De vrijgevochten Mexicaanse schilderes Frida Kahlo (1907) is niet alleen in haar geboorteland tot een symbool geworden voor artistieke en persoonlijke vrijheid; haar bewogen maar korte leven als schilderes en bohémienne spreekt wereldwijd tot de verbeelding. Geheel in de Mexicaanse traditie staat Frida's leven in het teken van leven en dood; op haar zesde wordt ze getroffen door kinderverlamming en op haar achttiende overleeft ze ternauwernood een vreselijk busongeluk. Vanaf dat moment vormen pijn en lijden maar ook geluk en succes de rode draad in werk en haar leven. Over haar zijn talloze boeken, biografieën en documentaires verschenen.
In 2002 verscheen de film Frida met Salma Hayek in de hoofdrol. Deze biografische verfilming van Amerikaanse bodem is Engels gesproken, waardoor hij niet zo authentiek overkomt. Dat wordt echter ruimschoots goedgemaakt door het indrukwekkende spel van Salma Hayek en vooral van Alfred Molina, die de rol van Diego Rivera speelt, echtgenoot van Frida en de beroemdste schilder van Mexico. Ook het prachtige licht en de broeierige kleuren zijn een genot om naar te kijken.
Heel bijzonder vond ik de stukken animatiefilm die als abstracte overgangen dienstdoen. Het complexe karakter van Frida Kahlo komt wat minder goed uit de verf in deze film. Het lijkt alsof ze een moedige en sterke vrouw is die ondanks haar lichamelijke martelgang persoonlijk en artistiek succes boekt. De schaduwkanten van haar karakter; haar extreme egocentrisme, vernietigende bewijsdrang en manipulatieve neigingen komen vrijwel niet aan bod. Desondanks een film die zeer de moeite waard is.
“Hoe was je weekend?”
“In Amsterdam geweest, 't was erg leuk.”
“Oh... heb je nog wat kunnen scoren daar?”
“Jazeker! Een onsje te gek gave paddo's geregeld.”
“Aha.. maar waar haal jij die dan?”
“Gewoon op de Noordermarkt in de Jordaan. Lekker man, heerlijke omelet mee gemaakt!”
Hup, naar de bioskoop want dat is veel te lang geleden! Zondagochtend — u leest het goed — om kwart over elf zitten we al onder de grond. Pfoe! Het verhaal van de film speelt in de Gobi-woestijn (Utrecht - Nijmegen en dan alsmaar rechtdoor) en gaat over een kameeltje dat moet huilen. Ik vind The Story of the Weeping Camel dan ook een erg goede titel.
Er was eens een Mongolische familie die leefde in een Yurt (als u denkt dat dat het nieuwste Mona-toetje is vind ik dat best goed bedacht, maar het is een tent) midden in de woestijn. En als je woestijn zegt dan denk je al snel aan een kameel. En ja hoor, kamelen all over the place. En schapen. Het lijkt Egypte wel. En als de kamelen moeten jongen, is een jonge moederkameel als laatste aan de beurt om haar jong te werpen. Dat gaat slechts met grote moeite en misschien ligt het daaraan, maar de moeder verstoot het jonge kameeltje. En als je dan in de grote stad woont is het nog wel te doen, maar hier in de kale winderige woestijn is dat echt behoorlijk klote.
Maar de familie laat het er niet bij zitten en gaan naar de stad (nou ja..) om daar een vioolspeler te halen die een belangrijke bijdrage moet leveren aan het ritueel dat moeder en kind weer moet verzoenen. De vioolspeler komt, speelt een moppie en ja hoor: het is weer dikke mik tussen de kamelen! Een verhaal met een goede afloop dus. Als je van prachtige, trage — geen saaie! — verfilmingen houdt is dit een aanrader. De film houdt het midden tussen een documentaire en een vertelling waarin alle acteurs, inclusief de kamelen, zichzelf spelen. Erg mooi.
Na anderhalf jaar tussen de broden kan het warme bakkersmeisje nog steeds niet goed omgaan met het halfautmatische broodzakdichtplak-apparaat, zodat de helft van mijn halfjes met minimaal twee groene plakbandjes dichtgeplakt is. Maar omdat ze net zo vriendelijk lacht als Yvon Jaspers vergeef ik het haar iedere keer en ga met geruïneerde zakken brood naar huis.
PS: Waar zijn trouwens de échte Warme Bakkers gebleven, die met dat gele jaren zeventig-logo van dat vierkante bakkertje? Op het platteland schijnen nog dorpjes te liggen waar zo'n bord buitenhangt, opvallend vaak naast een LEGO-uithangbord, maar dat terzijde.
Van 't werk naar huis, van huis naar de roeiloods, in de boot (twee keer), onder de douche (warm), alweer onder de douche (warm), van huis naar het werk... Hoe vaak kan een mens natregenen zonder zijn humeur te verliezen, vraag ik mij af?
Loes Modderman (what's in a name?) uit Nijmegen verzamelt zand. In tegenstelling tot de grote cementproducenten gaat het haar meer om de kwaliteit dan om de kwantiteit. Hoewel... ze heeft inmiddels meer dan vijfduizend verschillende soorten zand op zolder liggen! Haar fascinatie speelt zich vooral af in het microscopische domein; want het zand geeft zijn geheimen pas prijs als je het 10 tot 100 keer vergroot.
Toen we in Engeland waren voor de Coast to Coast-tocht hebben we zowel op het Ierse Zeestrand als op het Noordzeestrand een zakje gevuld en meegenomen naar huis om het daarna naar Loes op te sturen. In ruil voor een toevoeging aan haar collectie stuurt ze een foto van ieder zandsample retour. En het resultaat zie je hieronder; links de Ierse Zee en rechts de Noordzee. Zoek de tien verschillen!
Wie weet wat dit nu eigenlijk helemaal moet voorstellen? Oplossingen in de reageerdinges!
Er is één manier om Fudge écht over de emmer te krijgen: ga rondjes vliegen in mijn woonkamer. Ja, je moet er wel een vlieg voor zijn, dat wel. Op het moment dat poes vlieg gewaar wordt is er heibel in de tent. Fudge breidt haar miauw-vocabulaire ineens uit met een stotterend ‘kèk-kèk-kèk!’ en begint rond te draaien met haar kopje en wild met haar pootjes in de lucht te grijpen. Meestal mis. En als het dan na een tijdje nog niet gelukt is om de vlieg te pakken te krijgen dan wordt ze boos. Het gekèk wordt alsmaar luider en ontaardt in regelrecht gemiauw. Alsof ze de vlieg met verbaal geweld tot overgave wil dwingen. Maar die vlieg trapt daar natuurlijk niet in en vliegt en zoemt steeds uitdagender rond het kopje van Fudge. Ja... tót zo'n vliegbeest overmoedig begint te raken natuurlijk. Dan is-ie de lul. Want dan doet poes ineens “hap!” en dan is-ie weg. Had-ie de poes maar niet moeten dissen. Lekker puh!
Ik kan de meest eenvoudige dingen niet goed, zoals mijn veters strikken bijvoorbeeld. Ik doe dat altijd in twee aparte bewegingen, eerst maak ik met mijn rechterduim en -wijsvinger de linkerlus — wel even vasthouden met de linkerwijsvinger natuurlijk — en dan neem ik die over tussen mijn linkerduim en -wijsvinger. En dan pas trek ik hem strak en leg met de vrijgekomen rechterhand de rechterlus die meteen naar links gaat. Ondertussen leg ik de linkerlus naar... wacht even, dit gaat niet goed zo; jullie snappen er geen bal meer van, is het wel? Nou ja, zo zie je maar weer dat strikken dus gewoon keimoeilijk is. En ik kan het gewoon niet zo goed dus. Volgende keer gaan we klokkijken; dat kan ik ook nauwelijks.
In de vroege avond van vrijdag de dertiende sta ik aan de kade van de Amstel ter hoogte van de Berlagebrug. Boven de brede rivier jagen donkergrijze wolken door de lucht en sturen een zondvloed van regen naar beneden. Recht vóór mij stapt een jonge roeiploeg onder begeleiding van hun ervaren instructeur in de ‘Watergraafsmeer’, een betrouwbare houten C4+ boordroeiboot. Zijn dit de olympische kanshebbers voor het goud op de spelen van 2008? Of 2012? Het zou zomaar kunnen, immers één van de instructrices van roeicentrum Berlagebrug — Femke Dekker — roeide vandaag als enige Nederlandse skiffeuse in Athene.
Maar eerst moet deze ploeg hun tweede roeiles op de Amstel nog overleven. En dat valt nog niet mee onder deze zware omstandigheden. Maar als ze twee uur later, hondsmoe en kleddernat geregend weer uit de boot strompelen mag aan hun doorzettingsvermogen in ieder geval niet getwijfeld worden!
Ik was in de HEMA en ik zag Erica Terpstra, maar dan in het dik.
Zo werd ik daarnet bijna aangereden door een ambulance die — zonder zwaailichten — door het rode licht reed. Verzinnen jullie nu zelf maar een weblogpostje, dan pak ik even een kopje koffie. Tegen de schrik.
Af en toe komt er een vrouw op de afdeling. De mannen worden dan een beetje onrustig want dat maken ze niet zo vaak mee. Ja, op televisie zien ze wel eens een vrouw. En thuis woont er ook een, maar die kennen ze al heel lang, daar schrikken de meeste niet meer zo van. Meestal is het de schoonmaakster en bijna altijd is het een andere. (Overigens denk ik dat schoonmaaksters de minst etnisch-homogene beroepsgroep zijn, maar dat terzijde.) Enniewee, de schoonmaakster lapt en stoft de buro's af maar blijft immer ver weg van de electronica, meetapparaten en gereedschappen want dat spul is niet pluis. Ikzelf heb alleen een computer op mijn buro en op die computer zit koffie en stof. Véél koffie en stof.
“Of je misschien mijn computer even kan schoonmaken”, vraag ik aan de schoonmaakster.
“Dat mag niet”, is het bedremmelde antwoord. Ik kijk zo niet-begrijpend mogelijk maar ze haalt haar schouders op.
“Waarom niet?” vraag ik.
“Arboe.”
“Arboe?”
“Ja, van Arboe mag niet!” zucht de vrouw verveeld.
“Aha, de ARBO!”
Ze knikt en stoft zorgvuldig om mijn vieze computer heen. Ik vraag me ineens heel erg af of ik eigenlijk wel mag typen van de ARBO.
Vanmorgen ging ik in een korte broek naar mijn werk, wat ik bijna nooit doe, maar ik dacht bij mezelf: “laat ik vandaag eens in een korte broek naar het werk gaan!” De zon scheen en het was warm en ik zag er best cool uit met mijn korte broek, helemaal niet raar ofzo. Maar inmiddels is het bewolkt, donker en koeler geworden en nu voelt het plots vreemd aan, mijn korte broek. Precies dezelfde korte broek als vanmorgen! Gek hè?
We gingen met de trein en met de fiets. Toen kwamen we aan op de minicamping, maar de koeien waren allemaal heel groot, dat was wel raar. We kregen een groot glas koude limonade en het was heel lekker. Op de camping was ook een speeltuin met een echte trampolien, dat kun je hier wel zien! We vroegen of het mocht en het mocht.
We sprongen hoger en hoger, we gingen nog hoger dan de lucht! Toen waren we moe en vader en moeder riepen ons dat we gingen eten. En toen het op was gingen we vroeg naar bed in de caravan. Het was leuk.
Soms word ik bezocht door de vreemdste types — nee, jij niet — zoals door hun die zoeken op jehova + jaarbeurs + utrecht zodat ik best wel eens nieuwsgierig word naar waar deze types naar op zoek zijn, dus. Soms word ik gevonden op de vreselijkste dingen, maar die zal ik je besparen. Enfin, om een lang verhaal kort te maken; ik heb alweer een stukje kennis aan mijn grote hoeveelheid nutteloze kennis toegevoegd. Er bestaan namelijk vakbeurzen en congressen over onderwerpen of vakgebieden waarvan ik het bestaan niet eens had durven bevroeden. Kijk, van de jaarlijkse Kamasutra-beurs met de laatste snufjes op Tarzan-gebied sta ik niet meer te kijken. Maar wat dacht je van Crash Benelux 2004? Ik verwacht minimaal botsautootjes en een uitdeukhoek... En wie gaat er naar Jonge Gezinnen-beurs dit jaar? Of toch maar naar het Wachttorencongres volgende maand? Dan ontmoet je die Jehova-googelaar misschien nog wel...
Heerlijke dagen zijn het. Warm, vochtig en plakkerig. De stad is halfleeg, secondenlang rijden er geen auto's op de noordelijke rondweg. Wat me opvalt is dat de dingen anders klinken; doffer, verder weg. Maar dat kan ook aan mijn eigen waarnemingsvermogen liggen. Want ik voel me vandaag ook dof en ver weg.
Doorgaans heb ik het niet zo op kraamvisites en daarom aarzelde ik even toen vrienden me gisteren uitnodigden om hun kleine meid te komen bekijken. Maar ik ben toch gegaan — mét mijn fototoestel natuurlijk — en het was leuk en gezellig! Dus hier isssss..... Spunky!!
Het is bewolkt en drukkend warm als we vanaf station Hollandsche Rading naar de Hoorneboegse Heide lopen. Dit geaccidenteerde weidse heideveld is één van de laatste kenmerkende landschappen van de noordelijke Heuvelrug; een half uur later lopen we langs de natte ‘wetlands’ van de Westbroekse polder, een gebied met een totaal ander karakter. Het lijkt alsof er geen einde komt aan de kaarsrechte kanaaldijk die naar het veendorpje Tienhoven voert, dat volgens onze wandelkaart over een café beschikt. Gelukkig heeft de kaart het bij het rechte eind en even later genieten Marieke en ik van een ijs- en ijskoude ijsthee op een schaduwrijk terrasje. Na een tweede glas wordt het tijd om de Vecht op te gaan zoeken, we willen immers vandaag nog in Utrecht aankomen!
Dwars door de Bethunepolder wandelen we naar Maarssen waar we de kronkelende Vecht ontmoeten. Een smal wandelpad volgt vanaf hier de oever van de rivier terwijl prachtige buitenplaatsen, protserige theekoepels en weelderige tuinen voorbijkomen. Even pauze bij het klooster in de buurt van huis Doornburgh en daarna verder door het statige Maarssen. Met zijn 17e en 18e eeuwse koopmanshuizen heeft de Langegracht veel weg van een Amsterdamse stadsgracht. We blijven de Vecht volgen en stuiten na een paar kilometer op het slot Zuylen, een gedeeltelijk middeleeuws kasteel met een nog compleet kasteeldorp.
Hierna volgt een weinig verheffend stuk van het pad, als we de haveloze noordelijke wijken van Utrecht passeren op weg naar de Bemuurde Weerd, waar de oude stadskern begint en waar we de Domtoren in vol in het zicht krijgen. Voordat we deze grote jongen begroeten houden we halt bij een Mexicaans restaurant aan de Oude Gracht waar we pal aan het water genieten van welverdiende burrito's en fajitas. Want met deze laatste etappe hebben Marieke en ik het 165 kilometer lange Utrechtpad bedwongen! We proosten op deze prestatie en lopen na het eten nog heel even naar de Dom, want daar is het rondje pas écht rond.
De foto's van deze laatste etappe kun je achterin het fotoalbum van het Utrechtpad vinden.