdrankjes en die waren welkom na deze energievretende tocht. Dankzij de chipregistratie kon ik meteen mijn tijd aflezen: 11 min 33 sec en dat bleek later de 182ste tijd van de 231 lopers. Het had beter gekund, maar ik ben absoluut tevreden over mijn geleverde prestatie. Volgend jaar onder de tien minuten heb ik mezelf beloofd!
Het kan snel gaan in deze grote onzekere wereld (die eigenlijk een krentebol is) want gisteren jubelde de enige weblogger uit Århus die ik een beetje kan volgen dat ze weer een baan heeft! Hartstikke gefeliciteerd Ingrid!
Ik ben om. Dag Achtennegenting, hallo Iks-pee. Tja, het blijft Microsoft natuurlijk hè, maar goed ik ben voorzichtig enthousiast want de installatie van XP ging (bijna) vlekkeloos. Op een nare melding na, dat mijn BIOS niet ACPI compliant was ofzo en dat ik op F7 moest drukken om dat weg te toveren... nou ja zeg!
Maar alle hardware wordt helemaal primadeluxe ondersteund, Skype doet het ook (klik hier voor een gezonde dosis enthousiasme) en de vreemde hang-ups zijn verleden tijd. Met dank aan huisdealer Seymour voor het leveren van de waren :-)
Een grappig fenomeen is dat je met een schoon computersysteem weer gaat nadenken over de keuze van je programmaatjes. Zo ben ik aan het twijfelen of ik MS Outlook opnieuw ga installeren, of dat ik nu een wat lichtere e-mail client ga zoeken. Tips zijn welkom!
De vrouw liep in het midden van de Ridderstraat. Hoewel er veel meer mensen liepen viel ze me onmiddellijk op. Niet omdat ze aantrekkelijk of bijzonder goed gekleed was, want dat was ze. Op haar rechterhand lag een mobiele telefoon; ze droeg het kleinood precies zoals een ober zijn dienblad vasthoudt. Uit de telefoon kwam een dun kabeltje dat verbonden was met het hoofd van de vrouw. Ze had oordopjes in en sprak door het microfoontje bij haar mond. Hard.
Gefascineerd bleef ik even vlak achter haar lopen, niet omdat ze aantrekkelijk of bijzonder goed gekleed was, want dat was ze, maar om haar te observeren. "Ja zeg, ik heb geen tijd hoor!" galmde ze. "Luister eens, als je nog wilt afspreken dan moet het deze week, anders hoeft het voor mij niet meer!" Het leek alsof ze tegen het winkelende publiek sprak. Sommige mensen draaiden hun hoofd om naar de vrouw, mannen iets vaker dan vrouwen.
Het gesprek ging op dezelfde bitse toon door, terwijl de vrouw ondertussen haar opgeheven hoofd heen en weer draaide, in de richting van enkele etalages van winkels uit het hogere marktsegment, zoals dat heet. Hierbij deed ze alsof ze dwars door de mensen op straat heen kon kijken. Dat kan natuurlijk niemand, maar toch geloofde ik bijna dat zij ertoe in staat was.
Ik vond het een erg zielige vrouw.
Vanaf ongeveer 12:30 uur vanmiddag ligt de ÅBC website plat en dat blijkt te komen door een enorme stroomstoring in het zuiden van Zweden en het oostelijk deel van Denemarken. De steden Malmö en Kopenhagen zitten geheel zonder electriciteit, treinen en metro's staan stil in tunnels en het vliegveld van de Deense hoofdstad is gesloten. Eerst werd de oorzaak gezocht in de zware storm die Zuid-Zweden vannacht teisterde maar nu blijkt dat de stroomuitval het gevolg is van werkzaamheden in een kerncentrale in Zweden.
Update: de storm was tóch de oorzaak, Kopenhagen heeft weer stroom en de ABC webserver draait weer!
Het is echt belachelijk. Hoe licht en open de ingang van het Chassétheater ook is, en hoe prachtig en veilig de ondergrondse parkeergarage ook mag zijn, de fietsenstalling is een onverlicht, onbewaakt hoekje aan de zijkant van het gebouw. Daar zet je je fiets natuurlijk niet neer, dan kan je 'm net zo goed weggeven aan de eerste de beste junk op straat...
Nee, mijn fiets zet ik altijd (netjes op slot) tegen de brede glazen voorpui van de hoofdingang, in het felle licht van de halogeenstralers van de buiten-entree en midden in het zicht van het baliepersoneel. Dat levert soms wat scheve gezichten op, ze vinden het natuurlijk niet zo mooi staan, al die fietsen recht voor de ingang. Ik leg dan geduldig uit dat ze geen fatsoenlijke en veilige fietsenstalling hebben en dat ze mogen kiezen: óf ik zet de fiets voor de ingang, óf ik neem 'm mee de zaal in.
Meestal mag-ie dan blijven staan, want ze weten verdomd goed dat er vrijwel dagelijks fietsen gejat worden. Eén keer kwam er iemand met de tip dat ik maar met de auto moest komen, dan kon ik die in de nieuwe veilige ondergrondse parkeergarage parkeren. Ik heb de man gevraagd of hij gek was. De gemeente Breda maakt trouwens uitgebreid reclame in de stad voor deze 13 miljoen euro kostende parkeergarage. Ze zijn er erg trots op.
Maar goed, gisteren heb ik mijn fiets dus op zijn vertrouwde plek in de schijnwerpers gezet, maar helaas is-ie daar toch onder het oog van al het aanwezige personeel gejat. Toen ik vroeg aan de baliemedewerkers of ze iets gezien hebben haalden ze ongeïnteresseerd hun schouders op. 'Dat soort dingen gebeurt nu eenmaal.'
Nou heb ik vanmiddag maar vrijgenomen om aangifte te doen bij de politie, en daarna naar de fietsenzaak voor een tweedehands brik.
Toen ik daarnet de bioskoop uitliep regende het pijpestelen. Paste goed bij de sfeer van de film van vanavond: hard en kil. Geen aanrader als je het mij vraagt. Ik was al verdrietig en Dogville maakte het niet beter. Maar het werd nog erger...
Mijn dure Gazelle bleek ongewild van eigenaar gewisseld. Als aandenken lag er het opengeknipte slot op de plek waar mijn fiets stond. Bijna binnenin het Chassé-theater, onder de felle verlichting van de ingang van het complex. Volgende keer neem ik mijn fiets gewoon mee de bioskoopzaal in.
Gelukkig heeft André me zijn fiets geleend (dank je :-) zodat ik in ieder geval morgen naar m'n werk kan...
Afgelopen zaterdagmiddag ben ik met de fiets een kijkje gaan nemen bij het tracé in aanbouw van de Hogesnelheidslijn (HSL) en de vernieuwe snelweg (A16) bij Breda. De bouworganisatie en de gemeente hadden een open dag georganiseerd waarop je de enorme tunnelbakken en bouwkundige kunstwerken van dichtbij mocht bekijken.
Bovenstaande foto geeft een overzicht over de verdiepte tunnelbak tussen Breda en Prinsenbeek, waarin volgend jaar de spoorbanen en rijstroken komen te liggen. Wat je hier ziet is precies de helft van de hele bak, de andere helft moet aan de rechterkant nog gegraven worden!
Ik was blijkbaar één van de weinigen die het met het warme weer aandurfde om de 25 kilometer lange fietstocht te rijden. De meeste mensen lieten zich liever vervoeren in één van de tientallen (gratis) bussen die langs de bouwlokaties reden. Maar het was hoe dan ook interessant om de imposante bouwprojecten eens van dichtbij te bekijken.
Het slechte nieuws waar ik het in mijn vorige postje over had, kun je het beste zelf even hier lezen. Da's toch niet te geloven, dat het bedrijf waarvoor je werkt failliet gaat, en dat je binnen no-time op straat staat, drie weken vóór een geboekte vakantie die je meteen moet annuleren?
Ik heb nu niet zoveel zin meer om naar Mexico te gaan, zonder m'n reisgenootje. Het voelt zo onrechtvaardig opeens. Maar wat zeur ik, voor Ingrid is het allemaal veel erger, die gaat helemaal niet op vakantie. Haar eerste zorg is om zo snel mogelijk een andere baan te vinden. Ik heb een sterk voorgevoel dat ze daarin zal slagen, maar het zal niet makkelijk worden voor haar :-(
Toen ik vanmorgen naar m'n werk fietste rook ik een lichte brandlucht in de stad. Zonder er verder acht op te slaan ging ik gewoon aan de slag, niet wetende dat deze akelige brandlucht voorbode zou zijn voor slecht nieuws. Pas nadat ik de krant op internet had gelezen bleek dat er inderdaad een brand in de buurt had gewoed en nog wel aan het einde van mijn eigen straat.
Mijn oude dansschool Oksinski (inmiddels niet meer in gebruik) bleek helemaal uitgebrand. Ik ben even op de fiets gestapt om een foto te nemen. Het was erg akelig om het geblakerde gebouw te zien waarin ik vroeger vaak naar binnen ging en waar ik jarenlang voorbij ben gefietst. Het leek wel alsof er hardhandig een herinnering uit mijn geheugen werd gegumd.
En net voordat ik dit stukje begon te typen kreeg ik nog slechter nieuws, waarover ik hier niet verder wil uitwijden, maar waarschijnlijk zeg ik er later nog wel wat over..
Als je de ltrtees in het meiddn van een wrood door ealkar hulsset hefet dat bjina geen efecft op het vemogren van kgindue lerzes om de tsekt te bgeerpijn. Dit is virj gekijleamkk aan te tenon.
In een plucbitiae zolas dzee kun je alle letetrs goewon vsreseelwin, als je de ereste en de lastate maar op hun paatls hudot, zneodr dat het de leeaeshrbijad écht beïndelvot.
Blbijakar zjin er tijneds het lzeen een paar kigahtrce peaalrllle pscoesren aan de gnag in ozne hrseeenn. Dit is waascrhilijnk om de sneelhid op te vroeen wamaree we wodreon en panoretn henrneekn.
Hoera! Vandaag is het precies één jaar geleden dat Heuvelachtig van start ging. Toen ik vorig jaar die eerste regels schreef wist ik eigenlijk niet eens precies wat een weblog was, maar inmiddels is het uitgegroeid tot een echte hobby.
Ik vind dat een weblog eigenlijk altijd een beetje amateuristisch moet blijven, maar inmiddels heb ik toch heel veel geleerd en verbeterd. Mijn weblog draait nu op een échte webserver, wordt beheerd met professionele blogsoftware en heeft zijn eigen internetadres.
Voor alle kennis, uitdagingen en niet te vergeten ontzettend veel lol bedank ik alle lezers en reageerders, maar in het bijzonder Nic voor het beschikbaar stellen van serverruimte en -diensten en last but not least Ingrid voor haar inspiratie en enthousiasme.
Het was al vrij laat en al helemaal donker toen ik gisteren terugfietste vanaf de roeivereniging. Op de Wilhelminasingel in Breda aangekomen viel me opnieuw op hoe prachtig het statige gebouw van het voormalige Ignatiusziekenhuis 's avond verlicht is. In het oude ziekenhuis is inmiddels het Florijn College gevestigd, een grote middelbare economische school waar ik ook mijn opleiding NIMA Communicatie volg.
Toen ik me bedacht dat ik mijn camera in mijn rugzak had zitten kneep ik stevig in de remmen: foto! In de buurt zag ik geen enkel object dat als statief kon dienen en daarom koos ik voor een laag standpunt: camera op de grond leggen en lensdop eronder om 'm iets op te richten. Ziezo. Belichtingstijd van één seconde en proberen maar.
Nu is de Wilhelminasingel een vrij drukke weg en dus schopte het verkeer roet in het eten. Iedere keer als ik de foto wilde maken kwamen er auto's en brommers voorbij scheuren. Ik heb er meer dan tien geschoten voordat ik er één zonder verkeer had...
Maar het grappige is nu dat de foto's mét verkeer erop veel leuker zijn dan die zonder. Je ziet namelijk helemaal niets van de voorbijrijdende auto behalve een fel verlicht spoor van de koplampen. Cool!
Mijn spijkerbroek en mijn trui hangen nog in de kleedruimte van de roeivereniging. Die ga ik zodadelijk maar eens ophalen. Ik hoop dat ik geen lekke band krijg, die twee stuks van gisteren waren wel weer genoeg (voor dit jaar..)
Gisteren was ik even voor de grap bij de jamsessie in het Mezzcafé - A. speelde er een mopje gitaar mee. Er werd een soort van lome blues gespeeld die langzaam evolueerde tot zouteloze funk. Op één of andere manier gebeurt dat altijd bij jamsessies, ik weet niet hoe dat komt.
Zeker toen die ene gast met die altsaxofoon op het podium klom. Misschien viel het me op omdat ik de zaterdag nog in het Belgische Dinant was (geboorteplaats van Adolphe Sax, uitvinder van) maar waarom zijn saxofonisten toch vaak zulke aanstellers?
Het mooie weer houdt aan en dat betekent nog meer waterplezier dit weekend! Vanmorgen was ik dus al vroeg bij het botenhuis van de roeivereniging. Onderweg ernaartoe kreeg ik een lekke band, iets dat me vrij zelden overkomt, en ik baalde echt enorm.
Maar gelukkig kwam er iemand van mijn roeiploegje langs in een grote bestelbus en twee minuten later stond mijn fiets in de laadruimte. Ze was ook zo aardig om me weer thuis af te zetten en dus kan ik zodadelijk meteen beginnen met plakken.
Het was vandaag open dag op de roeivereniging én er werden twee nieuwe boten gedoopt. Ik moest een beetje tussen alle drukte heen laveren maar het lukte het me toch om snel een bootje in het water te leggen. Het roeien zelf ging uitstekend, en dat viel me niet tegen na alle inspanningen gisteren op de Lesse!
Maar nu moet ik snel even een bandje plakken en dan ga ik nog even de stad in. Genieten van het lekkere weertje, ik bedoel: sommige mensen moeten vandaag gewoon werken :-)
Vanwege de lage waterstand van de rivier de Lesse was er vandaag niet echt sprake van wildwatervaren, eerder van gewoon watervaren, maar dat drukte de pret in het geheel niet.
Met fantastisch weer, onder het genot van het voorbijschuivende landschap der Belgische Ardennen en genietend van een picknickstop hier en daar daalden we vandaag per kajak de Lesse af.
Na deze inspannende tocht was het eigenlijk nog best vroeg, zodat we besloten om op de terugweg (in Antwerpen) nog The League of Extraordinary Gentlemen te kijken en de dag af te sluiten met een heel fijn Mexicaans diner!
I WALK THE LINE
Johnny Cash (1932 - 2003)
I keep a close watch on this heart of mine
I keep my eyes wide open all the time.
I keep the ends out for the tie that binds
Because you're mine,
I walk the line
I find it very, very easy to be true
I find myself alone when each day is through
Yes, I'll admit I'm a fool for you
Because you're mine,
I walk the line
As sure as night is dark and day is light
I keep you on my mind both day and night
And happiness I've known proves that it's right
Because you're mine,
I walk the line
You've got a way to keep me on your side
You give me cause for love that I can't hide
For you I know I'd even try to turn the tide
Because you're mine,
I walk the line
Begin deze week liep ik in de stad, op zoek naar zandsculpturen, en vóór mij liep een jong stel dat een buggy met daarin een peuter voortduwde. Ik kon niet zien wie de moeder was omdat het stel maar liefst twee vrouwen omvatte. Een soort dubbelmoeder dus. Maar goed, terwijl ik hen passeerde (ik loop altijd in draf) hoorde ik één van de moeders vrij hard tegen de kleine jongen in de buggy praten.
"Ja!" kraaide de vrouw op kinderlijke toon, "ja! Hier gaan wij wel eens uit eten ja!" En ze wees in de richting van een zo te zien prijzig établissement. De andere moeder kneep een tevreden glimlach op haar gezicht. Mijn maag kromp van afgrijzen ineen. "Omhooggevallen lesbojuppies!" dacht ik ongenuanceerd, en beende stevig door. Later bleken de zandsculpturen overigens bitter weinig voor te stellen.
Even wat uitleg: er zijn roeiboten en er zijn kano's. Roeiboten hebben riemen of roeispanen die scharnierend vastzitten aan de boot. Kano's hebben losse peddels (daarom heten ze meteen peddels) die je zelf moet vasthouden.
Roeiboten kun je weer onderverdelen in twee soorten: die met een vast zitbankje (bv. een sloep) en die met een rollend zitbankje. De laatste categorie is veel efficiënter en wordt voornamelijk gebruikt voor wedstrijden. Roeiboten met rollende bankjes zijn altijd één persoon breed en er bestaan tientallen varianten van (bv. een skiff).
Kano's zijn er ook in vele uitvoeringen. De bekendste kanotypes zijn de canadees en de kajak. Jawel, een kajak is dus een soort kano, en niet andersom! Een kajak is een (meestal) gesloten éénpersoonskano met een dubbelbladige peddel. In het Engels heet de kajak trouwens 'kayak'. Een canadees is een open type kano, die meestal met een steekpeddel (ook wel pagaai genoemd) wordt voortbewogen, soms vanuit kniezit. Vaak zijn het één, twee of driepersoonsuitvoeringen, en er bestaan zelfs zeewaardige canadese kano's.
Aanstaande zaterdag ga ik wildwatervaren. In een kajak, op de rivier de Lesse (B). En zondag ga ik dan weer roeien. In een roeiboot, op de rivier de Mark (NL).
Het was wel weer eens tijd voor een plaatje op Heuvelachtig. En omdat ik eens wilde oefenen met de macrostand van mijn camera moest het onderwerp een klein dingetje zijn. Wat is dan beter dan een vakantie-gadget?
De hemel regent leeg. Achter in mijn hoofd voel ik een rare duizeligheid, mijn linkerarm is verlamd en een warme tinteling maakt zich langzaam van mijn bovenlichaam meester. Ik hoor fluisterende stemmen. Ik lees een gewelddadig liefdeslied en ik voel mijn hart bonzen. Er gebeuren vreemde dingen met me.
Update: Ik ben inmiddels gelukkig weer een beetje bekomen van de Havrix (Hepatitis A) vaccinatie die vanmiddag in mijn arm is gezet. Tjonge, je moet er wel wat voor over hebben om op vakantie te gaan :-)
Het is me eindelijk gelukt om alle oude commentaren om te zetten naar Blogworks (software waar deze weblog op draait) en ik ben vanaf nu helemaal XML compatible. Yeah! Dan is er nog een update aan de gang van de ÅBC site: de komende 10 dagen is er iedere dag een nieuw fotoduo te bewonderen.
Goed nieuws verder over mijn NIMA cursus, na een (zielig) telefoontje van mij naar de examencommissie mag ik gewoon meedoen op 7 oktober. Cool. Maar mijn studieschema loopt nu al flink achter, dus dat wordt stressen... Wat ook al achter loopt is mijn andere schema - dat van de training voor de traploopwedstrijd op 27 september. Doordat ik ziek was had ik echt geen energie om te trainen maar ik hoop deze week weer flink aan de slag te kunnen :-)
Daarnet zag ik Phone Booth met Colin Farell, een sterke film die je vijf kwartier (langer duurt-ie niet) in spanning houdt. Er is behoorlijk wat aan het plot gesleuteld om het centrale thema vast te houden, maar als je dat door de vingers ziet is het een goed verhaal.
Hoe compact de film ook is, er is een aardige en zeer interessante discussie noodzakelijk om 'm goed uit te leggen. Doe ik niet. Alles draait om schuld en boete. Amerikaanse versie van 'Het Proces' van Kafka: "[..] zonder dat hij iets kwaads gedaan had, werd hij op een ochtend gearresteerd." Aanrader!
Gisteren was het 'dia's kijken' bij mijn familie thuis, gezellig met een hapje eten en wat te drinken erbij. Allebei mijn broers zijn deze zomer naar het hoge noorden (Noorwegen) op vakantie geweest en ze wilden graag hun buit aan de rest laten zien.
'Dia's kijken' moet je overigens niet te letterlijk nemen, alle plaatjes waren natuurlijk gewoon digitaal en stonden op CD-ROM zodat we noodgedwongen met negen man achter een 15-inch monitor zaten gepropt. Het waren erg mooie dia's, dat zeker, maar ik vond het vroeger toch beter, toen ze nog van die grote schermen hadden!
Met een noodgang scheurde ik op mijn fiets door het centrum van Breda. Op zoek naar dingen. Om te fotograferen. Hoge dingen. Lage dingen. Als een moderne city cowboy met aan de heup een geladen Canon Powershot heerste ik over de stad.
Het leverde buiten gevaarlijke taferelen ook weer goed materiaal op voor de Århus Breda Citymirror en daar draait het toch om, nietwaar? Maar we geven niet alles in één keer prijs, dus u zult het voorlopig even moeten doen met kasteeltjes, vlaggetjes en dakjes. De rest komt later :-)
Check overigens ook de omschrijvingen van de foto's, als u dat tenminste interesseert, door even met de muis boven de foto te blijven 'hangen' zonder te klikken. Veel plezier!
Sinds enkele maanden doe ik de avondopleiding NIMA - Communicatie die begin oktober wordt afgesloten met een landelijk examen. Nu luister ik afgelopen maandagavond, net thuisgekomen van Lowlands, mijn voicemail af waarop een boodschap stond van de directeur avondonderwijs van de school waar ik de NIMA-opleiding volg.
Het bericht dateerde van vrijdagochtend en ging over de uiterste inschrijvingstermijn van het examen - die verstreek namelijk op dinsdag 2 september. "Uuuuhh!? Da's iets meer dan vier uur vanaf nu," rekende ik snel uit. Snel ging ik naar de NIMA site om het zaakje even te checken.
En inderdaad, daar stond het: uiterste inschrijfdatum 02/09. Ook was er een inschrijfformulier in pdf te downloaden en dus heb ik dat toch maar gedaan. Nog even gekeken of er een faxnummer stond, maar helaas, niet te vinden. De volgende ochtend heb ik formulier opgestuurd, in de hoop dat één dag te laat niet zo erg was.
Maar helaas, het was wél erg, want vanmorgen kreeg ik een bericht in de bus dat mijn inschrijving niet was gehonoreerd en dat ik het in januari of april volgend jaar best nog eens mocht proberen.
Grrr! Wat een prutschool! En dan geven ze zélf nota bene een opleiding 'communicatie'. Ik denk dat ik gewoon mijn geld ga terugvragen.
Dat ik niet de enige ben die op zoek was naar die mooie begintune van VPRO's tv-programma 'Vanavond' blijkt wel uit het aantal reacties dat ik krijg op mijn postje van 31 januari.
Al meer dan twintig mensen mailden me de afgelopen maanden dat ze ook op zoek waren naar de muziek van Jean Marc Chenut en dat ze bij het zoeken op mijn weblog waren gestuit. Hoera voor het internet!
Terwijl overal op het Lowlandsterrein de bonzende bassen en heftige drums met elkaar streden om de aandacht van mijn oren was er ergens op de 'Higher Ground' één tent waar geen herrie uitkwam. Dat was erg vreemd en dus ging ik op onderzoek uit.
Rondom de kleine tent met daarin een DJ-booth stonden zo'n honderd mensen te dansen op muziek die niet er niet was. Tenminste, zo leek het. Dit was namelijk de Silent Disco waar iedereen een koptelefoon opheeft om de muziek te kunnen horen. Grappig om te zien!
We hebben zelf ook nog even gedanst en toen bleek dat er ook nog eens twee DJ's dwars door elkaar heen stonden te draaien. Dat kan natuurlijk alleen in een stille disco! En als je met elkaar wil praten zet je gewoon je koptelefoon af en begint op normaal volume een gesprek. Cool :-)
Zo. De archieven van de weblog staan weer netjes op hun plaats en ik heb een ASP-variant op het gastenboek in elkaar geknutseld. Die doet het dus ook weer! Ik ben nog wel aan het puzzelen om alle gearchiveerde Blogger posts naar XML-formaat om te zetten, maar dat heeft geen haast. Update: gebeurd!
Het sorteren, groeperen en indexeren van al mijn digitale foto's neemt ook nog wel wat tijd in beslag, daar maak ik een apart project van. Ik weet nog niet of ik zelf een foto-album applicatie in ASP ga schrijven (ik moet het nog leren) of dat ik een standaard script ga gebruiken.
Wie kan mij nu eens goed het (eventueel taalkundige) verschil uitleggen tussen mohammedanen, islamieten en moslims? Ik heb de indruk dat vroeger in Nederland uitsluitend over mohammedanen werd gesproken, later werden het ineens islamieten en tegenwoordig wordt 'moslims' weer meer gebruikt. Of zijn het een soort eufemismen? Ik weet het niet meer...
Ik ben nooit ziek dus als ik me ook maar een béétje verkouden en grieperig voel dan ben ik meteen een hoopje ellende... nou ja, zolang ik log, leef ik nog (vrije vertaling van het beroemde latijnse spreekwoord: 'Logio ergo sum' :-)
Toen vanmorgen helemaal snotterig en brak wakker werd had ik al bijna de telefoon vast om me ziek te melden voor werk, maar na een lange warme douche ging het alweer beter. Ik besloot om te laat te komen en rustig aan te doen vandaag. Bij deze!
Na een bescheiden maar gezellig verjaardagsfeestje op de camping staan we vandaag weer vroeg in de Indiatent waar Frank Anthony bewijst dat Elvis niet dood is, maar gewoon in Oss woont. Goeie show maar het is wel een beetje vroeg voor The King.
Dan terug (of verder) naar de sixties, ook in de Indiatent, waar de Zweden van Mando Diao de longen uit hun lijf schreeuwen alsof er niks gebeurd is sinds The Kinks en The Stooges. Mede dankzij een heerlijk scheurend rammelorgeltje jaagt dit Beatles-gekapte bandje een flinke stoot adrenaline door mijn nog breekbare lijf: wakker!
Apparat Organ Quartet uit IJsland is een beetje een gekke band: vier organisten met een klassieke-orgelfetish en één drummer. Het klinkt ... eeuhhh ... zompig, bedwelmend en overweldigend. Rare jongens, die IJslanders.
Nu is het tijd geworden voor een rondje Alpha, waar 's middags Suede speelt, opgevolgd door PJ Harvey, één van de artiesten waar ik voor ben gekomen. Over Suede kan ik kort zijn: aardige rock, de hitjes en verder niet zoveel spektakel. De band speelt best goed hoor, maar het is allemaal wel een beetje belegen geworden.
En dan ga ik voor de allereerste keer PJ Harvey beluisteren en bekijken. De minimale bezetting van de band bestaat uit Mick Harvey op basgitaar en Rob Ellis op drums. Polly Jean kapseist bijna onder het gewicht van haar gitaar. Wat is ze klein! De muziek is snoeihard en recht voor z'n raap, de staccato zang van Polly Jean versterkt dit nog verder. Een set nummers, de helft oude 'hits', de andere helft nieuwer werk, vooral van haar laatste album, wordt zonder poespas afgewerkt. Of dit allemaal in de smaak valt bij het geduldig luisterende Alpha-publiek? Ik vrees van niet. Bij mij wel in ieder geval: super optreden!
Gusgus komt uit IJsland en ze hebben een zeer vervelende en nichterige MC meegenomen die een klein beetje de show bederft, hoewel de uitstraling en de concentratie van de hele band naadje is. Jammer, want dit was een optreden waar ik wel wat meer van had verwacht.
Later op de avond bezoeken we als laatste ook nog een optreden van diverse cabaretiers, waaronder Sara Kroos, in de Juliet, maar dat valt ontzettend tegen, zó erg zelfs dat we stiekum wegkruipen naar buiten.
Jammer dat we geen betere optredens treffen als afsluiter voor een verder erg geslaagd Lowlandsfestival. Hoogtepunten waren: Moloko/Goldfrapp op een gedeelde eerste plaats, op de voet gevolgd door PJ Harvey, het onverwacht fantastische festivalweer en last but not least de 12,000 onverkochte kaartjes die vooral voor een rustig festival zorgden.
Na een goede maar wel een beetje koude nachtrust zijn we vandaag al vroeg naar het terrein (12:00 uur) gefietst om hier even écht wakker te worden middels een warme kop koffie. Ik heb mijn digitale camera maar niet meer meegenomen omdat die gisteren werd ingenomen ('alle digitale camera's zijn verboden') weliswaar kreeg ik een bonnetje, maar ik vertrouwde het toch niet helemaal. 's Nachts heb ik het ding overigens onbeschadigd en compleet teruggekregen.
Het is een wat tammer muzikaal programma vandaag, maar dat is ook niet zo erg: tijd voor een beetje relaxen en 'ns rondkijken hier en daar. Het weer is perfect: een zonnetje, paar wolkjes en een graadje of achttien.
We beginnen bij Voicst, een Nederlands gitaarbandje waar ik niet veel aan vind. Onduidelijke herrie, weinig uitstraling. Door naar Caesar, al eerder gezien dit jaar in de Mezz, en dat was voldoende. Ze staan weliswaar enthousiast te spelen, maar hebben een beetje te lijden onder het onduidelijke geluid zodat het een brei wordt.
Onder het genot van knappe Zuid-Afrikaanse raps verpozen we even op de 'Higher Ground', die veel ruimer van opzet is dan vorig jaar maar daardoor wel wat intimiteit mist. Geen Turkse pizza en geen Marokkaanse broodjes geitenkaas dit jaar ... help!
Dan Goldfrapp in de Golf. Inderdaad: alweer een live electronica-combinatie met een fragiele damesstem. Begonnen als veredelde leveranciers van ultieme filmmuziek zonder beelden pakken ze het nu toch wel wat breder aan. Het blijft allemaal atmosferisch, met veel galm, synthesizers en live gespeelde electrische viool. Het resultaat is betoverend mooi. Een sprookje. Met Allison Goldfrapp als feeërieke S&M stewardess in de hoofdrol.
Leuke afsluiter: het supersnelle improvisatiecabaret van Boom Chicago in de drukke Juliet-tent.
Hoewel de druilerige regen geen goede uitnodiging is voor een popfestival dat zich een paar meter onder NAP afspeelt, breekt toch een waterig zonnetje door als we vrijdagmiddag staan te wachten bij de ingang van het festivalterrein. Om vier uur is het droog geworden en aan mijn pols zit een knalpaars bandje: let there be rock!
Opener 'Kaizer's Orchestra' is, zoals ik al eerder schreef, een waanzinnige live-act van stevige Noorse rock. De oren even wassen, zo heet dat. Daarna even bij de buren in de Golftent naar Calexico luisteren, en dat is prachtig, maar omdat we ze vorig jaar al in volle glorie hebben beluisterd, steken we snel over naar de Bravo waar Moloko van wal steekt vanaf half acht.
Het is goed dat we vroeg naar voren zijn gekropen, want dat Moloko populair is, dat blijkt wel uit het feit dat de tent stamp- en stampvol staat. Van een paar laatkomers horen we later dat zelfs aan de randen van de tent dikke rijen mensen staan.
Het optreden van Moloko is opwindend, muzikaal zeer gelikt dankzij de band, maar misschien nog het meest dankzij frontvrouw Roisin Murphy die haar zangtalent verenigt met een geweldig gevoel voor entertainment.
Halverwege schopt ze zelfs haar roze pump het publiek in tijdens een poging een strandbal te counteren :-) Nadat de schoen weer netjes is teruggegooid gaat het zinderende dansfeest verder, een geënsceneerde 'val' van Roisin in de piano kan daar niets aan veranderen. Wauw!
De afsluiter voor deze avond is Lamb, samen met Portishead zijn zij zo'n beetje de grondleggers van de triphop. Ze spelen in de Alphatent zodat in ieder geval het geluid past bij het formaat van de band. Groot.
Hoewel ik niet écht liefhebber ben van de muziek van Lamb - ik vond het altijd een beetje te 'arty' en te kil - grijpt de band me vanavond meteen bij de strot. Een prachtig sfeervol geluid, de perfecte balans tussen de metalige, inderdaad beetje kille sound van de band en de warme stem van zangeres Louise Rhodes.
Het concert is echt adembenemend en dat vind ik een verdienste omdat ik de meeste nummers van Lamb niet ken, Gorecki en Little Things uitgezonderd natuurlijk. Met een goed gevoel nemen we afscheid van de Alpha.