Het was vandaag een prachtige herfstdag in de stad en daarom ging ik te voet op jacht in het Vondelpark, de Museumwijk en de zuidelijke Amsterdamse grachtengordel. En de buit was niet gering: herfstkleuren in het park, interessante observaties van Japanners bij het Rijksmuseum, reisverhalen en een stapeltje cd's in de Utrechtsestraat en wat lekkere dingen om op te eten.
Over twee weken om deze tijd bevinden we ons op grote hoogte: in de onmetelijke diepte wordt langzaam — en dan bedoel ik ook langzaam — maar zeker een immense rivierdelta zichtbaar. Dalend naar zeeniveau komt het doel in zicht: Caïro, met zijn zestien miljoen inwoners de grootste stad van het Afrikaanse continent. Daar beneden in die onvoorstelbare drukte begint een reis die langs bazaars, theehuizen en piramides voert. Door woestijnen in West-Egypte waar oases rustpunten zijn tijdens een barre tocht. Luxor, Edfoe en Aswan liggen als 's werelds grootste en heetste openluchtmusea voor ons open om opnieuw ontdekt te worden. Uitrusten doen we wellicht al varend op de Nijl, aan boord van een kleine feloeka. Een Egyptisch avontuur wacht!
Waar was die begrijpende en speelse blik vanochtend? De aandacht en de knuffels — weliswaar met winstoogmerk? Geen zacht vachtje langs mijn benen, geen doordringend gemiauw om brokjes. Alleen stilte.
Nee, het leven van een alleenstaande valt niet mee.
Van de zondagmiddag hoefden we volstrekt geen medewerking te verwachten; die was grijs en regenachtig. We gingen daarom zelf maar op zoek naar een reislustopwekkend middel. En de Egypte-afdeling van het Allard Pierson Museum in Amsterdam zou moeten voldoen, zo dachten we. Het museum is onderdeel van de archeologische afdeling van de Universiteit van Amsterdam en stelt voorwerpen van de antieke beschavingen rond de Middellandse Zee ten toon. Nadat we het neoklassieke gebouw aan de Turfmarkt binnengegaan waren waanden we ons meteen in een andere wereld; niet die van het oude Egypte of Griekenland maar die van een stoffig en ouderwetsig museum. Marmeren trappen en gangen verbonden kleine zalen met schaars verlichte vitrines die vol stonden met potten, scherven en beelden. Opgeplakte wrijfletters naast de voorwerpen refereerden naar witte bordjes die in jaren-zeventiglettertype kort en droog beschreven wat het voorstelde. Verder was er geen museumrestaurant maar wel een koffieautomaat (een aardige suppoost was onnodig behulpzaam bij de bediening ervan) met een leren bank ernaast. Ja, dit museum zag eruit als een héus museum. En toen we twee uur later weer op straat stonden druilde de regen nog steeds uit de lucht. Heerlijk!
Gisteren waren we op bezoek in de huiskamer van de uit Newry (Noord-Ierland) afkomstige zanger Kieran Goss. Hij is niet zo heel bekend buiten het kringetje liefhebbers — waartoe ik mijzelf niet zo snel reken — van Ierse romantische muziek, maar hij speelde samen met grote namen als Joe Jackson, Elvis Costello en Mary Black. De huiskamer bestond overigens bijna echt, daar in de kleine zaal van Vredenbrug in Utrecht.
Kieran is een spreekwoordelijk vriendelijke Ier, klein van stuk ("You may just want to stand next to me and feel tall") maar een groot romantisch zanger en verteller. Zijn anekdotes tussen de nummers zijn net zo grappig als zijn muziek ingetogen is. Met zijn stem en akoustische gitaar sleepte Kieran ons een avond lang mee in zijn muzikale wereld.
In plaats van naar het homobos ging ik gisteren naar het Mezzcafé om daar met wat vrienden naar de muur te staren. Op die muur werd middels een videoprojector een aanstekelijke live-registratie getoond van het afscheidsconcert van Moloko in Brixton Academy, London. Aan ons tafeltje werd gediscussieerd over de vraag of het stom is om applaus te geven aan de band die er niet echt was. Wij besloten van wel. Ander discussiepunt was of de uitstraling van Moloko's Roisin Murphy als 'ordinair' kan worden beschouwd. Ikzelf vond een tikkeltje, mijn tafelgenoten van niet.
"Dag buuf, heb jij misschien een deegroller te leen?" Ze keek een beetje vragend maar toen ik met mijn dichtknepen handen een rollende beweging in de lucht maakte schudde ze resoluut van "aha" en daarna van "nee". Zo'n ding had ze niet. "Toch bedankt," zei ik en belde een deur verder. Succes, succes alhier! I. reikte mij zijn houten roller onder begeleiding van een knipoog uit. Alsof mijn wit bebloemde trui anders deed vermoeden dan dat ik de eerste appeltaart van mijn leven aan het bakken was.
Het duurde nog een paar passen voordat het kwartje viel. Onmiddellijk hield ik mijn pas in om de afstand te vergroten. Het liefst had ik juist wat sneller willen gaan lopen om het meisje op haar schouder te tikken en haar dan te vertellen dat ik de gewone aardige jongen ben die ik ook echt bén. Maar dat was niet zo slim, ik zou de daaropvolgende drie uur best wel eens niks meer kunnen zien door de pepperspray, of met mijn knieën tegen elkaar moeten lopen als bleek dat ze een zelfverdedigingscursus voor vrouwen had gevolgd op de volksuniversiteit ofzo. Nee, dat risico ging ik niet nemen. Hè wat voelde het naar om te weten dat ze bang was voor mij. Eigenlijk was het niet gek ook; mijn zware wandelschoenen klonken hoekig en de schim van mijn groene winterjas was donker. "Hallo! Meisje! Ik ben een vriendelijke jongen en zelfs een beetje verlegen!" wilde ik roepen maar dat was ook niet zo slim. Dat kan iedereen wel zeggen natuurlijk. Bovendien ben ik er ook te verlegen voor. Ik stak over en ging aan de andere kant van de brede straat lopen. Dat was het beste.
Het was een uur of acht in de avond toen ik met stevige tred vanaf het station naar mijn huis wandelde, een stuk van slechts twee straten maar desondanks een bezigheid van zeker twintig minuten. Ik herinner me dat het me opviel hoe donker het al was, zoals me dat altijd opvalt als de dagen weer korter worden. Vreemd: in het voorjaar merk ik nooit dat de dagen lánger worden. Maar goed, ik loop in gedachten verzonken ("goh wat is het vroeg donker!") totdat ik merkte dat er al een tijdje iemand vlak voor me liep. Het was een meisje met een grote weekendtas om haar schouder. "Hmmm... vast een studente die bij mij om de hoek woont," dacht ik nog. Bij mij om de hoek wonen namelijk veel studenten dus dat is geen gekke gedachte. Ik verzink maar duik meteen weer op toen ik zag dat het meisje haar mobiele telefoon stevig in haar linkerhand hield, uitgeklapt en ingeschakeld. Het zwakke schijnsel van de toetsenbordverlichtig was nog net zichtbaar. Het drong langzaam tot me door dat ze ergens bang voor was.
Jij onberekenbarendste van alle jaargetijden! Met je stormen en je paddestoelen en je bruine blaadjes. Jij bent zowel onbereken- als onberijmbaar. Je laat je niet bespoedigen of afremmen door plastic opblaaseikels en stemmige geuren uit palen in winkels. Oh nee! Want buiten waar jij in de bossen rond en zingt het lied van de wind. En als dit stukje nog iets hoogdravender wordt krijg ik buikpijn. Koffie!
We waren aanbeland in paddo heaven; er waren rode met witte stippen, vieze walmende bruine, lieve kleine citroengele en nog veel meer. Een gemiddelde boskabouter zou juichend, nee eerder kirrend van plezier door het bos hopsen. En wij ook bijna, want paddestoelen zijn leuk en helemaal niet suf. We moesten oppassen om niet door hun mooie kleuren steeds dieper het herfstbos ingelokt te worden; want diep in het bos heersen immers de trollen en andere niet zo vriendelijke creaturen zoals daar zijn de boze wolf en Roodkapje.
We liepen en we liepen de hele dag door het grote bos en waren inmiddels hongerig en moe geworden. Maar gelukkig zagen we op een open plek een klein boerderijtje waar we voorzichtig naar toe slopen. Er kwam rook uit de schoorsteen en er klonk geschater en gelach en stemmen met een zwaar Texaans accent. Zouden ze daar iets te eten hebben voor deze arme wandelaars?
Hoe het met mijn kleine teen gaat? Deze vraag wordt mij de laatste tijd redelijk vaak gesteld en dat zit zo: gisteren liep ik als een dolle door mijn woonkamer. Het was een soort menselijk equivalent van de Gekke Vijf Minuten die normaal veel voorkomt bij katten. Nou die Gekke Vijf Minuten waren al binnen een minuut voorbij kan ik jullie wel vertellen, beste lezertjes, en wel hierom. Bijna — inderdaad bijna — rakelings schampte ik namelijk met mijn rechtervoet loeihard tegen de rand van de bank; één rottige centimeter meer naar links en ik had een onbezorgde avond gehad.
Maar nee! Het lot bepaalde anders. Jammerend en vloekend van de pijn hinkte ik met mijn linkervoet in mijn handen door de kamer. Een koddig gezicht, dat zeker, maar de vrolijkheid was ver te zoeken. Zelfs de kat wist niet wat te doen en probeerde het baasje miauwend te troosten. Ik vermoedde dat mijn kleine teen compleet verbrijzeld was maar ik moet er wel bij vertellen dat ik nogal kleinzerig ben. Tien minuten onder de koude douche later bekeek ik de schade: een flinke snee, enig bloedverlies en een grote blauwe plek aan de rechter voorkant van mijn voet. Vandaag hink ik door de Transportgang...
Het zal jullie allemaal wel een biet zijn (hahaha!) maar tijdens de suikerbietencampagne, die van september tot en met november duurt, wordt bij de suikerfabriek Wittouck in Breda iedere vier minuten een grote vrachtwagen vol bieten afgeleverd, en dat gaat vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week door. Da's euh ... best een boel bieten. De zoete wortels worden eerst uitgestort op een grote vlakte buiten de fabriek en van daaruit in gestaag tempo in enorme wasmachines geladen.
Uit de bergen wachtende verse suikerbieten ontsnapt een weeïge stinkende walm die het zicht op de oude binnenstad van Breda vertroebelt. Gelukkig legt mijn camera alleen het beeld vast...
Na de demonstratie van zaterdag - die vooral ging om hoe slecht we het zouden krijgen - bezochten we zondag Utrecht vooral om geld uit te geven. Typisch Nederlands dualisme zeg maar. Het was namelijk koopzondag en vooral de boekenwinkel ging van ons profiteren. Toch deden we ook gratis dingen zoals rondwandelen, katten aaien en in de hondepoep trappen. Dit alles onder de bezielende leiding van vriendin M. die vandaag onze stadsgids is. We beginnen met een flinke bodem van appelbol en cappuccino bij Graaf Floris op de Vismarkt, komen vervolgens in de verleiding om de Domtoren te beklimmen maar zien daar vervolgens vanaf vanwege de prijs (bijna zeven euro per persoon en dan moet je nóg zelf lopen) en zoeken daarna rust in de Kloostertuin naast de Domkerk.
We schuilen hier even voor de regen en gaan een paar druppels later weer op pad en wandelen via de schuilkerk Achter Clarenburg dwars door de stad, langs de sterrenwacht Sonneborgh om in het pasgeopende Louis Hartloopercomplex (een origineel art deco politiebureau uit 1928) achter een kop thee te belanden. Onze gids heeft gelukkig slechts een licht programma in petto en loodst ons nog even langs de grappige kleine huisjes in de Zeven Steegjes. Het dagje Utrecht wordt in stijl afgesloten in een knus restaurantje in de Zakkendragerssteeg.
In Amsterdam was ik zaterdag, in Utrecht zondag. Omdat het maar een klein eindje lopen was, omdat we het er eigenlijk best mee eens waren en omdat ik nog nooit in een demonstratie had meegelopen, wandelden we naar het Museumplein. Het was er druk. Samen met ruim tweehonderdduizend andere betogers luisterden we naar slechte muziek (Sita!) en een onverstaanbare Ad, Doekle en Lodewijk die aan elkaar gepraat werden door Angela — wat zien jullie er leuk uit! — Groothuizen. Maar daar ging het niet om. Ons aantal werd meegeteld, dáár ging het om. Het was best gezellig hoor, demonstreren. Alleen was het publiek een beetje een Rolling Stonespubliek; veel veertig- en vijftigplussers, serieuze dertigers en een paar jongeren die deze hele ophef een beetje gênant leken te vinden. Misschien heeft het niets geholpen, hopelijk een klein beetje, maar ík ben in ieder geval meegeteld zaterdag!
Het was een harde klap in Roosendaal, gisteren. Een frontale botsing tussen een Belgische en een Nederlandse trein, weliswaar bij lage snelheid, maar wel met tientallen gewonden en honderden passagiers die de schrik van hun leven hadden. Volgens de woordvoerder van ProRail was het “volstrekt onbegrijpelijk hoe de twee treinen op hetzelfde spoor terecht konden komen.”
Onbegrijpelijk? Zou het feit dat treinen in België links en in Nederland rechts rijden er iets mee te maken kunnen hebben? Of is dat te ver gezocht?