Ja ja, ik weet het... ik heb gezegd dat ik een winterslaap zou houden. Maar deze leuke mededeling kon ik toch niet voor me houden: we staan vandaag in de krant! Met 'we' bedoel ik Ingrid en mijzelf en het onderwerp van het stuk in BN/De Stem gaat over ons internetproject Århus Breda Citymirror
Om het artikel te lezen moet je wel éénmalig (gratis) registreren bij de krant, maar je kan ook hier klikken voor de gescande versie.
Er is een tijd van loggen en een tijd van niet-loggen. Het is de komende tijd hier even dat laatste. Kom later nog eens langs als je wilt.
Getver. De afvoer in mijn keuken zit verstopt. Gelukkig had ik hem al vrij snel gevonden, hij zat precies onder het aanrecht, gewoon in het keukenkastje! Maar goed, toen zat-ie dus nog steeds verstopt, zeg maar. Dus ik schroef het pijpje onder de spoelbak los, vloek een keer en ga een dweil zoeken om het kastje weer droog te maken.
Vervolgens bekijk ik het gekromde stukje buis en zie dat dat gewoon open en schoon (nou ja..) is, de verstopping moest dus dieper zitten. Ik mik eerst een paar liter water in de afvoerbuis die in de vloer verdwijnt: weg water! Niks geen verstopping. Ik krab op mijn hoofd... wat nu? Mijn vader wist raad: het moest de ontluchting zijn. Als er de lucht niet UIT de afvoer kan, kan het water er niet IN. Logisch.
Ik ging op zoek naar de ontluchting en vond een klein rechtopstaand buisje, nét onder de spoelbak: ha! Maar ja, dáár zat dus de afvoer van mijn vaatwasser op aangesloten. "Dan ontlucht de afvoer waarschijnlijk via de vaatwasser," sprak mijn vader (en die heeft er verstand van.) "Misschien zit de afvoerslang van de vaatwasser verstopt, zodat er geen lucht meer doorheen kan," wist hij nog.
Ondertussen is dit akkefietje dus een behoorlijke complexe hydropneumatische vraagstelling geworden, waarvan de oplossing nog niet in zicht is. Maar ik ga droest verder en hou u op de hoogte van de razend spannende ontwikkelingen!
"De man mij jij bezingen o Muze, overkwamen hem vele kwalijke zaken"
"Zie je, zó kan ik het ook, als je de woorden gewoon door elkaar mag flikkeren had het Nederlands alláng zijn Odyssee gehad. Die hele over het paard getilde Homerus zou vandaag de dag zelfs als Sinterklaasdichter nog een modderfiguur slaan!"
"En die prachtige hexameters dan?"
"Dat zeg ik, als je de woorden schots en scheef door elkaar mag zetten of gewoon zelf lekker woorden gaat zitten bijverzinnen dan kan ik ook tot een strak rijmschema komen... Een regelrechte knoeier was 't!"
"Wist je trouwens dat ik met een Sinterklaasgedicht bezig ben? Voor een goede vriend van me."
"Is dat toevallig die leraar oud-Grieks?"
"Ja die."
"Arme drommel!"
Een astmatische huurmoordenaar die zijn inhaler trekt en vervolgens zijn revolver aan zijn mond zet en de trekker overhaalt. Als een film je hierom kan laten schateren dan móet-ie wel van de Coen broertjes komen. Hoewel Intolerable Cruelty onmiskenbaar 'Coen' is hoef je geen diepgang te verwachten. Ik denk dat dit de lichtvoetigste film is die ze ooit gemaakt hebben, sommige stukken zijn zelfs pure slapstick! George Clooney is érg goed gecast, Catherina Z Jones is niet hinderlijk. Een zeer vermakelijke film!
Weet je nog dat ik hier vorige week zat te klagen dat de Deense band Kashmir hier zo schandalig onbekend blijft? Groot was mijn blijdschap (en jaloezie) dan ook toen ik daarnet Ellen's stukje over Kashmir las. Die blijkt al jáááááren fan van deze Denen te zijn en heeft ze al meermalen geïnterviewd o.a. voor muziekblad Fret. Erg cool!
Eén van de beste Franse natuurfotografen is Yann Arthus-Bertrand, geboren in 1946, en een avonturier in hart en nieren. Hij maakte uitgebreide foto-studies in Kenia, was bij tien edities van de Parijs-Dakar rally en fotografeerde onder andere voor Dian Fossey in Ruanda. In 1994 begon hij met zijn 'Earth from above' project; een poging om de aanblik van de aarde in al haar facetten vast te leggen.
Dit resulteerde in een 'visuele databank' van de aarde, de uitgave van een boek en een documentaire. Zijn team zette ook een rondreizende tentoonstelling op waar onder andere veel grootformaat foto's van Arthus-Bertrand te zien zijn. Op dit moment staat de tentoonstelling in Amsterdam, naast de Stopera. Tot 30 november te bezichtigen. Gaat dat zien!
Dertien van de zesentwintig woorden op mijn lijstje zijn inmiddels doorgestreept en da's in ieder geval een betere score dan die van het Nederlandse Elftal... Ik heb nog twee weken om de rest te vinden en te fotograferen, dus dat gaat wel lukken denk ik. Helaas mag ik nog niks laten zien want de 'oogst' wordt later op de Citymirror gepubliceerd, samen met zesentwintig Deense dingen.
Als extra bonus op deze regenachtige zondagmiddag een stemmig herfstplaatje van precies één week geleden, toen het heel wat beter weer was. De foto is genomen in het Mastbos, ten zuiden van Breda.
Na het feestje ben ik op tijd naar huis gegaan, dat wil zeggen tegen tweeën. Ook heb ik het aantal Mexicaanse biertjes weten te beperken, dat wil zeggen tot een paar. Desalniettemin was het best moeilijk om het wekkersignaal om half acht om te zetten in de daad van het opstaan. Het voelde alsof er een beige vrachtwagencombinatie over me heen was gereden. Koffie hielp slechts een beetje...
Roeien! Daar was het om te doen. Ik keek naar buiten en zag regen in diverse uitvoeringsvormen: buien, motregen en druilerigheid. Echt Nederlands sinterklaasweer dus! Ik schraapte alle moed bijeen en sprong op de fiets om een half uur later verkleumd en nat aan te komen bij het botenhuis. Er was buiten mij nog één ander teamlid op komen dagen en dus zijn we met tweeën de rivier opgegaan.
We roeiden stevig door in de regen, praatten elkaar moed in en hielden met één oog de boot in de gaten, die steeds verder volliep met regenwater. We hadden geen hoosbeker meegenomen, maar gelukkig kan er nogal wat water in zo'n roeiboot dus dat was geen probleem. Onderweg kwamen we nog een natte Sinterklaas en een paar vochtige Pieten tegen die op weg waren naar een intocht.
Maar toen we twee uur later in het botenhuis aan een bak koffie met pepernoten zaten waren we erg trots op onszelf.
Waarom ben ik zo teleurgesteld toen ik vanmorgen een krantje kocht en daarin niet vond wat ik zocht?
Waarom moet ik anderhalf uur wachten voordat de ober er achter komt dat mijn vis helemaal niet eens besteld is in de keuken?
Waarom worden de woorden 'Compact Disc' en 'Hard Disk' eigenlijk op deze manier geschreven?
Hoewel de Deense band Kashmir in eigen land grote zalen (en Roskilde) platspeelt, is het hier een vrij onbekende naam. Onterecht als je het mij vraagt, want de vier mannen spelen prachtige melodieuze gitaarpop met een intensiteit die je nog maar zelden tegenkomt.
Maar goed, het voordeel is wel dat je rustig kunt genieten van zo'n band in een gezellig muziekcafé zoals Rotown in Rotterdam. Het was vanavond echt helemaal te gek, de band was op dreef, ze hadden hoorbaar veel gespeeld de afgelopen tijd.
get a hold of yourself
don't worry about the aftermath
there is no one after you
or on your back
there is no one after you
(The Aftermath, Kashmir)
- véél meer zon dan E. Kroll voorspelde
- er blijken toch nog 13 Mexicaanse $ te gaan in één euro
- de streling langs mijn been in de keuken
- een ontmoeting in Europa
- vier Denen in Rotterdam vanavond
Vandaag kreeg ik een brief van de Politie Midden en West Brabant terzake artikel en wet 310 ofwel over mijn gejatte sportfiets: "Op grond van de thans beschikbare informatie zijn er geen vooruitzichten dat het onderzoek met succes kan worden afgerond. Derhalve zal uw zaak vooralsnog niet verder worden behandeld."
Bah. Wat nou onderzoek!? Zo'n aangifte blijft precies één maand in de database zitten en dan wordt geheel automatisch een standaardbrief uitgeprint. Dat weet ik bijna zeker. Ach, ik had niet anders verwacht eigenlijk. Misschien moet ik toch maar eens kijken of hier iets tussen zit...
Zo van boven lijken ze helemaal veel op elkaar...
Volgens Tracey is 26 Things een leuk fotospel zonder winnaars en zonder prijzen. Op een bepaalde datum worden er 26 thema's op haar website gepubliceerd en de deelnemers gaan dan op pad om ieder thema naar hun eigen inzicht te fotograferen.
De vorige keer hebben meer dan vijfhonderd mensen wereldwijd meegedaan aan '26 things' en dat was reden genoeg om een tweede versie te starten. Een nieuwe lijst met thema's was snel verzonnen en nu kan iedereen dus weer aan de slag. De sluitingsdatum is 1 december 2003.
Dit keer ga ik ook meedoen en natuurlijk ben ik meteen begonnen met het bedenken van foto's die bij de lijst passen. Sommige foto's zijn gemakkelijk te maken, een aantal héb ik zelfs al in huis, maar er zijn ook een paar lastige bij. Wat dacht je van 'contemplation' (overpeinzing)? Hmmm....
Nou, dan ga ik voortaan maar hier eten:
Zijn ze nou helemáál gek geworden bij mijn favoriete Mexicaanse restaurantje in Breda? Ik lees net dit bericht op hun website:
"Restaurant Cocoloco is gestopt met het huidige Mexicaanse concept. Vanaf 28 juli 2003 gaan wij beginnen met een totale verbouwing van Cocoloco. Het nieuwe concept wordt modern, hip en trendy [..]"
Ammehoela! Okee, er zijn nóg twee Mexicaanse restaurants in Breda, maar die zijn lang niet zo lekker en gezellig als 'Coco' was. Erg jammer :-(
Afgelopen zaterdagnacht was er een luidruchtig feest aan de gang op 'de negende' waarvan ik gelukkig niet ál te veel last had dankzij de demping van vier tussenliggende etages (arme medebewoners...) Bovendien was ik toch nog laat wakker om de maansverduistering te bekijken. Toen ik om een uur of één een tijdje buiten stond om een foto te maken van de maan ving ik gesprekken op van feestgangers die op het balkon stonden.
Blijkbaar genereerde het hoge geluidsniveau de behoefte om buiten even rustig te kunnen praten. "Wat een rotherrie zeg," klaagde een meisje. "Nou inderdaad, ik versta mezelf niet eens daarbinnnen." Na verloop van tijd werd steeds drukker op het balkon en zo te horen was de harde muziek (..) hét onderwerp van gesprek. Er stonden volgens mij inmiddels meer mensen op het balkon dan er binnen waren!
Het zal wel aan mij liggen, maar ik snap hier helemaal niks van: als je buren en zélfs je eigen gasten zich storen aan de harde muziek, waarom zet je het volume dan tóch op tien? Omdat het zo hoort? Of om cool te zijn? Of als excuus om niet meer te hoeven praten?
Hoe groot is de kans dat het volledig bewolkt is, in de nacht waar er een volledige maansverduistering te zien zou zijn? Toch niet zo groot, blijkbaar:
Mijn camera heeft 3x zoom, mijn verrekijker 8x. Als je de verrekijker vóór de lens van de camera houdt heb je dus 24x zoom. Wie verzint nu zoiets?
Meergranen-macaroni, een halve kilo gehakt, één prei en één paprika. Dat heb ik vanmorgen in huis gehaald met de bedoeling om hiervan een overheerlijk macaroni-gerecht te maken. Pan water aan de kook brengen, elleboogjes erin donderen, gehakt in de grote wok doen, gesneden prei en paprika toevoegen en dan de saus erbij. Saus. Eeeuuhhh... welke saus?
Na enig zoeken vond ik helemaal achter in de kast nog een pakje 'Italiaanse mix'. Redding! Vijf minuten later stond er een vol bord op tafel. Maar halverwege het eten kreeg ik in de gaten dat er iets niet helemaal klopte aan de smaak: wat een muffe zooi! Ik loop naar de vuilnisbak, vis de verpakking van de mix eruit en kijk naar de houdbaarheidsdatum: april 2003. Shit :-(
Boterham met kaas.
Omdat er op het werk een belangrijk project van start is gegaan moest ik vandaag verhuizen. Noodgedwongen. Om ruimte te maken. En ik hád zo'n mooie werkplek met uitzicht op de tuin en de vijver, met ramen aan twee kanten van het kantoor, lekker rustig ook. En nu zit ik midden in een soort fabriekshal, halverwege een drukke doorgang. Er zijn in het afgelopen uur al méér mensen langsgekomen dan voorheen op een hele werkdag. Grrrmmbl... dit gaat niet lang duren, voor mijn werk is rust en concentratie nodig! Gelukkig is het al bijna weekend :-)
November is nu al één week oud en dus is het onderhand wel weer tijd voor een update van de Århus Breda Citymirror. We beginnen voorzichtig, één foto slechts, maar wel een mooie. Oók heel mooi is het 'preview'-fotootje aan de linkerkant - hier staat altijd de laatst toegevoegde foto van de mirror. Cool hè? (met dank aan de Deense :-)
Toen ik eerder deze week de openingstijden van het stadskantoor in Breda wilde opzoeken, keek ik even op de website van de gemeente (www.breda.nl) en toen viel me weer op hoe onzettend slécht die site eigenlijk in elkaar gestoken is. De navigatie klopt voor geen meter, het is een circus van java-applets, bij elkaar gejatte scripts, frames (aarrgh!) en onduidelijke grafische meuk. En dan heb ik het nog niet eens over de inhoud gehad... dat kan toch véél beter!?
Een paar dagen voordat ik op vakantie ging heb ik mijn portemonnee uitgemest (vast jaarlijks pre-vakantieritueel) want wat heb je in Guatemala nou aan een Appie Heijn bonuskaart, biebpas en een zonnebankkaart? Inderdaad, helemaal niks, pure ballast dus. Eruit met die rommel.
Ik viste ook mijn rijbewijs omhoog en vouwde het frommeltje open. Whoaahaha, wat een onnozel kind stond daar op de foto! Later bleek dat ik het zelf was, op piepjonge leeftijd. Mijn oog viel op de onderste datum die in het rijbewijs stond, de verlóópdatum. Eén december 2002. Oeps. Moest ik maar even vernieuwen als ik weer terug was in Nederland.
Afgelopen maandag belde mijn moeder op. "Moest jij niet je rijbewijs vernieuwen?" Altijd handig joh, die moeders. Ik bedankte haar voor de herinnering en vandaag stond ik op het stadskantoor voor een nieuw roze papiertje. Een elf jaar oudere kop erin, mijn arme portemonnee bijna 32 euro lichter en ik ben weer voor tien jaar klaar, zo!
Nu ik terug ben van een bijzonder toffe vakantie, zit ik met een probleem: wat nu? Mijn avondcursus marketingcommunicatie is afgelopen, wat werk betreft staat er niet zoveel spannends te gebeuren en het wordt langzaamaan winter in Nederland. Saai, saai en nog eens saai.
Wegdromen over nieuwe vakantiebestemmingen? Tuurlijk, altijd. Of misschien Spaans gaan leren? Salsa-les nemen? (hmmm... beter van niet) Eén hobbyproject voor de komende tijd heb ik al wél verzonnen, namelijk een on line foto-album programmeren om al mijn foto's te publiceren.
Hebben jullie nog tips?
Ik heb mezelf de beperking opgelegd om niet meer dan honderd vakantie-foto's te publiceren. En dat is met veel moeite ook gelukt. Want het blijft een rotklus, foto's sorteren (dan komt mijn twijfelachtige karaktertrek in botsing met de perfectionistische, ugh) maar ze staan nu hier op een rijtje. Er staan nog geen titels onder, maar dat komt binnenkort nog wel. Veel plezier!
De afgelopen weken woonden er Amerikaanse dollars, Mexicaanse peso's, Guatemalteekse quetzales, Hondurese lempira's en Beliziaanse dollars in mijn portemonnee. Nu zitten er weer een paar van die saaie euro's in. Gek eigenlijk, als je erover nadenkt, Nederland heeft niet eens een eigen munt...
Het meest tot de verbeelding sprekende landschap van Guatemala was het regenwoud. In het dunbevolkte noorden van het land ligt het ongerepte Petén regenwoud waarin Maya-steden zoals El Mirador en Tikal schuilgaan. Deze foto is genomen tijdens een wandeling in de buurt van Tikal.
Eén uur varen, twaalf uur vliegen, drie uur rijden en een paar uur wachten brachten me gisteren waar ik drie weken geleden begonnen ben: thuis. Van het piepkleine eilandje Cay Caulker in de Caraïbische Zee naar Breda in Noordbrabant is de grootste overgang die je kan bedenken. Alles is anders. Herfst, kil, grijs, leeg. Maar ook: ruimte, echt sanitair, drinken uit de kraan, uitslapen in mijn eigen grote bed.
Het gaat me wel een paar dagen kosten, hoor, voor ik over de blues heen ben. Ik heb mijn foto's even snel bekeken, maar ik heb nog geen zin om ze te sorteren en op de website te zetten. Daarvoor is de wond nog te vers :-) De beste remedie is 'bij moeder's eten' en vrienden bellen. Het één heb ik gisteren gedaan (lekker Mexicaans!) en het andere ga ik vanmiddag doen.
Ander goed terugkom-nieuws was dat Fudge het érg naar haar zin heeft bij kater Polly en haar nieuwe baasje. Dat betekent wel dat ze niet meer terugkomt, maar het is tof dat ze nu een veel leuker leven heeft. En ik heb ook al gezien dat de City Mirror tijdens mijn afwezigheid in goede handen is geweest. Ga nog eens een kijkje nemen bij de oktober-foto's, mocht je dat nog niet gedaan hebben.