Al een paar weken lang zeurt een collega, die lid is van hetzelfde sportcentrum als ik, aan m'n hoofd om een keertje mee te gaan naar een Body Balance-les. Eén van de redenen waarom hij dat zo leuk vindt om te doen werd me gisteren meteen duidelijk: van de meer dan twintig wachtenden voor de sportzaal waren hij en ik de enige mannen. “Aha!” knipoogde ik hem toe. “Ouwe bok,” dácht ik erbij. Ach nee, da's niet aardig, want J. is één van de vriendelijkste kerels die op mijn afdeling werken.
De werkelijke reden moet natuurlijk zijn: de ontspanning van lichaam en geest en vergroting van spierkracht en lenigheid. Het is een combinatie van traditionele Yoga en Tai Chi ondersteund door goedgekozen, moderne muziek. Het eerste deel heb ik gisteren direct gemerkt, want het wás heerlijk ontspannend, zeker in combinatie met een sauna-ronde daarna. Maar de vergroting van de spierkracht en vooral de lenigheid moeten nog even op zich laten wachten, vrees ik. Ik heb vanochtend weer voor het eerst in maanden behoorlijke spierpijn...
Soms loop ik per ongeluk op zaterdagmiddag door de drukke winkelstraten in de stad en dan zie ik ze staan: de mannen. Buiten tegen de gevel leunend, lijdzaam likkend aan een ijsje of gelaten in elkaar gezakt op een bankje. Achter de lege blik in ogen en hun hopeloze houding gaat een diep lijden schuil. Vaak houden ze plastic tassen vast. Tassen met namen van kledingzaken erop. Fotograaf Jeroen Kho maakte voor Het Parool onder de naam Koopziek een portretserie van deze mannen. Mooi.
Update 8/4/05: Jeroen is op 3 april jl. op noodlottige wijze om het leven gekomen nadat hij van een dak was gevallen.
Zes maanden lang maakten we de stad onveilig, fietsend of lopend, met de digitale camera als wapen. Op zoek naar bijzondere, maar vaak juist heel gewone dingen: putdeksels, vuilnisbakken en straatlantaarns. En 's avonds speelden we kwartet: "Ik heb hier nog een betonnen schaar, kun jij daar wat mee?"
Ik heb er een bijzondere Deense stad door leren kennen en ik heb met andere ogen naar mijn vertrouwde geboortestad gekeken.
Het was leuk, het was bijzonder, maar aan alles komt een eind en dus ook aan de Århus Breda Citymirror. De tentoonstelling van de meer dan honderd dubbelportretten blijft nog een tijdje geopend voor bezoek.
Zie je wel, dat het heeft geholpen, dat ik vanmorgen (extra veel) vlokken op mijn boterham heb gestrooid: het sneeuwt in Breda!
Binnengekomen bericht van mijn collega die in het zuiden van België woont en zijn wekelijks werkbezoek per e-mail afzegt:
“The snow, the snow;
Wondrous to behold,
Dangerous to drive in..”
Ik lees net dat zowel de accijns als de prijs van de sigaretten per 1 februari omhooggaat, zodat vanaf die datum een pakje saffies op 4 euro 60 komt. Even rekenen... da's meer dan een (antiek) tientje! Dooing!! Nu ben ik niet het type ex-roker dat gaat zitten stoken (..) maar ik had voor het eerst sinds ik gestopt ben het gevoel dat ik enorme hoeveelheden geld zit te besparen. Lekker joh!
Aan het begin van de winter kreeg ik een brief van de woningstichting die ik eigenlijk nu pas goed lees, nu ik hem opberg in een map. De brief begint zo:
“Het wordt weer kouder buiten. Dat betekent dat er dan ook weer mensen zijn die geen dak boven hun hoofd hebben en dan onderdak zoeken in flatgebouwen als die waarin u woont. U kunt dat helpen voorkomen [..]” - en dan nog een aantal praktische tips om inderdaad het genoemde te voorkomen. Goedbedoeld, ongetwijfeld, maar praktisch onuitvoerbaar, vooral vanwege het drukke in- en uitgaande verkeer in de flat.
Behalve dat de brief een beetje stuntelig is opgezet en veel taal- en stijlfouten bevat, heb ik moeite met de harde nuchterheid die eruit spreekt. Zeker, we hebben vorige winter een probleem gehad met zwervers, verslaafd, vervuild en soms agressief en als ik er goed over nadenk ben ik het wel eens met de boodschap. Maar toch knaagt er iets...
We waren al een tijdje druk bezig met oefeningen om onze roeitechniek te verbeteren. En dat viel nog niet mee in deze oude schuit, een houten kreng, zwaar en log als ze was. Ondanks de ochtendkou stond het zweet in mijn handen.
"Láten lopen!" riep ik halverwege. Met de riemen vlak op het stille water minderde de Steurgat snel vaart.
"Wat is er?"
Ik antwoordde niet maar keek rond. Het was doodstil op het water.
Gisteren haalde het zelfs de voorpagina van de lokale krant: de voortslepende ruzie tussen zes huiseigenaren en de meubelgigant IKEA in Breda. Het conflict gaat over de 42 meter hoge reclamezuil van het Zweedse bedrijf waarop een reclame-lichtbak met het logo van IKEA zijn licht naar alle windrichtingen uitstraalt. De bewoners, die zo ongeveer ónder deze mast wonen, zien geel en blauw van ergernis over de lichtvervuiling.
Een beetje lullig trouwens: op 7 januari haalde IKEA de reclamezuil van het bedrijf omlaag. De woordvoerder van de bewoners concludeerde tevreden dat hij de eerste slag tegen het bedrijf had gewonnen, maar later bleek dat men de lichtbak eraf had gehaald omdat de kleuren niet helemaal klopten... gisteren werd het enorme logo gewoon weer op de zuil geplaatst.
Inmiddels hebben de bewoners een kort geding tegen IKEA aangespannen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat aflopen.
“Met de vertoning van de zwaardvechtersfilm Zatoíchi is vanavond het Internationaal Filmfestival Rotterdam officieel geopend,” staat op de festival-website te lezen. De film van de Japanse regisseur Takeshi Kitano is zó populair dat alle voorstellingen in no time werden uitverkocht. Bijna alle recensies en opinies die je leest over deze film zijn uiterst positief. En dat snap ik dus niet.
Okee, ik heb 'm niet gezien, alleen een kleine preview bij het ontbijtnieuws vanmorgen. Daarin vertelde ook festivaldirecteur Simon Field dat hij zo trots was dat Kitano persoonlijk te gast was in Rotterdam. Maar het gekke is: niemand kan me vertellen waar de film over gaat en waarom hij nu zo goed is. De enige indruk die het voorstukje bij mij achterliet was die van een arty-farty, lachwekkende en overdreven gewelddadige flutfilm... maar dat zal wel aan mij liggen!
Langzaam maar zeker stroomt de afdeling fotoboeken weer vol, vanochtend heb ik de foto's van mijn trip van vorig voorjaar naar het Deense Århus erbij gezet. De laatste paar zijn gemaakt tijdens het magnifieke optreden van de Californische band Devics aldaar. Een tijdje geleden heb ik die foto's opgestuurd naar de band zodat ze ze op hun eigen website kunnen zetten... ben benieuwd of het lukt!
Soms hoef je helemaal niet ver weg voor mooie ochtendluchten: dit is het uitzicht vanaf mijn balkon.
Woorden die eindigen op '-beurs' zijn op voorhand al onaantrekkelijk: aandelenbeurs, huishoudbeurs, platte beurs. Er bestaat zelfs een uitvaartbeurs! Vandaar mijn scepsis om naar de Vakantiebeurs te gaan, vooral vanwege de schreeuwerigheid, de voorspelde drukte en alle commercie. Maar goed, de Jaarbeurs in Utrecht lag dit weekend recht op mijn pad em ik wilde graag informatie inwinnen over actieve reizen. Bovendien besloten twee reisgroepgenootjes mee te gaan, dus deze keer moest het er maar van komen.
De vakantiebeurs bleek toch erg gezellig, weliswaar druk natuurlijk maar gelukkig minder chaotisch dan ik had verwacht. En er was overal verleiding: Nepal lonkte vanuit de hoogte, Namibië toonde zich op z'n mooist en IJsland was onderkoeld aantrekkelijk. Daarnaast was ook Floortje Dessing aanwezig: ze vertelde enthousiast over de avonturen die ze meemaakt tijdens het maken van haar reisprogramma. Na haar verhalen ben ik nog in Zweden en Noorwegen verdwaald. Er was zeer veel aanbod en dus zit ik nu met het luxe-probleem van het kiezen van een leuke bestemming.
Had ik al gezegd dat ik Floortje Dessing heb gezien? Die is leeeeuk!
Het was wel even wennen om mijn reisgenootjes in burger te zien. Nette kleren in plaats van afritsbroeken, wandelschoenen en t-shirtjes. Gelukkig waren er guacamole en tortillaschips en héél véél mooie foto's om de brug te slaan naar het warme en mooie land van de Maya's. Verhalen werden uitgewisseld, dilemma's besproken en drankjes gedronken. Het was een goed weekend daar de hoofdstad, niet in het minst door de gastvrije ontvangst en het heerlijke ontbijt. Een fijn weerzien!
Dit weekend ga ik naar Amsterdam, Mexico, Guatemala, Honduras en Belize. En dan via Utrecht even rondkijken in Thailand, een safari doen in Namibië of kanoën in Zweden. En dan natuurlijk niet vergeten om ook nog even te wandelen Spanje en Italië en langs te gaan in Griekenland. Druk, druk, druk...
De kat vindt het maar vreemd dat de keukenvloer verdwenen is. Ze heeft wel ontzettend veel lol met de restanten van de isolatieplaten die onder het laminaat lagen. Ik niet.
De Nederlandse Schaatsbond heeft onlangs de damesploeg shorttrack in Zuid-Holland opgeheven en nu staan de zes shorttracksters in de kou. Ze hebben hun eigen team opgericht en zijn nu nog op zoek naar een sponsor. Om die zoektocht wat meer vaart te geven lieten de zes meiden zich door oud-shorttrackster en fotografe Monique Velzeboer fraai portretteren.
Ik persoonlijk vind het be-la-che-lijk dat de meiden op deze platte manier een sponsor proberen te scoren ... dat kán toch niet! Wat vinden jullie?
Neem ook eens een kijkje op de website die Monique Velzeboer in samenwerking met het Liliane Fonds maakte.
Op weg naar mijn werk stopte ik vanmorgen bij het postagentschap aan de overkant van de straat en ontfutselde geroutineerd een tien eurobiljet aan de giromaat. Ik fietste door.
Daarnet zat ik tijdens mijn lunchpauze op internet de krant te lezen die meldde: “Overval op postagentschap in Breda.” Het blijkt te gaan om het postagentschap bij mij in de straat. De gewapende overval is gepleegd een half uur nadat ik er was. Gelukkig zijn er geen gewonden gevallen.
Ik moet denken aan het meisje dat altijd achter de balie staat. Ik ken haar alleen van gezicht, al jaren.
Hij is nog niet gevonden hoor, de klopgeest van mijn bovenbuurmeisje. Gisteren kwam ze even langs om te vertellen over haar speurtocht naar de bron van het geluid dat haar iedere nacht uit haar slaap houdt. “En slaap heb ik héél hard nodig als stewardess,” sprak ze vermoeid. Maar ze had al wel een verdachte: mijn buurman.
Het is bouwkundig een beetje ingewikkeld, maar haar appartement ligt voor de helft boven dat van mijn buurman. Nu zit buurman in een rolstoel en heeft een volledige aangepaste woning, een electrisch lift-bed en nog wat ingenieuze apparatuur. Deze hulpmiddelen maken een hard mechanisch geluid, maar toch nooit drie kwartier lang, zo legt hij uit.
Bovenbuurmeisje gaat nu een truuk uithalen.
(wordt vervolgd)
Op het billboard staat een foto van een grote lege plek. Een leemte in een zithoek. “Kaal hè?” staat er met grote letters bij. Even later fiets ik voorbij een afzichtelijke Yucca die de leemte heeft opgevuld. “Kerstboom eruit... kamerplant erin!” schreeuwen de letters triomfantelijk.
En zo besteelt de moderne marketing me zelfs van mijn eigen kleine huiselijke gedachten. Wat zei Theo Maassen ook weer ooit over Dubbelvla: “dat wil ik zélf doen!”
Helemaal bovenaan de helling van het treinviaduct houd ik op met trappen. Ik heb aan de ene kant van het viaduct een boel potentiële energie verzameld die ik aan de andere kant weer in kinetische energie ga omzetten, ha! Voeten stevig op de trappers, knieën licht naar binnen. Als ik langere haren had zouden ze wapperen in de wind.
Halverwege passeer ik langzaam maar zeker een vrouw. “Vindt u het ook zo leuk om potentiële in kinetische energie om te zetten?” wil ik bijna vragen, maar haar blik beantwoordt deze vraag reeds. “Leuk hè?” zegt ze. Haar haren wapperen wél in de wind. Maar ík ga daarentegen weer iets harder dan zij.
De Belgen hebben hiervoor - terecht - een apart werkwoord: bollen.
Misschien had 'Tom Cruise gaat naar Japan' een betere titel geweest voor The Last Samurai want hoewel het lijkt alsof de film gaat over de teloorgang van de traditionele Japanse waarden onder invloed van het moderne Westen is dit gewoon de zoveelste Tom Cruise egotrip. Eéntje van $100 miljoen en 154 minuten, dat wel. Erg mooi gefilmd, dat ook. Maar een prachtige opeenstapeling van Hollywood cliché's blijft 't.
Bij mij om de hoek wordt binnenkort begonnen met de bouw van een appartementencomplex ( 'Jan van Polanenstaete'). De projectontwikkelaar heeft er al maanden geleden een enorm reclamebord - mét verlichting - laten plaatsen, waar onder andere dit staat te lezen:
“Een levensechte modelwoning is te bezichtigen in de Fatimakerk.”
Tja, je moet creatief zijn om die véél te dure flatjes te slijten natuurlijk. Maar goed, het gaat mij om het woord 'levensecht'. Je verwacht dat dat een soort overtreffende trap van 'echt' zou moeten zijn. Net als 'levensgroot' ook 'zeer groot' betekent. Dus niet zomaar een 'echte' modelwoning, nee, een 'levensechte' modelwoning.
Maar een modelwoning is toch juist per definitie níet echt? Bovendien zou ik nooit in een kerk willen wonen, maar dat is weer wat anders.
Is er misschien nóg iemand die de topjes van verse boontjes gewoon met een schaar afknipt? Handig hoor, zo'n heel bosje boontjes en dan: knip! Ja, en dan met een schepje suiker hè, met het koken. Smakelijk eten.
Natuurlijk is het leuk om regelmatig een logje zoals dit te checken, effe kijken of er al wat nieuws staat. Zelf commentaar leveren, ruzie maken of een complimentje plaatsen. Leuk leuk leuk. Maar toch, de regie blijft natuurlijk in handen van de weblogger in kwestie. “Kan dat niet anders?” hoor ik jullie vragen.
En ja hoor, dat kan! Want vanaf vandaag bepalen jullie, bezoekers van deze prachtige en magnifieke weblog, hoe het er hier uit komt te zien. Keer diep in jezelf, peil je eigen stemming, kies één van deze sferen en klik op de Kies! knop.
Stenen
Wolken
Bloemen
Kust
Nou, is dat democratisch of niet?
“Kun jij die brochure in PDF-formaat naar mij mailen?”
“Je bedoelt 'in PDF' naar mij mailen?”
“Dat zeg ik, PDF.”
“Zonder 'formaat' dus...”
“Huh?”
“Nou, omdat 'PDF' al 'Portable Document Format' betekent. Dus jij vraagt om een brochure in 'Portable Document Format'-formaat.”
“Whatever. Stuur die brochure nou maar! Ik ben ben al laat, want ik moet zodadelijk nog naar de garage voor een APK-keuring.”
Nou, ik heb ze gezien hoor, de goede voornemens. Gisteren was ik in de fitnesszaal en daar zaten ze. Netjes op een rijtje te zweten en te zwoegen op de Race Pro Bikes, Recliner Trainers en Pro Step Racers of hoe dat marteltuig ook mag heten. Aan de blikken kon je zien dat ze het moeilijk hadden, de goede voornemens. Nu al.
“En, nog goede voornemens gemaakt?”
“Heb ik jou al gehad, nee hè?”
“We hebben het weer overleefd.”
“Happy new year!”
Aaarghhh!
(tring!)
Ik stap in een spijkerbroek, frommel mijn shirt in mijn broek en stommel naar de voordeur.
"Verrekte Jehova's," mompel ik in mezelf, "komen die nu ook al op zaterdagochtend?"
Ik zwaai de voordeur open en er staat een meisje. Ze ziet er aardig uit.
"Shit, toch Jehova's!" dacht ik nog. Maar nee: ze stelt zich voor als bovenbuurmeisje A. Ze zegt ook dat ze last heeft van vreemde geluiden.
"Het begint iedere avond na twaalf uur. Een soort schurend, stompend geluid. Zó hard dat ik er niet van kan slapen. En het duurt meer dan een half uur." Ik knik begrijpend.
"Wat heb je gisterenavond gegeten?" overweeg ik te vragen, maar ik zie er op het laatste moment vanaf.
"Hm ja, dat is erg vervelend," beaam ik.
Vervolgens vraagt ze brutaal of ik de geluidsveroorzaker ben. Ik ontken natuurlijk onmiddellijk, rustige jongen die ik daar ben.
"Ja maar, misschien zonder dat je het weet! En jouw licht is vaak nog heel laat aan," gaat ze vriendelijk verder, "ik ben al een keer de straat opgelopen om te kijken."
Het deuropeninggesprek krijgt nu een serieus kantje. Ik ontken nogmaals, maar beloof dat ik het in de gaten zal houden.
"Wie weet heb ik wel last van een klopgeest!" lacht ze de spanning weg.
"Dat zou best wel eens kunnen kloppen!" lach ik mee.
"Succes met het vinden van je geest," roep ik haar na als ze weer terug naar de lift loopt.
Leuk was het zeg, in deze koude donkere tijd van het jaar, om weer terug te zijn onder de Mexicaanse zon en in het regenwoud van Yucatán. In gedachten dan. Maar ik heb het ook nog opgeschreven, voor de liefhebbers. Lees verhalen of kijk plaatjes in het reisverslag La Ruta Maya. Veel plezier!
Ik wens jullie allemaal een heel gezond, gelukkig en geweldig goed nieuw jaar toe. Zoals je ziet is ook Heuvelachtig in een nieuw jasje gestoken en ik hoop dat het bevalt. Welterusten!