..ben ik in Honduras geweest, voor een bezoek aan de beroemde Maya-ruines in Copán, ook weer een prachtige site midden in het oerwoud. We moeten wel weer erg wennen aan de hoge temperaturen en vochtigheid hier (we zitten weer in het laagland). 's Avonds kun je hier zelfs vrij goed stappen, hoewel het wel een vreemd idee is als er mannen gewapend met mitrailleurs op de dansvloer staan. Voor de veiligheid, schijnt het...
We merken overigens helemaal niets van spanningen of geweld. Gewoon goed opletten blijft de beste aanpak. In Guatemala zijn er trouwens ook ontzettend veel zwaar gewapende mannen te zien, bij banken, winkels en op straat. Volgens onze reisleidster Sanne zijn dat voornamelijk ex-militairen die in de burgeroorlog aan de kant van de regering hebben gevochten. Dit zijn meer een soort ere-baantjes voor ze.
Over Antigua schrijf ik later nog, dat is een ontzettend indrukwekkende stad, ondanks het hoge gehalte Amerikanen (en ook Nederlanders).
Nu zijn we aanbeland, via Rio Dulce, in Flores, vanwaar we morgenochtend vroeg (vijf uur!) gaan vertrekken naar Tikal, één van de mooiste Maya-ruïnes van het gebied. We gaan zo vroeg op pad om de natuur te zien ontwaken, er zitten veel tropische vogels, apen en ander gespuis. Nu dus vroeg naar bed!
Een heel leuk initiatief van de Baobab: eergisteren hebben we overnacht (Jan en ik) bij een Guatemalteeks gezin. Vanuit het 'Casa de la Cultura' in het stadje Totonicapán wordt een programma gerund waarbij toeristen kunnen eten en slapen bij Guatemalteekse gezinnen in de stad en vlak erbuiten. Buiten de financiële vergoeding die de gezinnen hiervoor krijgen is ook de kennismaking met andere culturen een motivatie om hieraan mee te doen, zowel voor de gezinnen als voor ons toeristen.
We werden opghaald door de verlegen Juana, een jonge vrouw van 21, die Marina, haar 20 maanden oude dochtertje in een draagzak op haar rug hield. Ze sprak alleen Spaans en gelukkig wist Jan een aardig woordje, voor mij was het flink veel improviseren en aanwijzen met mijn twee uur Spaans van de dag ervoor.
We reisden met het openbaar vervoer (erg spannend in Guatemala) naar het huis van Juana. Toen we binnenstapten in het optrekje, midden tussen de maisvelden, merkten we meteen hoe arm deze mensen waren. We maakten kennis met Hilaria, Juana´s moeder en met haar zus Ana, die iets ouder was. Dit was het hele gezin, er waren geen mannen (we zijn er niet precies achter gekomen waar die mannen dan wel gebleven waren, maar het vermoeden was dat Juana ongewenst zwanger was en dat haar moeder weduwe was)
Het gesprek verliep niet echt vlot, maar gelukkig was er de speelse en vrolijke Marina, die zich kostelijk vermaakte met de bal die we meegebracht hadden. Het bereiden van de maaltijd duurde vrij lang, maar ondanks de armoede van deze mensen was het toch zeer goed verzorgd, we kregen spaghetti, aardappels, gefrituurde kip en broccoli. Tijdens de voorbereiding van het eten hebben Jan en ik maar aangeboden om hout te hakken, wat nog niet eens meeviel. De vier dames stonden ons van een afstandje uit te lachen!
Het slapen ging redelijk goed, natuurlijk was het erg vochtig en koud (het dorpje ligt hoog in de bergen) en had ik niet een echte matras, maar het bed was schoon en netjes. De volgende ochtend stonden we samen met het gezin om half zeven op, aten heerlijke pannekoeken en toen was het alweer tijd om naar Totonicapan te gaan, waar we afscheid namen van Guana en haar dochtertje.
Een zeer bijzondere ervaring, de anderen hadden allemaal verschillende verhalen, wat erg leuk was om te horen. Iedereen had een ander soort gezin, verschillende samenstellingen, van arm tot rijk.
Na de Salsa-les gisteren hier in San Pedro, waarover ik maar niet zal uitwijden (..) ben ik vanmorgen heerlijk wakker geworden met een relaxte massage. Daarna hebben we een behoorlijk stevige beklimming gedaan van drie uur naar een hoge kegeltop (2000m) van waaruit we prachtig uitzicht hadden over het vulkaanmeer Atitlán. Dit schitterende meer wordt aan de zuidkant geflankeerd door drie enorme vulkanen, waarvan de San Pedro het dichtst bij staat. Het gelijknamige dorpje waar we logeren ligt echt recht onder deze majesteuze vulkaan. Letterlijk 'under the vulcano', dus!
Nu kom ik net terug van twee uurtjes Spaanse les, we hebben een paar dingen opgestoken (hopelijk!) voor het logeerpartijtje morgen bij een aantal Guatemalteekse lokale gastgezinnen. Ik heb overigens het vermoeden dat dat toch veel handen- en voetenwerk gaat worden :-)
We zijn inmiddels drie dagen in Guatemala, de eerste nacht hebben we geslapen in een gezellig hotel in Chichicastenango (kortweg 'Chichi' geheten) waar we 's morgens getuige zijn van de grootste markt van het land. Vooral Maya stoffen, kleding en textiel wordt veelvuldig aangeboden hier. Zelf heb ik de verleiding nog kunnen weerstaan...
Nadat de lijnbus ons heeft afgezet in Ciudad Cuahtemoc, een plaats die haar exotische naam niet echt eer aandoet, gaan we op weg naar de Mexicaanse grens. Het stukje niemandsland tussen Mexico en Guatemala leggen we op een bijzondere manier af. In vier 'taxi's', drie volledig aftandse Amerikaanse sleen en een witte Kever worden we met bagage en al naar de overkant gereden.
Bij de Guatemalteekse grensovergang heerst complete chaos: het is markt en vandaag zijn de straten volgestroomd met duizenden en duizenden mensen. Kooplui, geldwisselaars, vechtersbazen en politieagenten krioelen om onze gereedstaande bus heen. Het stempelen van onze paspoorten gaat langzaam maar gestaag, het doorklieven van de mensenmassa is heel wat lastiger. Na meer dan een uur laveren en schelden is het dan eindelijk zover: we zijn in Guatemala!
Olla! Eindelijk tijd om een wat langer verslag te schrijven vanuit Midden-Amerika. We zijn gisteren aangekomen in dit kleurrijke koloniale stadje in het hart van Mexico's zuidelijkste provincie Chiapas. Het is hier godzijdank een heel stuk koeler en aangenamer dankzij de de hoge ligging van het stadje (2200 m), prachtig in een hoge vallei tussen de vulkanische bergruggen. We slapen in een fraai hotel met patio in het hartje van de stad.
De reisgroep is inmiddels al een beetje losgekomen, alhoewel daar eergisteren in Palenque toch nog twee flessen Tequila en één fles Bacardi aan te pas kwamen - maar toen werd er ook gedanst! Nee, fijne lui hoor, ik kan niet anders zeggen (zeker omdat er een paar deze weblog blijken mee te lezen) Okee, misschien op één of twee pesterige meisjes na dan :-)
Afgelopen dinsdag bezochten we de indrukwekkende Maya ruïnestad bij Palenque. Het vervallen complex voldeed inderdaad aan het romantische beeld van oude overwoekerde tempels die oprijzen uit het dichte oerwoud. De vochtige dampende hitte (35 graden) is bijna ondraaglijk als we de grote pyramides beklimmen. Het zweet loopt in straaltjes van mijn gezicht, maar het uitzicht over de jungle en de tempels maakt alles goed.
Later maken we nog een jungle-walk die begeleid wordt door krijsende brulapen die hoog in de bomen hangen. We lopen zelfs over de overwoekerde, nog niet blootgelegde tempels waarvan alleen de stenen en bewerkte bogen uit de drassige grond omhoog steken. Erg indrukwekkend!
Vandaag, in San Cristobal, een mooie kaleidoscoop van Mexicanen, Maya-indianen en toeristen. Je kunt hier Spaans leren, Salsa-les nemen of gewoon niks doen en rondkijken en genieten. Het mooiste vind ik nog de luchten hier, scherp zonlicht tegen de dreigende achtergrond van donkere wolken en dat gecombineerd met de felle kleuren van de huizen en de mensen.
Vanavond wordt het swingen in een Salsa-bar, morgenvroeg gaan we op bezoek bij Chiapas indianen die in de bergen wonen en vreemde Coca-Cola ceremonies schijnen uit te voeren. Hmmm.. we zullen zien!
Na een lange vlucht van Amsterdam via Houston naar Merida stapten we gisterenavond een verzengende hitte in die meteen duidelijk maakte dat we in Zuid-Mexico waren. Maar na een prettige nachtrust (met airco) was ik weer bijna de oude vanochtend.
Vandaag hebben we de indrukwekkende Mayatempels van Chichen'Itza bezichtigd, de ruines liggen in het oerwoud op zo´n 100 kilometer van Mérida. Erg indrukwekkend, zeker tegen het dreigende licht van de regenwolken die ieder uur een flinke bui loslaten.
Maar daar hadden we geen last van tijdens ons zwempartijtje dat immers diep onder de grond plaatsvond. Her en der zitten in de kalkachtige bodem van het schiereiland Yucatan diepe bronnen verborgen, zogenaamde Cenotes, waarin je heerlijk kunt zwemmen. Prettig is dat, om af te koelen van de drukkende warmte bovengronds.
Zodadelijk duiken we met een paar man het broeierige nachtleven van Mérida in voor wat eten en drinken. Buenas Noches!
Zo. Het zit er allemaal in, in mijn legergroene plunjezak! Orkaan en weder dienende ben ik vanaf morgen voor ruim drie weken verdwaald in de Midden-Amerikaanse jungle. Het Rambo-mes moest thuisblijven (douane-gedoe) en het nagelvijltje mag ook al niet in de handbagage...
De reis voert langs overwoekerde Maya-ruïnes, door droge grasvlaktes, natte regenwouden en over vulkanische bergruggen. Yucatan, Tabasco, Chiapas, Huehuetenango, Alta Verapaz en Petén. Klinkt tóch een stuk beter dan het rijtje Noord-Brabant, Zeeland, Zuid-Holland en Friesland!
Blijken de Maya's al internet te hebben dan verschijnt hier vast nog een berichtje, mocht dat niet zo zijn dan moeten jullie wachten op mijn terugkeer in het eerste weekend van November. Gegroet!
Het was wel even slikken, om afscheid te nemen van mijn kleine Fudge. Vanavond heb ik ze naar haar nieuwe baasje gebracht. En nu is ze waarschijnlijk druk bezig vriendjes te worden met Polly, een aardige kater van middelbare leeftijd.
Dat 'vriendjes worden' bestaat uit veel geblaas en gegrom, maar dat gaat vanzelf over, dat vertrouw ik wel. Nee, voor Fudge is het beter om veel gezelschap, een kattevriendje en een héél huis te hebben. Zij gaat een goede tijd tegemoet!
Maar ik zal dat miauwende pluizebeest wel gaan missen :-(
Ik heb eigenlijk altijd wel iets om over te schrijven, maar ik heb niet altijd zin óm het ook op te schrijven. Ik heb nu de behoefte om zeer selectief te zijn in de onderwerpen hier op mijn log. Nu ik erover nadenk: ben je niet altijd selectief in wat je schrijft?
Ach, misschien is het wel de eigenaardige gemoedstoestand waarin ik verkeer, een tegenstrijdig gevoel van neerslachtigheid en aangename opwinding over het avontuur dat volgende week begint: mijn reis door Midden-Amerika. Een avontuur dat ik zo graag had willen delen met degene die me de laatste tijd zo vertrouwd is geworden.
Tegenstrijdig is ook de aard van het weer, de snelle intrede van de herfst, in alle hevigheid, en de broeierige, vochtige hitte die me in het Mexicaanse laagland te wachten staat. Letterlijk onvoorstelbaar is dat! Aan de andere kant wéét ik gewoon dat, als ik eenmaal het vliegtuig instap, de knop wordt omgezet en ik met volle teugen geniet van alles wat komt.
Ondertussen heb ik stiekum mijn eigen weblogje vakantieklaar gemaakt, hier en daar wat aanpassingen gedaan en de foto's bij mijn reisverslagen eindelijk op het juiste formaat gesneden en opnieuw geplaatst.
Wat kan er nu nog meer misgaan met een vakantie naar Mexico behalve dan drie weken voor je weggaat je baan kwijt te raken, hommeles met je reisorganisatie en verzekeringsmaatschappij én landelijke treinstakingen op de dag van vertrek?
Tropische stormen natuurlijk! Niet ééntje, niet twee maar drie! Orkaan Larry is afgelopen weekend even op bezoek geweest op Yucatan in Zuid-Mexico en heeft daar dood en verderf gezaaid. Hele wegen en stukken land zijn weggespoeld en aan de kuststrook van de provincie Tabasco is de noodtoestand afgekondigd.
Nu zijn dus ook Olaf en Nora onderweg naar Mexico en Guatemala, en het is nog onduidelijk wat voor rampspoed deze orkanen voor de arme bevolking met zich meebrengen.
Op de website van FNV spoor staat dit bericht te lezen:
"Zaterdagochtend 11 oktober rijden de hele ochtend (tot 12.00 uur) treinen noch streekbussen, als het aan FNV Bondgenoten ligt. 'Natuurlijk is het vervelend dat de bus niet rijdt, dat u de tram niet kunt pakken of dat er geen trein is. De FNV vraagt toch uw begrip en zelf uw steun voor de acties, want die zijn bedoeld om het kabinet te laten zien dat Nederland het niet eens is met het bezuinigingsbeleid', aldus het informatiebulletin dat de vakbondsleden de reizigers zullen geven."
En raad eens wie er op diezelfde zaterdag met de trein naar Schiphol zou reizen om daar op half twee aan te komen, mooi op tijd voor zijn vliegtuig naar Houston? Precies...
Welke lieve, aardige, Amsterdamse weblogger/logster/lezer heeft nog een plekje voor aanstaande vrijdagnacht in de logeerkamer of in de huiskamer voor mij? Ik neem eigen slaapzak en boterhammen mee. Alvast bedankt!
update: twee lieve, aardige weblogsters/lezers hebben me een slaapplaats plus lift aangeboden. Te gek, dank jullie wel!
De eerste groeten kwamen deze week uit het wonderschone en toch zo dichtbijgelegen landje België:
En deze kwam helemaal uit het wonderschone en zo ver weg gelegen land Zuid-Afrika, uit Sabi Sabi om precies te zijn:
Daarnet hoorde ik op tv een cover van 'Last Nite' voorbijkomen van The Strokes, met een hele vette knipoog naar Blondie's 'Heart of Glass', zelfs inclusief de gesamplede hijg-geluidjes van mevrouw Harry. Puur concept natuurlijk, het blijkt te gaan om zangeresje Vitamin C.
Een dure videoclip, helemaal in stijl (Chelsea Hotel!), een eigen website, en een uitgebreide persfoto-map. Discografie? Geen, alleen deze cover. "It's going to be a huge hit this summer!" schreeuwt de website. Shit. heb ik weer gemist... Maar het is tóch een geinige cover.
De band rond Tom van Laere is afgelopen zomer min of meer een festival-lieveling gebleken, in Nederland, maar nog veel meer in hun eigen België. En hoewel de Admiraal ook op Lowlands te bewonderen viel heb ik ze niet bezocht. Misschien was ik wel een beetje wantrouwig omdat alle Belgische bandjes zo'n beetje de hemel ingeprezen worden.
Maar goed, vanavond zag ik de drie mannen dan eindelijk in 'mijn eigen' Mezz in Breda en jawel hoor: het was zo'n avond. De Admiraal heeft er een fan bij! De band speelde ongepolijste, vuige rock met Dylan, Neil Young en ook Steve Wynn erin. En in de rustigere nummers leunt het tegen alt.country aan. Opvallend is de enorme variatie die Admiral Freebee in huis heeft: van echt ruig gitaarwerk tot ingetogen pianoballads. (Dank je wel Femke voor de tip!)
Ik ging daarnet nog even een nachtelijk weblogblokje om en toen vond ik in Denemarken pardoes dit stokje en omdat ik toch niks beters te doen had raapte ik het op. Daarom staat hieronder ineens mijn pc-werkplek:
Wie het stokje hier vindt mag het oprapen en meenemen, maar wees wel even zo netjes om het te zeggen waar je het mee naar toe neemt!