“Hatsjoe, hatsjoe!” waren vanmorgen mijn eerste woorden. De wekker stond op kwart over zeven want er moest geroeid worden. Volle goede moed stapte ik op de fiets. Onderweg waren er slechts luttele hatsjoes, dus dat viel niet tegen. Wat wél tegenviel was dat alle oefenskiffs de hele ochtend bezet waren... Op aanraden van de coach haalde ik de gladde Calypso uit de loods, een redelijk gehavend bootje. “Daar kan-ie niet veel meer aan stukmaken,” moet hij gedacht hebben.
Een beetje onwennig (door de gladde romp was deze boot véél wiebeliger dan ik gewend was) maakte ik mijn eerste slagen. Toch niet slecht! Geconcentreerd maakte ik vaart en trapte steeds iets harder uit. Ik kon de boeg door het water horen glijden, het ging goed. Maar ter hoogte van het Terheijdense haventje ging mijn neus kriebelen... ik probeerde de kriebel te negeren en dat lukte in eerste instantie. Maar drie ferme slagen later gebeurde het: hatsjoe! hatsjoe! hatsjoe (16x) en de daaropvolgende hatsjoe! was fataal, mijn concentratie viel weg, een lichte snoekslag aan bakboord, een té late correctie aan stuurboord en daar lag ik: middenin in de rivier!
Gekleed zwemmen met acht meter lange boot op sleeptouw is vrijwel onmogelijk. Peddelend en proestend klauwde ik door het water naar de kant, trok de boot langszij en peuterde de riemen los. Pas toen bemerkte ik bij mezelf een lichte shocktoestand, ik had mijn voet flink opengehaald aan een steen en ik voelde niks. Dan maar even op adem komen, kleddernat t-shirt uittrekken en opdrogen in het vale zonnetje. Een kwartier later ben ik met veel kunst- en vliegwerk weer in de skiff gekropen en héél voorzichtig teruggevaren naar het botenhuis voor een warme douche en een pleister. Gezondheid!
Dat rocker Henk Koorn en zijn mannen zielsveel van ‘hun’ Hallo Venray houden is duidelijk... maar de laatste jaren is het meer een prettige hobby dan een heuse rockband, zoals in betere dagen. Met optredens geven en platen maken valt niks meer te verdienen, dat weten ze inmiddels. En dus spelen ze voor de lol. En da's geinig. Eén van de weinige concerten die op het programma stonden speelde zich gisterenavond in Mezz in Breda en ik was erbij, samen met een kleine honderd andere liefehebbers en luisteraars.
Even wennen aan de rammelende speelstijl van het trio, het gemis van een tweede gitaar (is er nou niemand in de vriendenkring van deze band die een mopje gitaar kan komen meespelen?) maar de liedjes komen weer langzaam naar boven borrelen. De krakkemikkige stem van Koorn die zoals altijd zijn vocale beperking prachtig weet uit te buiten in melodieuze rockliedjes met een rauw randje. Hij had zelfs een paar nieuwe meegebracht die later in de zomer op hun nieuwe plaat terecht gaan komen. Gelukkig houden er nog steeds genoeg mensen van Hallo Venray om deze unieke band levend te houden!
Daarnet even boodschappen gedaan en teruggekomen met concertkaartjes voor Ozomatli, Dead Moon, een CD uit 1987 en twee müeslibollen (met extra noten). Tel daarbij op het optreden van Hallo Venray vanavond in Breda en Timesbold volgende week in Den Bosch en dan krijg je een behoorlijk muzikale uitkomst.
Dat ik een tijdje niet naar fitness was geweest, bleek al vrij snel. Mijn diep ingesleten inpakritueel vertoonde sleetse plekken met als gevolg dat ik op kousevoeten in de kleedruimte stond na te denken waarom mijn sportschoenen en mijn voeten zich op verschillende plaatsen bevonden. IJdelheid maakte een einde aan het idee om mijn nette, zwarte schoenen te misbruiken: het stond écht voor geen meter. Maar al snel verried een scheve grijns het evil plan dat in mij opkwam — schoorvoetend liep ik naar de bak met gevonden voorwerpen en rommelde een beetje tussen de achtergelaten schoenen. Met een achteloze beweging viste ik een paar schoenen naar boven waarvan ik vermoedde dat ze me pasten en deed alsof ik ze herkende. De blauwe sportschoenen pasten me beter dan ieder ander paar ooit gedaan had; het onvermijdelijke afscheid later op de avond zou nog best eens moeilijk kunnen gaan worden...
"En, was het een beetje mooi daar in Italië?" Nou kijk zelf maar!
Ik pak de lasergun stevig vast met mijn rechterhand en raak — loepzuiver — de brede streepjescode op het grote hangende bord vóór mij. Er verschijnt een dunne rode streep en het pistool piept. Hard. Op het display verschijnt de tekst: ‘grote soep.’ Terwijl ik potverdorie zekersteweten op de kleine soep heb geschoten. Maar ik ben niet snel uit het lood geslagen en probeer het nog een keer: cancel, groene knop, richten op de kleine soep en afdrukken. ‘Piep!” Grote soep. Grrmbl!
Ik kijk hulpeloos om me heen en zoek de bedrijfsrestaurant-supervisor-juffrouw. Als ik haar gevonden heb lacht ze vriendelijk. Ze vertelt dat de codes voor de grote en de kleine soep vandaag verwisseld zijn. Het is gebeurd met de computer-update van vanmorgen, ze weet ook niet waarom. Dus of ik voorlopig even op de grote soep wil schieten als ik een kleine wil afrekenen. “En andersom natuurlijk,” voegt ze er triomfantelijk aan toe. En terwijl ik op de grote soep schiet bekruipt me plotseling het gevoel dat ik oud begin te worden...
Dat de Italianen inderdaad de allerlekkerste gelati ter wereld kunnen maken. Dat die in Florence acht euro kunnen kosten voor due gusti!! Dat Cinque Terre terecht als één van de mooiste en indrukwekkendste kuststreken van Italië te boek staat. Dat je heerlijk kunt wandelen en kunt uitrusten onder het genot van een cappuccino en een hemels uitzicht over de Ligurische Zee. Dat het soms wel érg druk is met Amerikaanse en Duitse toeristen die op zondagse schoenen over de smalle steile paden schuifelen. Dat de iets pittigere wandelroutes vaak mooier en wél bijzonder rustig zijn. Dát — en nog veel meer — heb ik de afgelopen dagen geleerd; het was een te gekke vakantie met vele sportieve, culinaire en culturele uitdagingen.
Later deze week zal ik hier verhalen over prachtige paden en pittoreske dorpjes, over Italiaanse stoptreinen en avontuurlijke tochtjes ter land en ter zee. Ciao!
“En langs de kustlijn liggen vijf burchten, op vrijwel gelijke afstand van elkaar: Rubra, Vulnetia, Cornelia, Manium Arula, Rivus Maiorche die vandaag Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola en Riomaggiore heten. En zij zijn niet alleen in Italië maar ook in Gallië en Engeland beroemd om hun nobele wijnen. De bergen bieden een wonderschoon landschap, zij zijn niet alleen licht glooiend maar soms ook zó steil dat zelfs de vogels er slechts met de grootste moeite overheen kunnen vliegen. Rotsen waarover het water vliedt, bedekt met ruige en delicate wijnranken, gelijk klimop, waaruit een uitgelezen wijn voorkomt die slechts een koninklijke tafel sieren kan.” — Giacomo Bracelli (1448) over Cinque Terre
Vanmiddag vertrekt uw weblogger voor een verblijf van een week in Corniglia, middelste en kleinste der vijf dorpjes die samen ‘Cinque Terre’ vormen, prachtig gelegen aan de steile Ligurische kust van de Italiaanse Rivièra.
Afgelopen zondag speelde Ajax thuis tegen NAC en eerstgenoemde ploeg zal dit duel vermoedelijk gewonnen hebben want ik zag op het journaal een voetbaljochie in een roodwit t-shirt met een opzichtige schaal wapperen. Wat míj nu interesseert is de afkorting NAC, want als Bredanaar wéét ik natuurlijk dat die afkorting staat voor Noad Advendo Combinatie, een fusie van de clubs NOAD (‘Nooit Ophouden Altijd Doorgaan’) en ADVENDO (‘Aangenaam Door Vermaak En Nuttig Door Ontspanning’) die in 1912 samengingen. Een afkorting die meteen zijn socialistische oorsprong verraadt is de naam van de drogisterijketen ETOS, wat staat voor ‘Eendracht, toewijding, overleg en samenwerking.’ Maar wie weet wat SRV betekent?
Ik heb gisteren een handig dingetje gekocht. Het is niet duur en niet groot dus het zal binnenkort wel weer kwijt zijn. Maar hier is een foto van mijn dingetje en jullie mogen raden wat het is.
Afgelopen vrijdag liep ik een ommetje in mijn pauze toen ik in de middenberm van de vierbaans rondweg een kleurig vachtje ontdekte. Tussen het hoge gras sprong een jong lapjeskatje rond, zo te zien zat het beestje er al een tijdje want het wilde erg graag ontsnappen van haar onbewoonde eiland. Maar de stroom van snelrijdende auto's was levensgevaarlijk, gelijk een zee vol haaien. Ik stak over en probeerde het arme beestje te vangen. Tevergeefs.
Maandagochtend — gisteren — tuurde ik uit het raam, met een blik die paste bij dat tijdstip toen ik me plots verslikte in mijn eerste slok koffie. Want aan de rand van de middenberm ontwaarde ik een opnieuw een kleurig vachtje. Dezelfde kleurtjes als de vorige keer, maar er was er één toegevoegd: donkerrood.
Daarnet kwam de gemeentereiniging langs om Lapje van haar onbewoonde eiland te halen...
Trein en bus brengen ons in minder dan een uur van hartje Amsterdam (735.526 inwoners) naar hartje Scherpenzeel (9.065 inwoners) dat eigenlijk een beetje ‘illegaal’ op het Utrechtpad ligt, want Scherpenzeel is Gelders. Maar wij zien dit gemakkelijk door de vingers en gaan vol goede moed op pad richting Amersfoort, het einddoel van vandaag. Maar eerst kuieren we door de mooie parktuin die hoort bij het Huis Scherpenzeel, een neo-gotisch gebouw dat een beetje naargeestig overkomt. Dit wordt meer dan goedgemaakt door de weelderige groene natuur die het kronkelende wandelpad omsluit. Na een half uur wordt het groen van de bossen aangevuld met het blauw van het Valleikanaal waarna het kleurenpalet nogmaals wordt uitgebreid met het wollige wit van honderden schapen die de dijk begrazen. Bij een oude spoordijk zonder spoor slaan we linksaf en komen zo terecht in het landgoed De Boom, een enigzins verwilderd parkbos waar de smalle Heiligenbergerbeek doorheen meandert.
We steken de drukke provinciale weg over en volgen een watertje dat ons bij de buitenplaats Den Treek brengt, een prachtig oud huis, nu hotel, met bijgebouwen zoals stallen die nu als atelier dienen en statige beukenlanen die het Treeker Bos invoeren. De zon breekt door en speelt een prachtig lichtspel op de bosbodem dat we gadeslaan vanaf een laag hekje dat als lunchplek dient. Met hernieuwde energie lopen we het schaduwrijke bos in dat slechts onderbroken wordt door een paar open plaatsen en ruige heidegronden. Een vreemde dissonant is natuurlijk de drukke A28 die ten zuiden van Amersfoort ligt. We passeren de snelweg middels een hoge fietsbrug en komen in het bos Nimmerdor dat tegen de stadsrand aanligt. De laatste twee kilometer leiden door Amersfoort, waar we ons met enige tegenzin tussen het zaterdagmiddagpubliek mengen om zo snel mogelijk naar het centraal station te stappen. De fraaie oude binnenstad laten we over voor ons volgende rendez-vous met het Utrechtpad.
Gordon McGregor is een Schot die in Austin, Texas woont en werkt. Zijn prachtige foto van het Mexicaanse ‘Playa del Carmen’ werd geselecteerd voor de voorpagina van de nieuwste editie van het online fotomagazine 28MM die weer veel mooie plaatjes bevat. De foto's van Gordon zijn trouwens met een Canon Powershot G2 gemaakt, dezelfde digitale camera als ik zelf bezit.
Als je in Windows met je ogen dicht een vakje selecteert, heet dat dan een blinde vink?
Als je in Windows alle pictogrammen van je bureaublad verwijdert, ben je dan een iconoclast?
Internetbankieren werkt ook als een speer, de virtuele euro's vliegen sneller van je virtuele bankrekening af dan je kan bijhouden op de fiets. Zo betaalde ik gisteren om 17:42 uur (ik keek toevallig op mijn horloge) mijn boodschapjes bij Appie, fietste door naar huis — wel honderd meter — en borg mijn spulletjes op in de keuken. De computer aan en snel even een rekening betalen die op het punt stond een aanmaning uit te lokken. Inloggen op de site van de bank, rekening checken en verbazen. Dat er netjes 12 euro 44 van mijn rekening naar die van Appie was gevloeid. Precies om 17:41 uur.
Het is eigenlijk van de gekke dat ik wél in musea in Parijs, Londen en Kathmandu ben geweest, maar de mooie Nederlandse musea bijna helemaal links heb laten liggen. Vandaar dat ik gisteren met veel plezier het Tropenmuseum in hartje Amsterdam aan mijn lijstje heb toegevoegd. Hoewel alleen al het kolossale historische gebouw uit 1926 de moeite van het bekijken waard is, overtreft de inhoud zonder meer de prachtige buitenkant.
De enigzins geheimzinnig uitgelichte collectie van voorwerpen, textiel en taferelen voert me mee door Nederlands-Indië, Afrika, Latijns-Amerika en vele andere oorden rond de evenaar. Het museum vertelt een verhaal van mensen, tradities en culturen, maar ook van onderdrukking, kolonialisme en armoede. Een indrukwekkende reis die pas eindigde toen het museum weer dicht ging. Eén ding weet ik zeker: ik kom hier nog een keertje terug!
Webloggers hebben iets met katten, dat is wel duidelijk, maar katten hebben niet altijd iets met webloggers, dat maakt deze foto wel duidelijk.
"Haal dat ding uit m'n gezicht!" lijkt Snoet hier te denken. En Knuf denkt er op de achtergrond precies zo over.
Na één uur trein- en half uur busvertraging staan we om half twaalf eindelijk recht onder de fraaie poort van de Keienberg. Op dit punt verlieten we precies vier weken geleden het Utrechtpad toen het bos nog kaal en de hemel donkergrijs was. Maar vandaag, op Koninginnedag, is de Utrechtse Heuvelrug in feestkleding — nee, geen oranje, maar groen, duizenden kleuren groen. De 'beklimming' van de 69 meter hoge Amerongsche Berg is een makkie, maar in het rustige Berghuis tracteren we onszelf voor de zekerheid tóch maar op appeltaart!
We steken de Heuvelrug dwars over — de stuwwal is hier maar twee kilometer breed — en worden halverwege verrast door één van de mooiste vergezichten die je in Nederland kan vinden. Want vanaf de Elsterberg kijk je dwars over de brede Gelderse Vallei en zie je aan de horizon de Veluwe liggen. Alleen heidevelden en donkergroene bossen vullen het panorama, geen enkel teken van menselijke bebouwing is zichtbaar... of toch? Aan de uiterste horizon is een stipje te zien dat misschien een toren of groot gebouw kan zijn. Thuisgekomen haal ik de kaart erbij en kom tot de conclusie dat het de grote toren van Radio Kootwijk moet zijn, zo'n 25 kilometer verwijderd van ons zichtpunt!
Een lange afdaling vanuit de heuvels voert door bos en heidegebied en brengt ons uiteindelijk in Veenendaal. Het pad loopt nu een paar kilometer door een buitenwijk en duikt daarna onder de A12 door, de snelweg van Utrecht naar Arnhem. Maar gelukkig is dit het enige saaie stukje van het traject van vandaag, want als we de spoorlijn oversteken vervolgen we onze weg over mooie smalle paden bovenop de dijk van de Grebbelinie. Hier en daar worden de dijkjes onderbroken door fortificaties en verdedigingswallen uit de 18e eeuw.
Met bijna twintig kilometer in de benen rusten we uit in de Engelse tuin van het prachtige kasteel Renswoude, een slot met talloze spitse torens, geheel opgetrokken in renaissancestijl. We eten onze laatste boterhammen, drinken de laatste slok thee en nemen het besluit om door te lopen tot het dorpje Scherpenzeel op tien kilometer van hier. Het pad blijft bijna tot aan het eindpunt over de Grebbelinie kronkelen en dat wandelt plezierig, hoewel we allebei steeds meer gaan voelen hoe zwaar deze etappe is. Maar als we eindelijk om half negen 's avonds in Scherpenzeel aankomen en doodmoe neerploffen in het bushokje naast de kerk, zijn we erg trots dat we deze lange tocht hebben volbracht!