Ter spam ende vermaak: ik heb vandaag mijn 26 things II foto's in grootformaat toegevoegd als nieuwste fotoboek.
Update: het is ook leuk om de zesentwintig dingen van anderen te bekijken op Tracey's website.
Ik stond heerlijk in de lasagneprut te roeren — dat vind het het leukste van koken, het roeren — toen de deurbel ging. “Damn!” dacht ik, “mijn gasten zijn véél te vroeg.” Maar het bleek mijn buurvrouw te zijn die met knikkende knieën voor de deur stond.
“Ik leg het zo wel uit, mag ik naar de WC?” Ik lachte, knikte en toen ik met m'n ogen knipperde was ze al verdwenen.
Een diepe zucht later vertelde ze dat ze zichzelf hadden buitengesloten en dat ze blijkbaar niet zulke goede inbrekers waren omdat ze al een half uur aan het proberen waren in te breken in hun eigen huis. We liepen nog even naar mijn balkon dat één deel vormt met dat van hun, maar de oversteek buitenlangs was té alpinistisch naar onze smaak. Ik heb er niet meer naar kunnen informeren, maar de volgende ochtend stonden ze niet meer op de gang, dus ik ga ervan uit dat de buurtjes toch in hun eigen bed hebben geslapen...
De vele stappen van het wandelpad, de prachtige woorden van Marsman en de heerlijke Tebs van Zerfu hadden me uitgeput. Met de geruststellende gedachte aan een spoedig weerzien verkeerde ik een tijdlang in het schemergebied tussen waken en slapen totdat ik geroezemoes en gedempte stemmen om mij heen hoorde. Met veel moeite opende ik mijn ogen en zag dat er een heleboel mensen de coupé binnenstommelden. Ik keek naar buiten waar mijn blik werd gevangen door een groot blauw bord waarop met witte letters ’s-Hertogenbosch stond. Ik schrok wakker, sprong naar voren en rende met mijn jas en rugzak naar de uitgang van de wagon. De deuren waren net begonnen met het uitstoten van sissende persluchtgeluiden, maar toch waagde ik de sprong en terwijl het gat tussen de deuren steeds kleiner werd ontsnapte ik ternauwernood aan hun greep. Hijgend van inspanning stond ik op het koude perron bij te komen van mijn hachelijke avontuur. Aan de overkant stond de sneltrein naar Tilburg al klaar voor vertrek. Ik stapte rustig in, zocht een plekje en sloot opnieuw mijn ogen...
Ik ben doorgaans een nuchtere Brabander, maar toen ik mij afgelopen zaterdag in dit magnifieke landschap bevond greep een dichterlijke stemming me bij mijn keel. Niet eerder zag ik een fraaiere illustratie van het beroemde gedicht dat ik net gelezen had en dat nog naklonk in mijn hoofd.
Een vreemde technische storing bij mijn internetprovider verhindert al sinds donderdagavond dat ik vanuit thuis bij mijn eigen website kan. Na enig onderzoek blijkt dat een deel van de Wanadoo-internetters — waaronder ikzelf — geen enkele website kan openen die bij Xs4all gehost wordt. Bareuh... Ik ben nu aan het proberen aan Wanadoo te vertellen wat er aan de hand is, maar dat valt niet mee. ‘Wanadoo powered by Casema’ blijkt in de praktijk ‘Wanadoo en Casema spelen het Zwarte-Pietenspel...’
Waarom ik foto's stond te maken van deze flat. Dat wilde de dame met het hondje weten.
“Omdat het een erg mooie flat is. Opgeleverd in ’57. Acht verdiepingen en destijds de hoogste van heel Brabant,” zei ik uit mijn hoofd.
“Mijn man heeft nog meegebouwd aan deze flat. Je bent de eerste die 'm mooi noemt.”
In haar stem klonk trots door.
We keken een tijdje samen omhoog naar de prachtige letters boven de ingang: ‘Brugflat’ stond er.
“Mijn dochter is nu zes jaar dood...” zei ze.
Ik keek haar aan en zag hoe verdrietig en vastberaden ze was.
Na een tijdje knikte ze vriendelijk naar me en liep weer verder in de richting van de Verlaatbrug.
Is Erica Terpstra écht de laatste persoon die nog ‘Olúmpische Spelen’ zegt? Vroeger maakten mensen toch expres die fout om te laten horen dat ze op het gymnasium hadden gezeten?
Op Nederland 2 worden de nieuwsbulletins van het ontbijtjournaal zónder reclame uitgezonden. En zonder Daphne Bunskoek, dat is ook prettig. Maar weer mét gebarentolk. En toen ik vanmorgen tijdens het boterhammen smeren de nieuwslezer hoorde zeggen dat de gemeenteraad van Baarn gisteren één minuut stilte had gehouden als eerbetoon aan de overleden prinses Juliana vroeg ik me meteen af hoe dat eruit zou zien, één minuut stilte, in gebarentaal. Maar ik was nét te laat met kijken. Jammer.
Als je lange wandelingen maakt is een goede uitrusting van groot belang. Zorg ervoor dat je altijd voldoende water of warme drank bij je hebt, regen- en warme kleding en wat eerste-hulp-spulletjes. Ook handig is een zitmatje, om even uit te rusten op een steen of boomstam. Maar een echte professional zoals ik neemt natuurlijk alleen genoegen met professioneel materiaal, deze jongen gaat dus écht niet op zo'n klein matje zitten om even te relaxen tijdens een lange strandwandeling.
Ik legde het wandelgidsje op de balie.
“Dit wandelgidsje voor u?” stelt de verkoopster.
Een kort moment overweeg ik geen antwoord te geven maar ik doe het toch.
“Nee, het is niet voor mij.”
De verkoopster kijkt me zeer verbaasd aan. Ze is al jaren gewend om een bevestigend antwoord te krijgen op deze vraag. Andere opties zijn er niet. Er valt een nare stilte in de zatermiddagdrukte van deze laatste boekenweekdag.
“Oh.. het is een kadootje?” redt ze zich magnifiek uit haar benarde positie.
Ik geef me gewonnen en geef een klein knikje en dito glimlach.
“Dat is dan 11 euro 40 alstublieft.”
Ik schuif mijn pinpas met de magneetstip aan deze kant door de sleuf, wacht op het bonnetje en neem het kadootje in ontvangst. Ik kijk de verkoopster vragend aan.
“Heeft u ook het boekenweekgeschenk voor mij?” vraag ik vriendelijk.
Ze schudt haar hoofd.
“Nee!” zegt ze bijna bars, “Dat krijgt u als u minimaal 11 euro 50 besteedt aan boeken of gelijksoortige artikelen.”
Ik haal twee keer diep adem.
“Als ik u nu tien cent geef, krijg ik dan het geschenk?” vraag ik.
Ze schudt haar hoofd.
“Het moet op de bon staan anders mag ik u het boekenweekgeschenk écht niet meegeven.”
Nu heb ik zelf jarenlange verkoopervaring en ik weet dat dit soort regels onwrikbaarder zijn dan de grondwet. Ik kies dus een andere aanpak.
“Wat is het goedkoopste artikel dat u heeft?”
“Ja, hoor 'ns, dat kan ik niet zo zeggen hoor, ik kan niet zoeken op verkoopprijs in mijn computer. Kijkt u zelf maar rond, alles is hier geprijsd. Wie is er dan?”
Ik haal nog twee ker diep adem en kijk even rond. Mijn oog valt op een molentje bij de balie waarin erg lelijke roze felicitatiekaartjes staan. De prijs bedraagt 50 eurocent per kaartje. Ik neem er ééntje uit het rek en sluit achteraan de wachtrij aan.
“Dit felicitatiekaartje graag voor mij! En ik wil graag dat u deze bon voor het wandelgidsje terugslaat en dan beide artikelen op één kassabon aanslaat. Nee, het is geen kadootje..”
De verkoopster trekt haar allerzuurste gezicht en gaat omslachtig de ingewikkelde administratieve handelingen uitvoeren die horen bij het terugslaan van een kassabon. Na bijbetaling van een halve euro krijg ik het wandelgidsje, het kaartje en ‘Spitzen’ van Thomas Roosenboom aangereikt. Ik bedank haar, pak het felicitatiekaartje van de balie en geef dat aan de verkoopster.
“Alstublieft, voor u. Voor de moeite!”
De verkoopster neemt het kaartje van me aan, loopt zonder me aan te kijken van het kassa-eiland weg en verdwijnt in een deur met het opschrift ‘Personeel’.
Het hééft even geduurd, maar nu is eindelijk het online fotografie-magazine 28MM terug met een nieuwe editie. En hoewel ik deze editie één van de mindere vind wat betreft artististieke waarde blijft ‘28’ één van de beste websites voor amateurfotografie. Als je wat tijd hebt moet je ook eens door de archiefsectie bladeren, dat is zeker de moeite waard!
De Amerikaanse Burgeroorlog. Na gewond te zijn geraakt besluit soldaat Inman (Jude Law) te deserteren uit de Zuidelijk leger om terug te keren naar het dorpje Cold Mountain, waar zijn geliefde Ada (Nicole Kidman) op hem wacht. Op de lange reis naar huis beleeft Inman vele hachelijke avonturen. Het prachtig gefilmde Cold Mountain is een lange en epische verfilming van het gelijknamige boek en bevat mooie settings, goed acteerwerk en uitstekende muziek. Maar ondanks het uitgemeten drama en de heldhaftigheid van de karakters liet de film als geheel geen diepe indruk achter, bovendien kwam het liefdesverhaal er op het witte doek ook een beetje bekaaid vanaf...
Een tijdje geleden was het zeeppompje op mijn toilet écht helemaal leeg, en hoe hard ik ook op het tuitje ramde; er kwam niets meer uit. Dus ik gooide het pompje achteloos in de vuilnisbak (dat ding moet ook vol) en besloot de zeeploze periode te overbruggen met een Middenamerikaans hotelzeepje. Pas toen ik vorige week in de supermarkt in schappenrij van de zeepachtige producten stond herinnerde ik mij opeens dat ik nog een pompje nodig had en kocht een complete set. Meestal gooi ik eerste de rommel weg en bedenk dán pas dat een navulling beter is....
Ik installeerde het pompje door het tuitje een kwartslag te draaien — hartstikke makkelijk gaat dat — en zette het ding trots op het fonteintje in de wc. Ik maakte mijn handen vies en ramde vervolgens op het tuitje van het pompje. Dat deed ik natuurlijk met de slagkracht die nodig was om het oude pompje nog tot een laatste prestatie aan te zetten. Maar dit ding was nieuw, vers en enthousiast; en dus vloog een enorme klodder Unicura met een rotvaart tegen mijn broek. En leg dát maar eens uit op straat...
“Wie kent 'm niet? Tonny Eyk, die steeds weer met zijn muziek miljoenen mensen uren van luisterplezier weet te bezorgen. Een verfrissend vertolker van overbekende evergreens. Radio Modern is erg blij dat hij, Tonny Eyk, deze plaat voor ons heeft willen maken. 40 onverwoestbare evergreens, speciaal ter gelegenheid van ons 40 jarig bestaan. Wij wensen u veel gezellige uren met deze unieke langspeler!”
Geestig nieuws: de klopgeest en de zoemgeest zijn níet één en dezelfde. Laatstgenoemde heeft er al een tijdje geleden het zwijgen toegedaan, maar de klopgeest klopt vrolijk door. Tenminste, dat zegt de Stewardess.
Sinds hun ingetogen maar indrukwekkende optreden op het Virusfestival in Eindhoven in 2001 ben ik fan van de band Devics uit Los Angeles. Vooral hun laatste plaat The Stars at Saint Andrea is een klein meesterwerkje. Samen met mijn grote muziekvrienden A. en M. zijn we de band vorig jaar zelfs achterna gereisd om een optreden van ze bij te wonen in het Deense Århus.
Maar helaas krijgen ze niet de aandacht en het publiek dat ze verdienen, sinds Eindhoven hebben ze zelfs niet meer in Nederland gespeeld. En daarom is het zo leuk dat Kindamuzik — één van de toonaangevende online muziekmagazines — de Californische band nu behoorlijk veel aandacht geeft in een zeer lovend artikel op hun website.
Een paar maanden geleden was ik als rijke blanke toerist in Guatemala (één van de belangrijkste koffieproducerende landen ter wereld) en aangezien ik wel van een straf bakkie hou, dacht ik daar even exquise te kunnen scoren. Midden tussen de uitgestrekte koffieplantages heerlijk van een kop onvervalste Guatemalteekse Arabica genieten, dát leek me wel wat!
Maar hoe wrang en anders is de werkelijkheid... want mij werd al snel duidelijk dat de allerbeste kwaliteit bonen naar Amerika, Duitsland en Nederland wordt geëxporteerd, en dat de grootste waardevermeerdering — en dus winst — dáár geschiedt, door de bonen lokaal te branden. Wat overblijft is van inferieure kwaliteit maar daar moeten de Guatemalteken het mee doen, net als een hongerloontje waar in de meeste gevallen geen kopje koffie van te drinken valt.
Vandaag vertelde Jenneke dat ze overgestapt is op rechtvaardige koffie, die door Max Havelaar wordt gecontroleerd, zodat de koffieboeren in Midden Amerika wél een realistische prijs krijgen voor hun bonen. En dat je haast geen verschil proeft tussen uitgebuite-koffieboerenkoffie en het rechtgeaarde Havelaardik, althans niet met je smaakpapillen. “Tijd om over te stappen?” zo luidt mijn huidige overpeinzing...
Ik heb weer eens wat gefröbeld aan mijn digitale fotoboeken om de navigatie wat eenvoudiger te maken. Tenminste dat hoop ik dan maar... Maar wacht! Ik kan het ook gewoon aan jullie webloglezers vragen natuurlijk! Ja, dat doe ik: hoe bevallen de fotoboeken nieuwe stijl? Hebben jullie ook gezien dat je onderaan bovenaan de fotopagina de afbeeldingsgrootte kan wijzigen? Ja, natuurlijk hebben jullie dat!
Zaterdagochtend liep ik langs de Oude Gracht, waar ik een kaasbroodje kocht, de stad uit waarbij ik de Kromme Rijn steeds aan mijn linkerhand hield. En zo liep ik langs ridderhofstad, kasteel, theehuis en brinkdorp, langs nog een kasteel helemaal tot aan een bushalte. En toen bracht de bus mij in minder dan geen tijd terug naar de Dom.
Vanmorgen was het wéér raak toen ik, nauwelijks bekomen van de wandelkilometers van gisteren, op de fiets stapte om een flink stuk verderop dit vervoermiddel te verruilen voor een rank vaartuig. Tussen de golven op de rivier beleefde ik door hard werken plezier, door maat te houden en flink uit te trappen. Bij terugkomst was er koffie met koek. En een douche. Heerlijk, het voorjaar!
“Een beetje narcisme kan geen kwaad,” dacht ik zoëven terwijl ik rustig langs het smalle bloemperk liep dat vol stond met gele blommen. En plotseling kwam ik in een dichterlijke stemming...
Daffodils
I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils,
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.
Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance
Tossing their heads in sprightly dance.
The waves beside them danced, but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A Poet could not be but gay
In such a jocund company!
I gazed — and gazed — but little thought
What wealth the show to me had brought:
For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.
William Wordsworth (1770-1850)
Je hebt loggers die regelmatig foto's van mooie vrouwen op hun weblog plaatsen, dat is namelijk goed voor de kijkcijfers, maar ik vind het een beetje goedkoop eigenlijk. Toch moet je niet altijd principieel willen zijn, en daarom vandaag - bij hoge uitzondering - op Heuvelachtig tóch een foto van een paar mooie vrouwen!
Ik hou niet zo van belkappers, in bel liever zelf. En dat ik dan met mijn uitbundige haardos naar hem of haar toe fiets, de kapper. “Blij dat die rommel híer blijft,” denk ik altijd na afloop. Opvallend is dat belkappers bijna altijd belkapsters zijn en rondrijden in van die mini-autootjes in felle kleuren met spreuken als ‘Hair’ of ‘De Belkapper’ erop. Nu ik erover nadenk, die hele kappersbusiness heeft wel wat weg van die andere voornamelijk door dames uitgevoerde business, maar bij hen staat het niet zo uitbundig op de buitenkant van de auto... dat zou ook raar staan denk ik.
“Zondag lekker met de trein noordwaarts,” dacht ik een weekje geleden. Nou, mooi niet dus! Van de ene kant is het begrijpelijk dat de NS juist de zondag uitkiest om uitgebreide werkzaamheden aan het spoor rond Breda uit te voeren, om zo min mogelijk reizigers te treffen. Maar van de andere kant is het op zondag tóch al magertjes gesteld is met treinverbindingen zodat een ‘zondagsreiziger’ zoals ik al snel geen kant meer opkan.
Een noodgreep was echter snel gevonden: de Interliner! Helaas was ik niet de enige die dat had bedacht zodat we vanmorgen als haringen in een ton met de vroegste bus (die een kwartier te laat vertrok) naar Utrecht werden vervoerd — nogmaals met grote dank aan de NS. Maar goed, ik ben uiteindelijk toch in de Domstad geraakt en dat was het belangrijkste!
En dan natuurlijk: stofzuigen met The Strokes op tien! Maar nu is mijn zak écht vol... heeft iemand misschien nog een voorraadje ‘AEG papierfilter Größe 28 mit Microfilter’?
Vanmorgen stond ik op met een Scandinavisch trio: eerst, om rustig wakker te worden, de prachtige maar onverstaande Finstalige lyriek van ‘Iki’ van Värttinä waarna ‘Zitilites’ van het Deense Kashmir me meevoerde door berg en dal om daarna écht wakker te worden met het heerlijk rammelende ‘Cherry Kicks’ van de Zweedse rockers Caesars Palace en zo is de dag weer goed begonnen!
Hinderlijk zijn ze, die ‘hybrides’, ‘all terrain bikes’ of hoe ze ook mogen heten. Fietsen zonder standaard. Iedere morgen zie ik ze staan, in de breedte, de plaats innemend van zeker vijf gewone fietsen. Omdat ze dus geen standaard hebben moeten je tégen de buis staan in plaats van loodrecht erop. Gevolg: fietsenstalling vol.
Okee, ik moet toegeven, óók ik had ooit een fiets zonder standaard. Helaas is die een paar maanden geleden onvrijwillig naar een andere eigenaar overgegaan, maar goed. Toen ik het ding kocht in de fietsenwinkel merkte ik fijntjes op dat er geen standaard opzat.
“Die zit er inderdaad niet op, een standaard,” zei de verkoper.
“Ja, dat zie ik, maar is dat niet standaard, een standaard?”
De verkoper vertrok geen spier.
“Die krijg ik er toch wel bij zeker, bij zo'n dure hybride?” drong ik aan.
“Nou, meneer, dat is toch écht geen standaardprocedure hoor, dat we die erbij geven. Bovendien, ze zijn op.”
Ik ben maar geen verdere discussies aangegaan over standaard-voorraad-artikelen en heb in plaats daarvan wat andere accessoires erbij gepingeld. Een uur later stond mijn prachtige hybride te pronken. Tegen de muur.
Eens kijken, of ik vandaag het einde van de werkdag haal, ben namelijk best wel behoorlijk verkouden. Dat is ook de reden van geen stukje hier, nou ja, behalve dit dan. Maar dat heb je nu óók al uit...
Soms heb je dat. Dat je in het laatste halfuurtje van de werkdag nog even een rondje surft en dan tegen een leuke website aanlooptklikt, zoals die van het Parool over de top honderd van Nederlandstalige singles van Vic van de Reijt. Nu heb ik niet zoveel op met het Nederlandstalige lied, maar tóch loont het de moeite om door de begeleidende teksten te neuzen, die zijn erg onderhoudend. De onbetwiste winnaar is natuurlijk de klassieker Aan de Amsterdamse grachten van de vrij onbekende Pieter Goemans.
Toen ik uitgelezen was sloot ik de computer af, trok mijn jas aan en fietste even later met ‘de Amsterdamse grachten’ in mijn kop naar huis. Daar wachtte mij in mijn brievenbus een pakketje (leuk, leuk, leuk!) dat ik al in de lift naar boven openritste. Het eerste dat eruit kwam was een prachtige ansichtkaart met daarop een foto van—hoe kan het ook anders—de Amsterdamse grachten! En als dat nu het enige staaltje was die dag...
Zo vond ik daarnet in mijn archieven dit beleefde briefje, afkomstig van Panasonic in Osaka, Japan, dat een paar jaar geleden bij een CD-ROM-zending zat (sommige namen zijn om privacy-redenen veranderd):
Dear mr. Vandenheuvel-san,
This is special sending for you from Yoshi. As you know, we
don't like to use bigger size for e-mail. Please understand
it yes?
Best regards,
Yoshiharu Kitagawa
Het berichtje was op typisch Japans ultradun rijstpapier gedrukt.