Een prettige ontmoeting met een oude vriend, na ruim tien jaar, vreemd is dat. Grappig om dan te zien dat je zonder het te weten veel dezelfde dingen bent gaan doen. We gingen tapas eten bij Kelderhof in Amsterdam en daarna naar Zuco 103 in de verbouwde Paradiso (toen ik er stond bedacht ik me dat ik er té lang niet ben geweest...) en daarna terug naar de polder. Een geslaagde avond en voor herhaling binnen de tien jaar vatbaar!
En terwijl het hier relatief vredig en rustig was ging het keiharde leven in de rest van de wereld gewoon door. De blijvende instabiliteit en het geweld in Irak en de aardbeving in Bam, Iran, die voor mij een klein beetje dichter bij huis voelde omdat reisgenoten zo enthousiast over deze prachtige stad en de mensen die er woonden hadden verteld. Lang niet álles aan het maken van verre reizen is positief moet ik toegeven, de invloed van het toerisme op broze economieën en culturele waarden is soms desastreus. Maar één ding is zeker: het reizen vergroot de persoonlijke interesse en betrokkenheid bij de landen waar je geweest bent.
Zo volg ik met aandacht het verloop van de presidentsverkiezingen in Guatemala, waar het volk vandaag naar de stembus gaat voor de twee verkiezingsronde die hopelijk wat rustiger gaat verlopen dan de vorige, waaraan ook de voormalige dictator Rios Montt meedeed. Toen ik in oktober daar was, werd het hele land gedomineerd door de felle verkiezingscampagnes, waar helaas ook tientallen doden zijn gevallen door geweld. Rios Montt werd overigens ruim verslagen in de eerste ronde door de centrum-linkse Colom en de conservatief-rechtse Berger. Deze laatste heeft de beste kaarten voor een eindoverwinning. Ik hoop in ieder geval dat het land veiliger en stabieler wordt onder de nieuwe regering..
update 29/12: ik las vanmorgen in de Metro in de trein dat inderdaad Berger heeft gewonnen.
Dit is echt het laatste Kerstgerelateerde onderwerp op m'n weblog. Op verzoek nog één keer de rode piek van dichtbij.
Bijna vergeten ja. Dat komt ook omdat ik er zelf niet zoveel aan doe.. het zijn gewoon twee vrije dagen waarop je lekker kunt uitslapen, naar de film gaan (inderdaad "Lord of the Rings #3", gisteren, en hij was prachtig) en lekker kunt eten met familie of vrienden. Zoals boerenkoolstamp met spekjes en rookworst en chocolademousse na. Jammie! Nou, geniet er van!
Sinds enkele weken hangt op al onze bedrijfsinformatiepanelen een mini-poster die het personeel klaarblijkelijk moet aansporen tot een wat meer terughoudend internetgedrag. Op het papier staat te lezen dat internet je vriend én vijand kan zijn... met een goed hedenlands woord heet dit een 'awareness campagne' geloof ik. Om de aandacht te trekken is staat aan de bovenkant in grote letters: "Bewaar uw paswoord als een geheim".
Paswoord? Pardon?
Het sneeuwt! Ik moest daarnet even naar buiten voor een boodschap toen er een donkergrijs en onheilspellend wolkendek voor de zon dreef. Hoogzwanger van sneeuwvlokjes. Het had geen zin om de bui te ontfietsen: binnen de kortste keren was ik een fietsende sneeuwman. Toen heb ik maar van de nood een deugd gemaakt en meteen een foto voor de City Mirror gemaakt (ik wist namelijk dat er een grote Kerstman was neergestreken op de dakrand van het Chassétheater...) En juist toen ik de Kerstman op de korrel had en mijn vinger bijna was vastgevroren aan het ontspannerknopje, liep er een stelletje voorbij. "Oh! Wij willen op de foto!" riepen ze vrolijk. En zo geschiedde...
Late night update: 'Dark City', twee mooie late-avond foto's toegevoegd op de website.
Vandaag was het stormachtig, koud en nat weer en hoewel wij onzettend stoere roeiers écht wel wat gewend zijn, hebben we toch maar besloten om niet het water op te gaan. In plaats daarvan zouden we fijn schaatsen, op de grote overdekte schaatsbaan in Breda. Koel! Eén probleem: ik kan niet schaatsen, nooit gedaan, nooit geleerd. Gewoon, geen zin.
"Wordt dus wel 'ns tijd," vond roei- en schaatsgenoot D. En zo gezegd zo gedaan. Vanmorgen klofte ik dus, hevig zwabberend op mijn gehuurde Noren, met hulp van de ijsvariant van de rollator, voorzichtig langs de rand van de ijsbaan. Maar: ik schaatste. Hoera! Zelfs een rondje zonder rekje deed ik, en ik ben niet eens gevallen. Niet zo hard tenminste. En daarna kreeg ik lekker chocolademelk. Het was leuk :-)
Vanavond wordt bij Cinema 3 (Nederland 3, 23:48 uur) de Deense Dogmafilm Mifunes sidste sang uitgezonden, van regisseur Søren Kragh-Jacobsen. Deze film is één van de 'lichtere' in de reeks, met erg goed acteerwerk, vooral van Jesper Asholt als de zwakzinnige Rud. Denk aan 'Rain Man' maar dan oprechter, menselijker en leuker.
Dan nog een interessante documentaire op zondagavond (Nederland 1, 22:55 uur) in Avro's Close Up over de Spaanse architect en kunstenaar Santiago Calatrava die talloze prachtige bruggen, stations en de beroemde communicatietoren in Barcelona ontwierp. Op dit moment wordt in België een ontwerp van hem voor het nieuwe Luikse centraal station gebouwd.
Een oud Germaans spreekwoord luidt: "laat me je kerstboom zien en ik vertel je wie je bent". Of zoiets. Enfin, de mijne is vanavond opgeleverd. De vraag is nu: hoe ziet die van jullie eruit?
Eén van mijn allereerste herinneringen brengt me terug naar de werkkamer van mijn opa. Bovenop de grote houten tafel zat ik, aan de raamkant, en ik speelde met knopen en witkrijt. Kleine Opa zat aan de overkant van de tafel geconcentreerd te werken aan zijn naaimachine. Er heerste serene rust en regelmaat in het domein van kleermaker van den Heuvel, het ritme van de tijd werd gedicteerd door het ratelende stampende geluid van de Singer. Het was een oude zwarte ijzeren machine, met een groot handwiel en een voetenplank voor de aandrijving, toen al antiek. Een muziekinstrument in mijn herinnering.
Een Singer?
jawel
jawel jawel jawel ik zeg het u een Singer
versta-je geen nederlands mijnheer
Circulez
Bitte auf Garderobe selbst zu achten
ik wil een naaimasjien
iedereen heeft recht op een naaimasjien
ik wil een Singer
iedereen een Singer
Singer
[fragment uit Huldegedicht aan Singer van Paul van Ostaijen]
Ik zit hier paar echt heel erg saaie mailtjes te beantwoorden en terwijl ik zit na te denken over een politiek correct, niet al te onaardig maar toch afwijzend antwoord op één van die mailtjes, wrijf ik onnadenkend met mijn wijvinger over mijn neusvleugel. Auw en nog eens auw!
Ik had vanmorgen misschien beter die ene neushaar niet zo bruusk moeten uitrukken... Ken je dat, dat je hele neus dan de hele dag zeer blijft doen?
Een interessant verhaal is dat van de Singer Tower: toen deze 186 meter hoge wolkenkrabber in het voorjaar van 1908 werd opgeleverd - na slechts anderhalf jaar bouwtijd! - was het het hoogste gebouw ter wereld. Het is in deze tijd moeilijk voor te stellen dat een naaimachinefabrikant het machtigste en prachtigste hoofdkantoor ter wereld bezat, maar in het begin van de twintigste eeuw was een naaimachine net zo 'high tech' als de nieuwste generatie personal computers nu.
Maar in 1968 was de waarde van het stukje Manhattan waarop 'de Singer' stond inmiddels zó ver opgelopen, dat de nieuwe eigenaar, US Steel, besloot het gebouw te slopen om er een moderne (en vooral zeer lelijke) kantoorkolos neer te zetten met een veel grotere kantooroppervlakte. En zo kwam er al na 60 jaar een einde aan één van de mooiste Art Nouveau wolkenkrabbers in New York - een jammerlijk slachtoffer van jaren-zestig-modernisme als je het mij vraagt...
Nu het Deense filiaal van de firma ÅBC wegens vakantie tijdelijk gesloten is, moet ik het voorlopig even doen met de winterfoto's van vorige week... vandaag twee ijskoude bushokjes naast elkaar.
Hij rijdt heerlijk! Mijn nieuwe (nou ja, bijna nieuwe) Batavus Navajo met zeven versnellingen. En dat-ie knalpaars is dat geeft helemaal niks.
Afgelopen donderdagavond stapte ik op de fiets om naar het huis van A. te rijden. We zouden weer eens ouderwets fijn gaan squashen, want dat was wel weer eens tijd. Het regende, het was koud en donker maar gelukkig woont A. slechts een paar honderd meter bij mij vandaan. Zo'n afstand die je bij mooi weer prettig te voet aflegt. Maar goed, het regende, het was koud en het was donker...
Om de al korte weg nóg iets korter te maken sneed ik een stukje af, over de stoep en dan de parallelweg op. Geen probleem, ware het niet dat iemand anders precies dezelfde route-verkorting aan het ondernemen was, maar dan in tegengestelde richting. Precies in de bocht bij de grote boom werden wij op de hoogte gebracht van elkaars initiatieven.
De klap was groter dan ik had gedacht (fietsbotsingen zijn sowieso veel heviger dan iedereen denkt) maar wonder boven wonder hadden zowel mijn tegenstander als ikzelf geen schrammetje. Aangezien we allebei fout waren door op de stoep te rijden, maakten we verder geen woorden vuil aan scheldpartijen of ingewikkelde juridische vragen. Nee, we vroegen of de ander geen letsel had, schudden handen, wisselden verontschuldigingen uit en gingen ons weegs.
Met de gehavende fiets aan de hand (de ketting lag eraf) liep ik door naar het huis van A. waar, in het licht van de straatlantaarn, de schade aan mijn fiets véél groter bleek dan ik had gedacht. Er zat een slag in het voorwiel, de voorvork was ontzet, de trapas gebogen en het hele frame had een lichte afwijking. Met andere woorden: mijn trouwe stalen ros was 'total loss'... en nu zit ik zonder vervoer :-(
Alleen de geldautomaat in de muur herinnert nog aan het feit dat hier ooit een heus Rabobankfiliaal zat. Ik moet er vanmorgen even langs zodat ik een lunch in de kantine - oh sorry, ons bedrijfsrestaurant - kan kopen. Inderdaad, ik heb een vrij zeldzaam moment van vooruitdenken. Ik moet noodgedwongen te voet, na het ongeluk van gisterenavond, maar dit terzijde.
Mijn dikke winterhandschoenen beschermen mijn vingers tegen de kou en het bevroren spuug op de toetsen. Voorzichtig klop ik mijn pincode in en merk dat ik harder moet drukken, waarschijnlijk doordat de stalen toetsjes van het toetsenbordje enigzins aangevroren zijn. Er wordt mij het voorstel gedaan om twintig euro op te nemen van mijn rekening. Een sigaar uit eigen doos vind ik dat, en ik weiger. Ik vind tien euro een net bedrag.
Met mijn wijsvinger tik ik zo hard mogelijk op de toets naast 'Ander Bedrag'. Achteraf beredeneerd is het logisch dat deze toets niet is aangevroren; hij zit immers lekker dicht tegen het beeldscherm aan en heeft het daardoor natuurlijk wat warmer dan zijn soortgenootjes onderin. Mijn (te) harde tik wordt door het apparaat verstaan als twee toetsaanslagen, de eerste activeert de functie 'Ander Bedrag', waarna de toets razendsnel van functie verandert en '250 euro' wordt.
Misschien dat ik vanavond maar eens naar het casino ga...
Er schijnen her en der in weblogland wat verzoekjes tot popliedjeslijstjes rond te dolen, en da's eigenlijk héél normaal voor deze tijd van het jaar. Dus hier is mijn 'beste 10 liedjes van 2003' lijstje, in willekeurige volgorde:
Amphetamine - Steve Wynn
Red Morning - Devics
Such Great Heights - The Postal Service
The Aftermath - Kashmir
Get Out Of Town - Admiral Freebee
I Know I - Caesar
Across the Wire - Calexico
Seven Nation Army - The White Stripes
Come On - Moloko
Christmas Time - The Darkness
Belachelijk trouwens, dat Kashmir totaal ontbreekt op de 3voor12 lijst.
Ook zo dol op de nieuwe Windows XP ‘new visual style’? Ikzelf niet zo, het eerste wat ik deed na installatie van deze Windows-versie is de grafische user interface op ‘classic’ zetten. Maar ik vind de nieuwe ikoontjes wél weer heel mooi. En als je zelf ook van die leuke ikoontjes wil ontwerpen dan levert Micro$oft daarvoor een heus stijlboek op hun ontwikkelaars-website: mooi is dat!
Hier in Nederland wordt de laatste jaren de roep om overtredingen van de wet harder te bestraffen steeds luider. En met enig succes: gevangenisstraffen, taakstraffen en disciplinaire maatregelen zijn ook daadwerkelijk zwaarder geworden. Maar ik heb tegelijkertijd ook het gevoel dat dit alleen maar 'symptoombestrijding' is - de onderliggende maatschappelijke problemen worden er niet mee opgelost.
Het is vrij gemakkelijk om de wet ter hand te nemen en de maatschappij daarmee in twee groepen te verdelen: criminelen en niet-criminelen. Vervolgens zetten we de 'criminele groep' gevangen, of leggen we hen een geld- of werkstraf op, en isoleren daarmee het probleem en plaatsen het buiten de samenleving. Dat is een heel naïeve denkwijze die in veel landen (en niet alleen in niet-westerse) helaas tot norm is verheven.
Op 10 december 1948 werd de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aangenomen door de Verenigde Naties. Tien december is sindsdien de Internationale Dag van de Rechten van de Mens. In veel steden worden vandaag door Amnesty Nederland fakkeltochten, manifestaties en handtekeningenacties georganiseerd. Ga erheen en zet je handtekening of bezoek de website van Amnesty om de electronische petitie te tekenen.
Amnesty stuurt de handtekeningen naar de regeringen van de Filippijnen, Indonesië, de Democratische Republiek Congo, Zimbabwe, Wit-Rusland, Turkije, Algerije, Israël en de Bezette Gebieden, Colombia en Guatemala.
Nou heb ik niks tegen kinderen, van mij mogen ze gewoon blijven, mits bij een ander, maar ik heb wél wat tegen koningskinderen. Nu hadden Wim en Max eindelijk de kans om die verfoeide monarchie een rustige dood te laten sterven door kinderloos te blijven, fokken ze gewoon door. Zo komen we nooit van het koningshuis af natuurlijk!
Middas Dekkers zei al eens: 'Een kind krijgen is eigenlijk heel asociaal. Je zadelt de maatschappij op met jouw hobby. En die hobby heeft nogal wat consequenties. Er moet weer een stukje schoolgebouw bij gebouwd worden. Er moet een huis in de Vinex-wijk bij. De autofabriek kan de lopende band aanzetten voor nog een aantal auto's. Er moet meer olie worden aangeboord, wat president Bush en de zijnen meer reden geeft om Irak aan te vallen. Et cetera.'
En dat klopt: 'geniet, maar neem kinderen met mate,' is het motto. Leve de republiek!
Max Lyons heeft zijn galerij aangevuld met een schitterende reeks foto's van de Four Corners Area in de Verenigde Staten.
Nic Limper is net terug van zijn reis uit Thailand (hij is free lance-reisbegeleider bij SNP reizen) en ook zijn foto's zijn zeer de moeite waard om eens door te bladeren.
En last but not least is de Århus Breda Citymirror weer gaan leven... en er verschijnen daar binnenkort nog een paar kerstfoto's uit beide steden.
update: (voor Bredanaars) wie weet hoe dit bronzen beeld heet, dat in de Veemarktstraat, vlakbij de Grote Markt, staat? En wie is de kunstenaar?
Hoewel het vanmorgen vroeg nog een grijs en somber weer was begon later op de dag de zon steeds meer door te breken. Alsof het ieder moment kon gaan sneeuwen, maar de natuur besloot dat het daarvoor nog nét niet koud genoeg was. Ideaal weer dus voor een bezoekje aan de sauna. Dit keer een nieuwe verkenning, namelijk de sauna in Barendrecht, vlakbij Rotterdam. Je kon de Erasmusbrug zo'n beetje vanuit het zwembad zien liggen!
Als je je mág vervelen en er bewust voor kiest om he-le-maal niks te doen dan is dat is echt heerlijk. Of het nu aangenaam is om je lichaam te kastijden met om en om extreme warmte en extreme kou, daar zullen de meningen wel over verdeeld zijn, maar ik geniet ervan. Welterusten allemaal!
De helft van de collega's hier heeft vanmiddag vrij, om nog op het laatste moment sinterklaascadeau's te kopen in de stad. En iedereen ziet er vreselijk tegenop om de drukte in te gaan, een parkeerplaatsje te vinden en de overvolle winkels in te duiken, op zoek naar het speelgoed dat hun lieve kroost aan de goedheiligman heeft gevraagd. En morgen terug om te ruilen natuurlijk... ik neem nog een pepernootje!
Jaaaaa, eindelijk staat de elfde editie van 28mm.org on line (sorry voor deze ordinaire linkdump :-)
"Ik denk aan de oude eiken balken die het plafond dragen van de collegezaal van 'New College' in Oxford. Toen die een eeuw geleden vervangen moesten worden gebruikten de timmerlieden de eikebomen die in 1386 waren geplant, tegelijk met de bouw van de collegezaal. De veertiende-eeuwse bouwmeester had deze bomen blijkbaar geplant met het idee dat ze ooit, honderden jaren later, nodig zouden zijn voor nieuwe steunbalken. De vraag is: hebben de timmerlieden bij de laatste vervanging nu ook nieuwe eiken geplant voor de vervanging die over een paar eeuwen zal moeten gebeuren?" [citaat van Danny Hillis]
Alles en iedereen heeft zijn eigen levensduur. Terwijl het leven van een ééndagsvlieg voorbij vliegt, duurt het voor de meeste mensen gemiddeld toch nog 75 jaar, sommige schildpadden kunnen wel 200 jaar worden. Daarna kom je in de plantenwereld terecht: een eik wordt soms een paar eeuwen oud, de grootste boom ter wereld - een Sequoia in in Californië - leeft al meer dan 2200 jaar! Van de vreemde Welwitschia's in de Namibische woestijn wordt verteld dat ze nóg ouder kunnen worden. De winnaars in 'oud worden' zijn waarschijnlijk enkele soorten bacteriën die duizenden jaren kunnen 'slapen' onder extreme omstandigheden, hoge druk of lage temperaturen.
Er was weinig zon en heel veel mist. Of de foto's daarvan mooier zijn geworden mag je zelf bepalen.
Bekijk mijn inzending voor het 26 Things II project of blader door de foto's van de andere deelnemers.