Als u net als ik twee even grote pannen heeft en de ene is een ‘gewone’ pan met twee handvatten en de andere is een steelpan en u gaat groenten én aardappelen koken, gebruikt u dan de ‘gewone’ pan voor de aardappelen en de steelpan voor de groenten? Ik wel. Waarom eigenlijk?
Hebben jullie dat nou ook, dat als je, zoals ik vanmorgen, bij het vervangen van een zojuist kapot geraakte gloeilamp in de badkamer, de neiging hebt om in die stikdonkere badkamer — de lamp is immers kapot — het licht aan te doen om te zien wat je aan het doen bent? Nee? Ik dus wel.
Ach u kent ze vast wel. Of misschien heeft u er zélf wel een: zo'n handige gratis Blogspot-account om je Blogger-weblog op te zetten. Ze zijn te herkennen aan internetadressen zoals halloikbenpiet.blogspot.com of mijnlievehond.blogspot.com. Het enige nadeel is die kleine advertentiebalk bovenaan je weblog, maar daar valt mee te leven, tenminste zolang ze geen reclame maken voor porno, drugs of andere vuige zaken. Zeg nu zelf: wat is er zo erg aan een zo'n wisselend reclameblokje voor één of ander willekeurig product?
Maar ik heb de afgelopen dagen eens goed op die Blogspot-banners zitten letten en toen viel me op dat die advertenties helemáál niet zo willekeurig zijn! Als een weblogger schrijft over auto's verschijnt er — héél toevallig — de nieuwe Volvo-advertentie bovenaan de pagina en boven een verslagje van een wandeling bij paleis Soestdijk staat reclame voor de biografie van Koningin Juliana. Kortom, Blogger ‘leest’ de inhoud van je weblog en met behulp van de zeer omvangrijke semantische databank van Google (Blogger is onlangs overgenomen door Google) worden op ingenieuze wijze advertenties bij jouw weblog gezocht. Knap hè? Eng hè?
Op 1 juli gaat een nieuwe ronde van het 26 things project van start. Op deze datum wordt de lijst van onderwerpen op de site van Tracey gepubliceerd en dan kan de jacht beginnen! Wie doet er mee?
In de kleine bovenzaal van Paradiso in Amsterdam zijn op de vroege vrijdagavond ongeveer veertig mensen verzameld. Op het kleine podium zitten in het donker, gehurkt of in elkaar gedoken, zeven musici die samen Under Byen vormen. Het concert begint met het ijle geluid van een zingende zaag die met een strijkstok tot leven wordt geroepen en later bijval krijgt van pianospel. Minuten later, als de onderkoelde zangeres Henriette Sennenvaldt invalt met haar fluisterende stem komt het muzikale landschap pas een klein beetje tot leven. Ook de rest van de band is inmiddels opgestaan.
De muziek van de band uit Århus (Denemarken) is knap gemaakt en gespeeld maar het prachtige geluid wordt nergens een melodie, de percussie wordt nooit ritme en de muziek wordt nooit een song. Het feit dat de band op hoog niveau musiceert doet vermoeden dat deze apathische en kille aanpak zeer bewust is. Ook het ontbreken van enige uitstraling van de bandleden — er wordt geen woord en nauwelijks een blik uitgewisseld met het publiek — draagt bij aan een optreden met zeer weinig sfeer. Jammer, want de laatste plaat van deze Denen beloofde zoveel meer...
Voordat je aan het ene avontuur begint, moet je het andere afmaken. Toch? En aangezien ik volgende week rond deze tijd al bijna op de boot naar Engeland zit, kun je vanaf vandaag het verslag lezen van de wandelreis die M. en ik onlangs in Italië maakten. Veel plezier!
Zoals beloofd steekt heuvelachtig punt nl vanaf deze week in een nieuw jasje. En zei één of andere beroemde knakker niet ooit eens “less is more”? Daarom zijn er wat dingetjes gesneuveld: geen gastenboek meer, geen banner aan de bovenkant. Maar er is ook positief nieuws: de site is strakker vormgegeven en (hopelijk) beter leesbaar, de sectie reizen is uitgebreid en opgeschoond, zelfs het bio’tje is bijgewerkt. Het ontwerp is nog niet 800x600 en Mozilla-compatible en als dat u helemaal niets zegt dan is het goed. Op- en aanmerkingen, foutjes en onvolkomenheden graag in de reageerdoos!
Ik kijk naar buiten en zie blauwe lucht met een paar dunne wolkjes, het zonnetje schijnt en het is windstil, de temperatuur zal nu een graad of 18 zijn. Kortom: héérlijk zomerweer.
Maar dat is straks helemaal over, want de Meteosat satelliet ziet wat ik niet zie!
Hoewel de opdruk (‘malt’) anders doet vermoeden, zit er wel degelijk écht bier in dit glas!
Op het station in Baarn ontmoeten we Y. die vandaag een etappe van het Utrechtpad met M. en mij meeloopt. Maar vóór we het Baarnse Bos induiken gaan we eerst de cappuccino van eetcafé De Generaal uitproberen. Dit stijlvolle établissement is gevestigd in het oude (1902) stationsgebouw van de voormalige Utrechtse Locaalspoorweg. Gelukkig is de koffie van de Generaal een stuk verser dan zijn ouderwetse voorkomen! Minder prettig helaas is de regen die buiten neerdaalt op het sombere bos. Tóch gaan we op pad, het kan immers alleen maar beter worden, zo denken we. Na een half uur wandelen door de motregen staan we met onze neuzen tegen het hek van paleis Soestdijk dat maar weinig koninklijks heeft in deze druilerige regen. We lopen snel door om een beetje warm te blijven, de route volgt een tijdje de drukke Amsterdamse Straatweg om na ongeveer een kilometer rechtsaf te slaan, het bosgebied Lage Vuursche in. Het parkbos van Soestdijk (de tuin van het paleis) is niet toegankelijk en daarom lopen we er omheen over de Amalialaan die naar de zandverstuiving De Stulp leidt.
Inmiddels is de zon gaan schijnen (hoera!) en vanaf dit moment zal het de hele dag droog blijven. De Stulp is een prachtig ruig gebied, een grote heuvelachtige vlakte die door een kudde stevige Franse Charolais-runderen wordt begraasd. We maken hier een omtrekkende beweging en steken even later een zandverstuiving over waarna het pad verder voert richting het kasteeldorpje Lage Vuursche. De ligging ervan — midden in het bos — is idyllisch te noemen, de onafgebroken stroom auto's die door het pittoreske hoofdstraatje rijdt bepaald niet. Maar als we eenmaal pannekoek, tomatensoep en bos-omelet zitten te smikkelen dan is het leven weer verrukkelijk. Het is druk en de bediening is traag maar dat deert ons niet, we hebben veel tijd nodig om de meegesleepte vakantiefoto's uit Italië te bekijken, de bijbehorende herinneringen op te halen en de vele nabestellingen te noteren!
Het is al bijna half vijf als we Lage Vuursche weer uitlopen via het Maartensdijkse bos. Het is nu nog maar een uurtje wandelen naar het NS-station Hollandsche Rading, waar we nog één keer neerploffen voor een drankje dat we onder het genot van de laatste zonnestralen soldaat maken. Op het station neemt M. afscheid van ons, ze reist naar het noorden terwijl Y. en ik zuidwaarts treinen. En hoewel we vandaag niet veel kilometers hebben gemaakt — hooguit vijftien — was het erg leuk om een weer een hele dag in de buitenlucht door te brengen!
Een paar foto's van de wandeling kun je achteraan in het fotoalbum van het Utrechtpad vinden.
Amersfoort ontvangt ons op deze zaterdagochtend met bar weinig enthousiasme: de lucht is donkergrijs en het regent pijpestelen. Maar we laten ons niet uit het lood slaan en wandelen diep weggedoken in onze capuchons naar de Monnickendampoort waar de stad opeens besluit haar stuurse bui te laten varen en ons met zonnestralen toe te lachen. Vanaf het midden van de stadspoort bekijken we de middeleeuwse muurhuizen en de 110 meter hoge Lange Jan tegen een achtergrond van voorbijrazende donkere wolken. Het is alsof we middenin een schilderij van Ruysdael zijn beland! Maar de opklaring duurt slechts een korte wandeling naar ‘In den Kleinen Hap’ waar we voor de volgende stortbui schuilen. Het gezellige café doet zijn naam geen eer aan: de bestelde punten appeltaart vallen zonder twijfel in de categorie groot.
De zon schijnt alweer en dus duiken we Amersfoort in, we lopen door de drukke Langstraat naar de Kamperbinnenpoort en daarna terug naar de Hof, het drukke marktplein dat geflankeerd wordt door de St. Joriskerk. Vanaf hier voeren stille straatjes naar de oude haven en de indrukwekkende Koppelpoort waar we de stad weer verlaten. De route loopt nu een tijdje door het industrieterrein aan de oever van de rivier de Eem, een onaantrekkelijk stuk van het pad dat pas na het passeren van de drukke noordelijke invalsweg bij Hoogland weer mooier wordt. We staan even stil bij de Coelhorster kapel met zijn klein kerkhofje en vervolgen onze weg door de weilanden naar de Eempolder, het ruige en open stroomgebied van de rivier de Eem.
Met hun sierlijke duikvluchten benadrukken de scholeksters dat zij de hoofdrol spelen in dit lege landschap waar het decor wordt gevormd door luchten in loodgrijs, hagelwit en diepblauw. Lopend langs de kronkelende Eem arriveren we uiteindelijk in Baarn, het rijke dorp waar al vroeg in de 19e eeuw door rijke Amsterdammers buitenhuizen en zomervilla's werden gebouwd. Na een kort bezoekje aan de roeivereniging die in een ruime bocht aan de Eem een mooi botenhuis bezit lopen we door Baarn naar het station, een gebouw uit 1874 met een speciale koninklijke wachtkamer. Helaas is deze op slot zodat we op het perron moeten wachten op de trein naar Amsterdam.
“Goedenavond dames en heren,” kraakt de luidspreker in het rijtuig, “wij staan nu stil op Utrecht Overvecht en dat zal nog wel even duren want er staat een spoorbiels in brand. Die gaan wij eerst even blussen en daarna zullen wij onze reis vervolgen. Dank voor uw begrip.” Ik grinnik even om deze milde maar ongevaarlijke vorm van NS-humor, maar als ik even later naar buiten kijk zie ik inderdaad een smeulende spoorbiels. Bijna de helft van de dwarsligger is al verkoold en er is flink wat rook te zien!
Er staat een man naast de rails in een reflectiejasje. Hij houdt een rode brandblusser vast. Een seconde later is het halve baanvak wit. Schuimblusser — spoorbiels: 1 — 0. Maar dan begint de balk onmiddellijk weer te roken: 1 — 1. De man kijkt een nijdig naar de biels en drukt opnieuw af. Hij spuit lang en grondig met schuim. Hij vindt het leuk. De brand is uit. De stand is 2 — 1 voor de schuimblusser. De trein kan weer door. Hoera!
Hoewel de rust op Heuvelachtig.nl anders doet vermoeden wordt er achter de schermen druk gewerkt aan een nieuw uiterlijk voor deze website. Verscheidende force teams van art designers, creative consultants en development engineers werken zich uit de naad om deze unieke makeover-operatie te laten slagen. Er gaan zelfs geruchten dat de archieven van huize Heuvelachtig zijn geopend om compromitterend babyfoto's boven water te halen. Ik hou u op de hoogte van de uiterst spannende ontwikkelingen. Komend weekend zal er hier in ieder geval stilte heersen: er moet weer eens gewandeld worden!
De vierbaansweg waaraan het gebouw van mijn werkgever ligt is opgebroken. Sinds een week of twee is de weg het domein van de grondverzet- en asfalteerjongens. Een groot bord bij de kruising verschaft uitleg: er wordt hier een heuse rotonde aangelegd (“Wij bouwen hier voor u...”) die een nog aan te leggen woonwijk moet gaan ontsluiten. Tegelijkertijd worden de fietspaden gerenoveerd, een klus die in volle gang is. Ik fiets een stuk over de rijbaan om bij de ingang te komen en kijk ondertussen naar de werklui.
Het blíjft een koddig gezicht om een volwassen kerel van 120 kilo met een grote snor op een miniwalsje te zien zitten. Dáár zouden ze eens een action figure van moeten maken: Walsende Willem?
Iedereen kent natuurlijk het verhaal van Arjan Erkel, de hulpverlener van Artsen zonder Grenzen die na twintig maanden ontvoering in Dagestan op 11 april jl. vrij kwam. Honderden interviews, televisieuitzendingen en krantenartikelen zijn er aan zijn ontvoeringszaak gewijd en op het hoogtepunt van de brede maatschappelijke verontwaardiging zijn meer dan 400.000 handtekeningen gezet om de Nederlandse en Russische regering tot actie te bewegen. Met uiteindelijk een positief resultaat, ondanks het recente conflict tussen Artsen zonder Grenzen en de Nederlandse regering over de terugbetaling van het losgeld.
Het lijkt erop dat de enorme aandacht die de media aan de zaak Erkel hebben besteed blijk geeft van grote verontwaardiging over deze laffe ontvoering. Maar waarom vind ik dan vrijwel niets terug over de vijf Artsen zonder Grenzen-medewerkers die nog geen twee weken geleden op brute wijze zijn vermoord in Afghanistan? Precies één dag lang werd erover bericht, daarna niets meer, geen artikeltje, geen item in de nieuwsuitzendingen, niets! Om het geheugen op te frissen kun je hier een persbericht over de moordaanslag teruglezen.
Hoe erg en onmenselijk de ontvoering van Arjan ook was, de aandacht die de ‘serieuze’ journalistiek en media voor deze zaak tonen is behoorlijk onevenredig, ja zelfs overdreven, in vergelijking met andere, nóg onmenselijkere incidenten. Maar ja, het verhaal van een avontuurlijke ontvoering spreekt nu eenmaal méér tot de verbeelding dan zo'n saaie moordpartij...
Persoonlijk heb ik heel weinig op met voetbal en ik volg de Europese kampioenschappen dan ook niet echt, hoewel dat vrijwel onmogelijk lijkt deze dagen. Ach, natuurlijk hoop ik dat Nederland kampioen wordt, en waarom ook niet?
Op een andere manier ben ik trouwens wél betrokken bij het voetbal in Portugal. Het bedrijf waar ik werk heeft namelijk een speciale, hypermoderne camera ontwikkeld die in de allerhoogste kwaliteit (HDTV) beelden kan opnemen met twee keer de normale snelheid. In plaats van 50 beelden per seconde worden er nu 100 beelden per seconde verwerkt. Als je het opgenomen materiaal op de halve snelheid terugspeelt dan heb je dus weer netjes 50 beelden per seconde, met het verschil dat de actie zich dus op halve snelheid afspeelt.
Het resultaat is dat er haarscherpe slowmotion shots kunnen worden getoond, met mooie vloeiende bewegingen en zonder hinderlijke flikkeringen. Als je de wedstrijden volgt moet je maar eens goed opletten bij de vertraagde beelden, die zijn echt práchtig!
De High Speed camera is hier in Breda ontworpen en gefabriceerd door een klein team van technische specialisten in een recordtijd van slechts een paar maanden. Het gebruik van deze camera in combinatie met nog veel meer speciale apparatuur is vrij ingewikkeld en daarom zijn er een aantal Bredase technici meegereisd naar Portugal om daar ondersteuning en informatie te geven aan de studiocrew.
Hoewel ik zelf een bijdrage aan dit project heb geleverd, namelijk het verzorgen van de technische documentatie voor de camera, mocht ik niet naar Zuid-Europa afreizen... niet dat ik dat heel erg vind hoor, maar het is natuurlijk wel spannend daar! Ik stel me maar tevreden met de levendige verslagen die mijn collega's per email versturen, inclusief foto's zoals die hierboven.
De schuilplaats zou in vaders kantoorgebouw zijn. Dat is voor buitenstaanders een beetje moeilijk te begrijpen, daarom zal ik het nader toelichten ~ Anne Frank, 9 juli 1942.
Aan de prachtige Prinsengracht, op een steenworp afstand van de Westerkerk, staat het huis met nummer 263 dat nu onderdeel is van één van de bekendste musea van Amsterdam. Want dit huis was het Voorhuis waarachter het Achterhuis schuilging, daar waar in de oorlog acht onderduikers 25 maanden lang verbleven en dat zo wereldberoemd werd dankzij het dagboek van Anne Frank.
Het museum is erg rustig nu, in de vroege avond, zodat we ruimschoots tijd en aandacht kunnen besteden aan de citaten uit Anne's Dagboek die ons meevoeren langs de tragische gebeurtenissen die het verhaal van het Achterhuis vormen. Het is behoorlijk onwerkelijk om zélf de smalle trappen en gangetjes te betreden en uit te komen in de kleine vertrekken waar de familie Frank en de andere onderduikers dicht op elkaar gepakt zaten terwijl de Duitsers ieder moment konden binnenvallen, een vreselijke angst die ook werkelijkheid werd.
Eigenlijk toont het Anne Frank Huis slechts de holle lege ruimten die het omhulsel zijn van het échte verhaal van het Achterhuis. Beklemmend...
De trein naar Utrecht.
"Hoeveel heb jij bij je?" vroeg het meisje dat schuin tegenover me zat. Ze klonk een beetje bekakt.
"Veertig" was het antwoord van haar vriendinnetje.
De meisjes hadden een grote weekendtas, een hockeystick en een donkerblauwe drukbeletterde trui gemeen. Verderop zaten er nog twee van dezelfde club.
"Hmm ... ik heb ook bijna niks bij me. Maar dat is niet erg, ik kom het kamp wel door!"
De ander keek haar nieuwsgierig vragend aan.
"Ah ja joh, gewoon een weekendje sletten."
De andere drie knikten instemmend.
Ik fronste mijn wenkbrauwen: "Sletten?"
Eigenlijk ben ik niet zo in de stemming, maar ik ga zodadelijk tóch maar even.
Wij zijn een ISO9001-gecertificeerd bedrijf. Dat wil zoveel zeggen dat de vastlegging van bedrijfsprocessen met een zekere meetbare kwaliteit gebeurt. Bent u er nog? Zo zocht ik vanochtend in de 44 pagina’s omvattende archiveer- en wijzigingsprocedure ELV11779 informatie over statusindicatoren en kwam op pagina 17 déze zin tegen: “Na de nodige akties zal uiteindelijk de status klaar (KLR) bereikt worden.”
Zucht... was het maar alvast weekend.
De oude Azteken hadden een speciale god die leiding gaf aan het departement ‘Dans & Passie’ en ze dachten dat-ie eruit zag als een aap. Klinkt logisch. In hun eigen taal heette deze god ‘Ozomatli’ en dat is ook de naam van een tienkoppige salsa/latin/hiphopband afkomstig uit Los Angeles. Klinkt goed. Zeker live. Bijvoorbeeld in een zaal als die van De Melkweg in Amsterdam. En het wás de bedoeling dat wij — muziekliefhebbers uit Eindhoven, Breda en Amsterdam — daar morgenavond zouden staan swingen op de klanken uit het genoemde Azteekse departement.
Maar het feestje gaat helaas niet door; op de website van Ozomatli staat dat om duistere redenen het optreden in De Melkweg niet doorgaat... en dat is balen. Ik heb inmiddels met de zaal gebeld en die bevestigen het slechte nieuws. Ze betalen weliswaar het geld van de aangeschafte kaartjes terug, maar dat maakt de teleurstelling er niet minder op!
Update: ze betalen helemaal niet terug! Gisteren was ik bij mijn ticketservice verkooppunt en daar beweerde het computersysteem dat het concert vanavond gewoon doorgaat. Ik kon het kaartje dus niet teruggeven... grrrr!!!
Het bedrijf waar ik werk ontwerpt professionele studiocamera's en natuurlijk maakten we vandaag even tijd om er ééntje te richten op de zon (met een filter ervoor) zodat we het onbeduidende stipje kunnen zien dat langzaam over de zonneschijf kruipt.
Weliswaar is zo'n camera niet zo geschikt voor dit soort registraties, maar op de foto is tóch Venus goed zichtbaar, de planeet die naar de godin van de liefde is genoemd. Eerlijk gezegd een vergezochte referentie, want met haar zéér dichte kooldioxide-atmosfeer en haar oppervlakte-temperatuur van 480 °C vind ik Venus helemaal niet zo lief!
Een tijdje geleden vroeg men mij om roei-instructie te geven aan een groepje beginners maar ik hield de boot af. Ik vind namelijk dat ik zelf het roeien nog niet voldoende beheers (..) om het aan andere mensen te leren. Maar afgelopen zondag maakte ik een uitzondering voor een eenmalige bijzondere privé-roeiles op de Mark.
Om de drukte bij het botenhuis een beetje te mijden fietsen we pas rond het middaguur naar de roeivereniging Breda. Het weer is prachtig, het water vlak en het vlot rustig: perfecte omstandigheden voor een eerste roeiles. Met de hulp van twee andere roeiers leggen we snel een brede wherry, dat is een roeiboot met één roeiplaats en één stuurplaats, aan het vlot in het water. Na een korte uitleg over de techniek van het instappen en het vasthouden van de riemen is voor leerling M. het moment van de waarheid aangebroken: de eerste keer in een échte roeiboot stappen! Het gaat vrij goed, meteen vanaf het begin is er een goede balans in de boot en ik stap in om de touwtjes — van het roer — in handen te nemen. Slechts enkele aarzelende slagen vergt het om los te komen van het vlot.
Nu kan het échte werk beginnen: eerst de balans van de boot vinden, de volledige roeihaal maken en er tegelijkertijd voor zorgen dat de bladen op gelijke hoogte in het water steken. Klinkt simpel, en zo ziet het er ook uit, maar ik weet dat het voor velen een lastige beweging is om onder de knie te krijgen. Maar M. blijkt een snelle leerling, haar slagen zijn al behoorlijk uitgebalanceerd en rustig, de bladen duiken mooi tegelijk — en niet te diep! — het gladde water in. Wél moet ze even zoeken naar de goede manier om eerst de handen weg te zetten voordat haar knieën omhoog komen, maar het gaat steeds soepeler. Langzaam maar zeker krijgt M. de slag goed te pakken en rustig sturend volg ik de rivier stroomafwaarts. Slechts de witte plezierjachten verstoren de serene rust, die verder toebehoort aan futen, eenden en de vogels in het riet. Als ik na een tijdje vraag of ze al moe wordt, schudt M. resoluut haar hoofd. Ze wil vandaag écht roeien, niet alleen oefenen, maar een flinke afstand toevoegen aan de ongetwijfeld zeer hoge kilometerstand van deze 115 jaar oude roeiboot.
Als we aan het eind van de middag weer aanleggen aan het vlot heeft M. meer dan tien kilometer keurig geroeid, een werkelijk indrukwekkende prestatie voor een eerste keer!
Verhuizen is best wel leuk. Als het bij een ander is. Als er geen wasmachine naar het zolder moet. Als alle spullen in dozen zitten. Maar gelukkig was aan genoemde voorwaarden voldaan toen ik zaterdagmiddag bij roeigenootje D. aanklopte om een handje toe te steken. Er was meteen koffie en er waren krentebollen en dat was goed. En er waren ook meubels en dozen en spullen die niet in dozen pasten want anders was het natuurlijk geen verhuis, maar koffie drinken en krentebollen eten.
Ik kende geen van de andere drie mannen die meehielpen maar dat gaf helemaal niet. Want onder mannen treedt tijdens het sjouwen een soort verbroedering op die moeilijk valt te uit te leggen aan vrouwen. Alsof de van nature stilzwijgende nukkigheid van mannen hier precies op zijn plaats valt. Er werden grimmige woorden van onderlinge verstandhouding (‘jouw kant draaien!’, ‘heb jij sleutel 15?’, ‘jij duwt, ik trek’) uitgewisseld en af en toe zelfs een kort knikje, meer niet. Amerikanen zouden dit male bonding noemen, maar ikzelf nooit.
En voor de tweede keer in één weekend treinde ik naar W2 in Den Bosch, ditmaal voor het uit New York afkomstige Timesbold dat voor de derde keer in de Bossche ex-sigarenfabriek stond. De band speelt alternative country volgens de officiële muziekhokjesleer, maar referenties noemen is misschien beter: het landerige R.E.M.-geluid van hun eerste paar platen en de stem van leadzanger Jason Merritt doet denken aan Eugene Edwards van 16 Horsepower. Die richting zo'n beetje.
De donkere zaal was sfeervol ingericht met tafeltjes en stoeltjes — een opzet die goed bij de rustige uitstraling van de band paste. Ik kende vrijwel niets van hun materiaal, maar het meeste werk klonk meteen prettig en sprankelend in de oren. Grappig en noemenswaardig is dat de bandleden regelmatig hun instrumentarium wisselden. Zo vulden de ronde klanken van een bonte verzameling snaarinstrumenten de zaal en de prachtige melodramatische muziek mijn hoofd.
Terwijl de hoekige gitaarriffs van Fred Cole nog in mijn hoofd naklinken, vertrouw ik midden in de nacht nog een paar letters aan mijn weblog toe. Slapen komt er het eerste half uur tóch niet van... vanavond was namelijk weer een bijzondere Dead Moon Night, ditmaal in W2 in Den Bosch.
Helaas hielden de Nederlandse Spoorwegen er iets eerder mee op dan de band, zodat ik de toegift moest missen. Maar desondanks was het een erg geslaagd concert, in de eerste plaats door Dead Moon zelf — de band was flink op dreef — maar ook door de sfeer in de goedgevulde zaal. Traditiegetrouw waren er de klassiekers zoals ‘54/40 or Fight’, ‘Dagger Moon’, ‘It's Ok’ en ‘Poor Born’ maar ook toffe nieuwe nummers van de laatste plaat. En natuurlijk flikkerde halverwege de oude gitaar van Fred half uit elkaar, maar dat viel te verwachten!
Dames en heren, welkom terug in dit prachtige circus! Er is hier altijd wel een clown die struikelt, een temmer met leeuwehonger of een zwierige trapezewerker die van haar stokje gaat. Maar soms is het ook even pauze. En het pauzenummer is ook een belangrijk onderdeel van het programma, want zonder stilte geen muziek, nietwaar? Ach, ik neem aan dat er binnenkort weer acts met meer spektakel te bewonderen zijn!
Een doosje Amoxicilline-clavulaanzuurtjes (niet van Jamin), een Tetanusinjectie (heb ik gelukkig al gehad), een tubetje ontsmettingszalf: de prijs voor een onbedoeld zwempartijtje in de mooie maar behoorlijk vieze Mark...
Voeten zijn handige dingen maar door mijn eigen onhandigheid was ik helaas een beetje ‘onthand’... daarom helaas géén Utrechtse wandeling in het afgelopen Pinksterweekeinde. Maar gelukkig werd mijn leed verzacht met heerlijke culinaire verwennerij; alsof ik aanschoof bij de Maharadja zelf!
Op het menu stonden: gobi (bloemkool in kruidige tomatensaus), baigan kachri (gebakken aubergines met pikante yoghurtsaus), narangi pulao (sinaasappelrijst met amandelen) en een lassi (Aziatische milkshake) ná. Met een pluim voor de chef de cuisine!