Misschien heeft mijn ontmoeting met de oude Egyptenaren een paar weken geleden mijn onderbewustzijn wel beïnvloed, wie zal het zeggen? Maar feit is dat ik gisteren - jawel, op zaterdagmiddag - de Bredase binnenstad introk voor de aanschaf van een mummie. Euhhh... een mummieslaapzak natuurlijk! Oók op mijn lijstje: een rugzak van goede kwaliteit en flink formaat én uitgerust met een los rugpand, tegen het zweten namelijk. En zo geschiedde... inmiddels ben ik een mooie slaap- en een fijne rugzak rijker en een kleine tweehonderd euro armer. Laat het wandel- en kampeerseizoen nu maar beginnen, ik ben er helemaal klaar voor!
Vanavond was het Mezzcafé aardig vol en het publiek was klaar voor een avondje stevige no-nonsense rock, aangeleverd door twee euh... meiden die zich vreemd genoeg Mr. Airplane Man noemen. Dat doet er niet zoveel toe, maar de muziek stond als een huis. Margaret Garret ragt lekker door op haar bluesgitaar terwijl haar vriendin Tara McManus op een aftands drumkitje de groove legt. De oren zijn weer schoon zal ik maar zeggen!
Gelukkig heb ik de laatste dagen weinig last gehad van de klopgeest die in het gebouw huist, maar de Stewardess wordt 's nachts nog steeds uit haar slaap gehouden door het aanhoudende gezoem, in haar appartement schijnt het véél erger te zijn. Maar vandaag gaan de ghostbusters eindelijk het hele appartementencomplex uitkammen, althans de leidingen van het water en de stadsverwarming. Ik ben daarnet nog snel even onder de douche gesprongen want de rest van de dag wordt de watertoevoer afgesloten. Voor de zekerheid ga ik vanavond maar ergens anders onder de douche...
Toen ik vanmorgen met frisgewassen haar (!) onder een warme muts door de sneeuw naar m'n werk ploegde, keek ik snel nog even achterom naar 'mijn flatgebouw' en besloot tot een fotomoment. In de binnenzak van mijn winterjas had ik mijn camera al paraat, want als het zo mooi sneeuwt als vandaag ga ik niet zonder dat ding van huis natuurlijk!
Ik strompelde mijn bed uit, ging voor de spiegel staan en deed mijn ogen open. En het was helemaal af. Niks meer aan doen... vanmorgen had ik hét ultieme Liam Gallagher-kapsel. Als ik dit aan mijn kapper zou laten zien zou hij gaan huilen... mijn haar was zó ongelofelijk 'nu'. Daarna ben ik een tijdje onder de warme douche gaan staan terwijl ik rustig nadacht over de hectiek en de complicaties van het rocksterrenbestaan. En naarmate mijn kapsel minder rock & roll werd kwam de wereld langzaam binnensijpelen.
Soms hoef je helemaal niet ver weg voor mooie ochtendluchten. Toen ik vanmorgen de gordijnen opendeed hing dit prachtige schilderij voor het raam.
Iedere week moet ik een electronisch urenregistratieformulier (3x woordwaarde) invullen en dat is altijd een handeling die, laten we het voorzichtig zeggen, op gespannen voet met de werkelijkheid wordt uitgevoerd. En dat is géén boze opzet! Het werkt als volgt: uit een lijst kies ik het project of de taak waaraan ik gewerkt heb en vul het aantal uren in dat ik eraan gespendeerd heb. Makkelijk zat.
Maar! Niet alle werkzaamheden komen voor in die lange lijst. Vergaderen? Werkoverleg? Urenregistratieformulier invullen? Interne cursussen? Staan er mooi niet tussen. Sterker nog, ze zijn vorig jaar geschrapt omdat ze geen 'aantoonbare relatie met geplande projecten hebben.' Nou, dan vind ik ook dat ik die bezigheden maar niet meer moet uitoefenen. Dus vanaf nu: géén vergaderingen meer voor de rest van het jaar, wooei!
Verkoper nummer één, geschatte leeftijd 36 jaar, na het afrekenen en deftig presenteren van de plastic zak: "Veel plezier ervan!" Ik kreeg er een professionele glimlach bij die best aardig gelukt was. Verkoopster nummer twee, een meisje van een jaar of 20, in een spijkerbroekenwinkel ("jeans centre") : "Heel veel lol van de broek hè!"
Kan iemand mij vertellen waar en wanneer precies het voorzetsel 'met' vervangen werd door 'van' in de uitdrukking 'veel plezier met ...', want dat moment heb ik even gemist geloof ik.
De uitgerangeerde acteur Bob Harris is een paar dagen in Tokio om een commercial op te nemen voor een whiskymerk. Hij hangt verveeld rond in de lounge van een luxe hotel waar hij de even verveelde Charlotte tegenkomt. Hoewel ze een generatie jonger is dan hij, trekken ze toch met elkaar op om samen het nachtleven van Tokio in te duiken. Maar er ontstaat geen liefdesrelatie, wel diepe sympathie.
Hoewel ik genoten heb van de acteerprestaties van Bill Murray en Scarlett Johansson, de beide hoofdrolspelers, en de zeer vakkundige regie van Sofia Coppola vond ik Lost in Translation géén goede film. Hij is vooral te leeg en te traag (jawel, ik wéét dat-ie daar juist over gaat) maar het ergst vond ik dat de film me totaal niet raakte. Nou goed, aan het einde een beetje, maar dat is veel te weinig...
Zo, daarnet mijn Voordeel-urenkaart van de NS online verlengd, mijn moeder online schadeloos gesteld voor een boodschapje (nog bedankt ma!) en mijn collega in Californië online uitgenodigd voor een online conferentie vanmiddag. Zelfs over deze dingen schrijven doe ik online... anders kon je dit natuurlijk niet te lezen. Zijn jullie ook steeds vaker online, en hoe voelt dat nou? Ik heb trouwens net bedacht dat ik vandaag eens iets per post ga sturen. Offline dus.
Meer dan een half jaar lang hebben weblogger Ingrid en ik onze beide thuissteden vergeleken door ze te fotograferen en te publiceren. Het project is inmiddels afgelopen, en daarom vond ik het zo leuk dat ik gisteren op het zusterproject van beeldend kunstenares Anneke stuitte. Ik wist al dat ze 'stiekem' fan was van de Citymmirror want ze wijdde er maanden geleden al een berichtje aan op haar weblog. Ze geeft een geheel eigen draai aan het concept van dubbelportretten en dat levert een werkelijk prachtige en zeer persoonlijke website op!
Gisteren en vannacht was de klopgeest stil... hoewel dat niet meteen betekende dat ik rustig ontspannen geslapen heb. Pas nadat ik hééél lang naar het spinnen van de kat had geluisterd viel ik in slaap, om daar op brute wijze weer uitgerukt te worden door de wekker. Auch! Derde bekertje koffie reeds...
Begin vorige week zat ik 's avonds achter mijn computer, dat gebeurt wel vaker. Maar dit keer was het tóch anders; ik hoorde namelijk een lage zoemtoon achter in mijn hoofd en het was géén opkomende hoofdpijn. Meer een toon die tussen voelen en horen inzat, zoals een stationair draaiende vrachtwagenmotor — zo'n toon bedoel ik. Ik sloeg er geen acht op totdat het steeds luider en luider werd. Nieuwsgierig geworden ging ik op audiozoektocht in mijn appartement en al snel werd duidelijk dat de zoemtoon in buurt van de meterkast het luidst was. Natuurlijk moest ik meteen denken aan de geheimzinnige klopgeest van de Stewardess.
Ik klopte tegen buizen en pijpen waarvan de functie mij niet duidelijk is, maar waarvan ik wél geloof dat ze een nuttige functie vervullen. Ik wist van verwarming, afvoer, water, van ontluchting en luchtverversing, van kabelgoten en dergelijke maar kon geen directe schuldige aanwijzen. De volgende ochtend was het geluid nog iets harder geworden en ik besloot er een telefoontje aan de huisbaas aan te wijden. “Jaja, da's een bekend probleem,” legde hij bijna triomfantelijk uit, “we zijn hier al een paar dagen bezig met de mannen van Essent. We denken dat het de hydrofoor van de stadsverwarming is.” Natuurlijk was ik gestreeld dat de huisbaas voetstoots had aangenomen dat wij converseerden op het niveau waarop woorden als 'hydrofoor' geen geheim meer kenden. IJdel als ik ben antwoordde ik: “Aha!” Vervolgens drukte de huisbaas me op mijn hart dat het hun volle attentie had en dat de zoemtoon snel tot het verleden zou behoren. Ik hing gerustgesteld op.
En inderdaad, het geluid hield weliswaar die avond nog aan, maar was de volgende dag helemaal verdwenen. Heerlijk! Ik nam me voor om een met een overwinningsgebakje langs te gaan bij de Stewardess om de bezwering te van de zoem- annex klopgeest te vieren. Tót ik vanmorgen uit mijn bed stapte: zoeeeemmmmmmmmmmm.......
(wordt vervolgd)
Het bedrijf waar ik werk is gehuisvest in een vrij groot complex (iedereen noemt dat hier de 'plènt', maar daar doe ik niet aan mee) dat gedurende meer dan 40 jaar gegroeid is door het aanbouwen van talloze vleugels en hallen. Natuurlijk vind je daardoor ook toiletblokken uit iedere bouwperiode, van de eerste uit de zestiger jaren tot de nieuwste van een paar jaar terug. Behalve dat de 'sanitaire architectuur' onmiskenbaar de tijdgeest weergeeft, is mij nog een ander element opgevallen dat een evolutionair verloop kent - althans in het herentoilet.
De gemiddelde aanplashoogte van het urinoir is namelijk gestaag gestegen in de loop der jaren. Weliswaar is het slechts centimeterwerk, maar toch is het verschil duidelijk: de jaren-zestig urinoirs zijn het laagst, de jaren-negentig het hoogst. De conclusie: in die 40 jaar zijn óf de heren langer geworden, óf de jongeheren korter, dat kan ook natuurlijk! Zelf moet ik bij de modernste pisbakken al bijna op mijn tenen gaan staan, maar goed, niet iedere man is gebouwd zoals ik...
Ik had een verhaaltje over pisbakken in mijn hoofd, maar dat moet ik nog een beetje uitwerken. En het is druk op mijn werk... dus dat houden jullie nog tegoed van me!
Breda is een zoete stad. Dat bleek ook vanmorgen weer, toen ik langs de Hero frisdrankfabriek fietste en de geuren van kers en aarbei in mijn neus prikkelden. Heerlijk ochtendgeurtje, hoor ik jullie denken - nou mooi niet. Het is eigenlijk meer een warme deken van zoete en weeë lucht waar ik doorheen moet ploegen. Ik heb een goed idee over hoe het moet voelen om ín een aardbei te wonen...
We hebben nog meer zoete fabrieken, zoals Van Melle in het noorden van de stad (tegenover het sportcentrum waar ik vaak kom) die de beroemde Mentos en ander snoepgoed maakt. Wel een leuke vondst vind ik de naam van de straat waaraan deze fabriek ligt: de Zoete Inval. Hmmm... nu ga ik zo zoetjes aan weer druk aan mijn werk!
Ze komen in golven. Vol beladen met hemelwater en hagelstenen doemen de gitzwarte wolken vanuit het noordwesten op om hun lading los te laten op de aarde beneden hen. Ik sla het bombardement nauwkeurig van achter glas gade en tel de minuten die tussen de aanvallen zitten: tien tot vijftien. Te weinig om de acht kilometer die mij scheiden van mijn eigen huis per fiets af te leggen, ondanks de meewind. Maar de pauze na de derde golf is rustiger en lichter dan de voorafgaande en ik besluit mijn queeste te beginnen. Een kort afscheid, het rechterbeen over het zadel en ik ben op weg...
Het gaat voorlopig goed - ik word door de ziedende wind aangedreven en geniet met volle teugen van de snelheid en het opspattende water. Ik klem mij stevig vast aan mijn trotse Batavus, als ware dit stalen ros Schaduwvacht met op zijn rug de oude tovenaar Gandalf! Maar een korte blik over mijn schouder stemt me droef. Een hagelfront is druk bezig mij in mijn rug aan te vallen en ik voel hoe de koude lucht voor het front uitblaast als de asem van een Balrog. Wanhoop is nabij, ik trap en trap nog meer, maar helaas... te laat! De bruut is me tot meters genaderd en weldra voel ik de striemende hagelregen in mijn nek.
Bibberend en rillend van de kou en de natte sneeuw strompel ik mijn appartement binnen om voor de derde keer vandaag onder de warme douche te duiken. Daarna een potje thee, een warme groet en een lang verhaal om het allemaal weer goed te maken.
Muziek luisteren is altijd leuk. En nieuwe muziek luisteren is nóg leuker! Zo voerde ik vanmorgen mijn cd-speler met allemaal verse liedjes, om lekker bij wakker te worden... nou vooruit dan, met een beetje hulp van een grote mok zwarte koffie. Grappig, hoe nieuwe muziek soms toch zo vertrouwd in de oren kan klinken!
De gebeurtenissen volgden elkaar vanmorgen in moordend tempo op. Eerst de wekker die uren te vroeg afging (of was het lijdend voorwerp van de wekker er uren te laat ingedoken?) waardoor ik een grote kop koffie ('Skånerost extra strong') en een lange warme douche nodig had om weer een beetje mens te worden. De lift die mij op vreemde plaatsen bracht, zoals de tiende en de achtste etage, terwijl ik toch echt op nul moest zijn.
Een platte voorband die mij halverwege de rit naar m'n werk noodgedwongen liet overschakelen op de benenwagen. Zodat ik meteen maar naar de bakker wandelde voor een halfje ovenvers waldkornbrood (even mezelf een cadeautje geven...) alwaar een dame probeerde te pinnen voor een heel casino wit. Uren later stond ik weer buiten en wandelde door naar mijn werk. Onder het wandelen bedacht ik dat ik al een half uur te laat was voor een belangrijke vergadering...
Het eerste échte lichtpuntje van de dag was daarnet het bericht dat die vergadering niet is doorgegaan. Daarom heb ik ineens een beetje extra tijd om jullie met dit verhaaltje te vervelen. Zo. Nu aan het werk!
Om het herstel van mijn verkoudheid een beetje te bespoedigen besloot ik gisteren naar het sportcentrum te gaan. Je weet wel, waar je eerst één of twee uur flink gaat trainen en daarna nog even de sauna in kan duiken. Nou dát heb ik dus gedaan, maar dan heb ik het eerste deel overgeslagen en als compensatie het laatste deel twee keer gedaan... Erg goed voor de luchtwegen, kan ik u zeggen!
En als je dan een tijdje in de sauna en doucheruimte bivakkeert, vang je hier en daar een gesprekje op. Vaak gaat dat zó:
“NAC gedaan?”
“Gelijk.”
“Ja man. Kutscheids...”
“PSV winnen hè!?”
“Echt wel. Kut PSV”
Vrouwen zeggen dat mannen slecht communiceren. Maar dat is natuurlijk onzin, het gesprekje hierboven toont wel aan hoe ontzettend góed mannen kunnen communiceren. Behalve met vrouwen dan, da's weer iets anders...
Vanavond lekker in het donker gezeten 'tussen' een publiek van in totaal vier mensen voor de Chinese film Hero van regisseur Yimou Zhang, bekend van o.a. 'Raise the Red Lantern'. Ik had gelezen dat het een kleurrijke en visueel indrukwekkende film was en dat bleek helemaal waar. Dat ik de melodramatische en gestileerde Chinese symboliek grotendeels heb gemist vond ik niet zo erg. Soms heb je even behoefte aan alleen maar mooie trage beelden. Vanavond was dat zo.
En voor nog meer beelden - ik heb vandaag de foto's van mijn vakantie in Slovenië & Kroatië toegevoegd aan de fotoboeken, gaat dat zien. Als u daar zin in heeft.
Het hele weekend ben ik al een beetje ziek, nou ja, zeg maar snipverkouden. Ik merkte het afgelopen vrijdag al. Het begint altijd met zo'n hol gevoel en een droge mond. Zaterdag was ik aan het hoesten, vandaag aan het niezen. En dus heb ik de meeste tijd noodgedwongen binnenshuis gebivakkeerd, de computer was mijn 'window to the world', een grote pot Rooibosthee ernaast en een zak honingdropjes en dan is het stiekum best lekker, ziek zijn. En ik had ook nog eens goed gezelschap van deze lieve jongedame:
Nu duik ik onder de wol en morgenochtend zie ik wel of ik me enigzins nuttig kan maken voor mijn baas, anders blijf ik net zo lief nog een dagje thuis ...