Komen jullie gezellig op de thee om vakantiekiekjes uit Egypte te kijken? Ik heb de fotografievleugel van Heuvelachtig opnieuw gemeubileerd en ik ben benieuwd naar wat jullie ervan vinden. Het Egypte-album is overigens nog niet helemaal af: de bijschriften onder de foto's ontbreken nog, maar daar wordt druk aan gewerkt. Oh ja, er zijn ook nog wat verzamelde concertfoto's uit de oude doos te bekijken daar. Veel plezier!
In de buurt van de Farafra-oase kwamen we erachter hoe de Witte Woestijn aan zijn naam komt.
Na twee drukke dagen in Caïro, waar we onder andere de souk, een eeuwenoud koffiehuis en het Egyptisch museum bezochten en langs de piramides van Sakkara en Gizeh raasden, doken we de onmetelijke Westelijke Woestijn in. Een rit van ruim duizend kilometer door de woestijn, die — zo merkten we — lang niet alleen uit zand bestaat. We brachten een nacht door onder de sterrenhemel en reden door oases, maakten een ritje op een kameel en zwommen in een ijzerhoudende bron.
Na een paar dagen in de woestijn stuitten we in Luxor weer op de Nijl, de levensader van Egypte. In konvooi reden we verder naar het zuiden om aan te komen in Aswan. Hier zijn prachtige tempels te zien, zoals die van Philae en Aboe Simbel. Deze laatste, met de vier beroemde zittende beelden van farao Ramses II ligt nog eens 270 kilometer ten zuiden van Aswan, zodat we vanochtend al om vier uur (..) vertrokken om op tijd bij de tempel te zijn. Maar het zicht op Aboe Simbel maakte de lange rit helemaal goed. Tot later!
Hopelijk gaat iedereen vanmiddag weer op tijd naar huis na het rouwfeestje van Arafat, dan kunnen we zonder problemen op de geplande lokale tijd van 21:00 uur landen in Caïro. Nu nog heel even genieten van een paar uur rust en daarna wacht ons het Caïreense gewoel en de Egyptische zandbak. Tot over twee weken!
Aanstaande zondag loopt de ramadan af en dan barst in Caïro en de rest van de Arabische wereld id-el-fitr los, beter bekend als het Suikerfeest. Dit uitbundige feest om het einde van de vastenperiode te vieren staat in het teken van verbroedering en vernieuwing; mannen, vrouwen en kinderen trekken hun beste kleren aan, bidden samen, leggen familiebezoeken af en eten — vooral zoete — lekkernijen. Dit is de tijd om te delen en om úit te delen.
Vandaag heeft Egypte als Arabische bemiddelaar aangeboden om de ceremonie voorafgaande aan de begrafenis van Yasser Arafat te laten plaatsvinden in Caïro, zijn vermeende geboorteplaats. Mocht hij in de komende dagen inderdaad 'officieel' overlijden dan zal hij naar goed Islamitisch gebruik snel ter aarde besteld worden. Bovendien zou het godsdienst-technisch goed uitkomen als de rouwplechtigheden nog vóór het Suikerfeest plaatsvinden.
Nu vraag ik me af: zou er een interessanter moment denkbaar zijn om een weekend in de Egyptische hoofdstad door te brengen?
En... ptoiiing: het is weer maandag! Natuurlijk zou ik jullie nu uitgebreid kunnen vervelen met vertellen over mijn spannende belevenissen tijdens het afgelopen weekend. Over hoe op vrijdagmiddag alles tóch weer goedkwam met mijn kapsel en over het slaapmatje dat tóch niet vol wilde blijven. Over de hartkeks die zaterdag werden genomineerd voor een plaats bij onze wandelfourage. Over de twee prachtige wandelingen die we in Noord-Holland maakten, waarvan er één een Ruigoordse puzzeltocht bleek en de andere eindigde in een donker maar sprookjesachtig Edam. En over Het Kleine Café aan de Haven waar ze nog geeneens appeltaart hadden. Maar waarschijnlijk zitten jullie daar helemaal niet op te wachten. Misschien willen jullie veel liever een goede mop horen?
"Wat leuk dat jullie zijn gekomen om mijn vakantiekiekjes uit de Himalaya te bekijken!" Het publiek grinnikt om de bescheidenheid van acteur en reiziger Michael Palin. Op het diascherm verschijnt de ene na de andere prachtige foto van zijn reis door het hooggebergte, dat zich uitstrekt van Pakistan tot Bangladesh. We ontmoeten spelende kinderen, rennende stieren, grasmaaiende buffels, verlegen meisjes en gerenommeerde maar kwakzalvende artsen. We reizen langs statige tempels, vervallen huizen, uitgestrekte kloosters, karakteristieke dorpen en wapperende gebedsvlaggen.
We hangen aan Michaels lippen terwijl hij smeuiige verhalen oplepelt over zijn intieme escapades met yaks in Tibet en met olifanten in Bangladesh, over de illegale alcohol en zijn onaangename tandartsbezoek in Pakistan, over zijn gesprekken met de Dalai Lama over diens stoelgang, over de totale uitputting tijdens zijn trektocht in de Annapurna in Nepal, over zijn vermeende potloodventerij bij het Naga-volk en over zijn afschuwelijke hoogtevrees tijdens een wandeling in het dal van de Springende Tijger in China. Wij lachen, maar hij lacht het hardst: "I do comedy!"
Ik ben een ervaringsdeskundige. Ja echt, zo heet dat tegenwoordig. De ervaring waarin ik mij deskundig noem speelde zich af in een simpele tent en omhelsde een nachtelijk verblijf op een leeggelopen kampeermatrasje. Oplettende lezers merken het opzettelijke vermijden van het woord 'nachtrust' in de vorige zin. Okee fast forward naar gisterenavond. De locatie: de luxe badkamer in mijn ouderlijke huis. Mijn tegenstander: het knalgroene, stijf opgeblazen kampeermatrasje van het merk Metzeler. Het strijdperk: een ligbad met daarin dertig centimeter lauwwarm water.
De strijd vangt aan: Dim versus het slaapmatje. Ik dompel het ding onder water en druk het plat tegen de bodem. De Metzeler protesteert. Ik duw harder. Ondertussen let ik op of ik belletjes zie. Maar het groene monster geeft geen krimp. Mijn greep verstevigt zich en ik sleep een nieuw deel van mijn tegenstander onder water. Nog steeds niets. Er komt een hoop verbaal geweld bij te pas maar ook dat mag niet baten. Niet één belletje lucht bereikt het wateroppervlak. Na een half uur plonzen en spetteren geef ik het open til de kletsnatte matras uit het water.
Maar dan... tijdens het uittillen zie ik plots vanuit mijn ooghoek een belletje! Meteen duw ik de opgeblazen Duitser weer onder water en zet 'm onder druk. En jawel hoor: uit een miniscuul klein gaatje ontsnapt een dun lint van belletjes. Wat een prachtige overwinning! Tevreden neem ik een zwarte stift ter hand, veeg het oppervlak bij het onzichtbare gaatje droog en markeer de plaats met een kruisje. Hierna zou de strijd nog escaleren tot een chemische oorlog waarbij ik het lek te lijf ben gegaan met twee-componistenlijm en een afdichtplakkertje. Ik zal u de gruwelijke details besparen maar als de einduitkomst bekend wordt zal ik dat hier melden.
Dus ik keek gisteren rond een uur of vijf uit het raam van mijn werk en toen viel mij iets op, scherpzinnig als ik daar ben. Het zicht was slecht geworden, kleuren waren verdwenen en alle voertuigen hadden hun lampjes aan. Hier was duidelijk iets aan de hand. Toen ik er even rustig over nadacht kwam ik tot een onthutsende conclusie: het was donker! Kijk, natuurlijk proberen ze het gewoon. Zo van: "jaaaa, dan is het 's morgens een uur langer licht..." enzo. Maar waar die lui niet over lullen is dat het 's avonds ook een uur eerder donker is. Zeker, het zal wel weer ergens in de kleine lettertjes staan maar ik voel me behoorlijk genaaid. Als avondmens dan. Daarentegen de ochtendmensen (lees: de meeste van mijn collega's) waren er erg content mee. Hmmpf! Vadertje tijd laat niet met zich sollen: volgende week gaat mijn klok gewoon weer een uur vooruit.
Als je vanaf het centraal station via het Malieveld, het Haagsche Bos en landgoed Clingendael naar de Waalsdorpervlakte loopt dan lijkt het beroemde liedje de waarheid te spreken: Den Haag ís een mooie stad achter de duinen. Ik vind het iedere keer weer wonderlijk om te ervaren dat je in een stad met bijna een half miljoen inwoners vanaf het station naar de zee kunt lopen zonder stedelijke bebouwing van enige betekenis te zien. Je moet dan niet te vaak naar boven kijken, want boven de boomtoppen steken de ministeries en verzekeringskantoren meer dan honderd meter de lucht in.
Maar op de Waalsdorpervlakte is de stilte bijna oorverdovend en wordt je bevangen door de kille soberheid van de vier kruizen op de fusilladeplaats. Vanaf hier beginnen de uitgestrekte duinen waarin de eenzame (niet op zondag hoor!) boerderij Meijendel verscholen ligt, daarna is er alleen nog het strand, de branding en de zee. Helaas was het gisteren grijs en donker weer, zodat de herfsttooi van deze mooie Haagse wandeling niet helemaal uit de verf kwam. Maar desondanks was het een plezierige tocht met veel zichtpunten onderweg en een goede bekomst in Scheveningen.