Het was een ummm... bewogen jaar. Zo zeg je dat. En het klopt ook, toch? Maar wat ik zo gek vind: volgens mij zeggen ze dat van bijna elk jaar, aan het einde ervan. Dus ik vertrouw dat bewogen niet zo. Waarschijnlijk kunnen we pas over twintig jaar met terugwerkende kracht bepalen hoe bewogen het jaar 2004 wel niet was. Of wel natuurlijk. Zo kunnen we nu — na twintig jaar — eindelijk de bewogenheid van 1984 eens bepalen. Euh... helpt u even mee?

Iedere keer als ik bij de nieuwswebsites op 'refresh' druk is het dodental van de ramp in Azië weer gestegen. Ik heb daarnet een klein deel van mijn eindejaarsuitkering overgemaakt op giro 555 van de samenwerkende hulporganisaties. De vraag waarom ik niet veel méér overmaak schuif ik nog even voor me uit. Alle beetjes helpen, toch?

En wat stond er op jullie kerstmenu?

Alleen maar om even de enormheid van de koffiekop uit mijn kerstpakket aan jullie te laten zien.

Er zit maar weinig schot in de zaak Mohammed Ali: de Spits doet alsof zijn neus bloedt en wimpelt mij af. Inmiddels is er een factuur onderweg naar Amsterdam. Wordt vervolgd.

Zou de programmeerafdeling van Heuvelachtig (lees: ikke) de deadline van 1 januari voor een algehele omkat nog halen?

In mijn kerstpakket zat helaas géén broodbakmachine.

Aangezien we gisteren Maria Full of Grace zagen en daar diep van onder de indruk waren is het natuurlijk zeer weblogfähig om een recensie te schrijven over deze Amerikaans-Colombiaanse film die het onmenselijke verhaal vertelt van een zeventienjarige bolletjesslikster. Over de nuchtere en analytische registratie van het verhaal waardoor de film een documentaire-achtige uistraling krijgt. En daardoor des te aangrijpender overkomt. En ik zou kunnen schrijven over de overtuigende acteerprestatie van Catalina Sandino Moreno die Maria Alvarez als een strijdlustige jonge vrouw neerzet.

Maar ja. We hebben voor het eerst ons eigen brood gebakken in de nieuwe broodbakmachine! Zeker een half uur lang door het venstertje naar binnen zitten kijken of de 'Traaise mik' al begon te rijzen. En ik kan je vertellen: het was een stuk spannender dan Philip Freriks die het dictee acht uur-journaal voordroeg. Dus deze jongen heeft vandaag eigengebakken en eigengesneden (jaja, ik weet 't: daar moet ik nog even op oefenen) in zijn lunchtrommeltje.

"Mijn foto staat in de krant!" riep Marieke vanmorgen vroeg door haar mobieltje. Op de achtergrond klonken metalige metrogeluiden. "Echt waar! Op pagina 23 in de Spits staat een kleine foto van mij van de Mohammed Ali-moskee in Caïro. En er staat bij dat-ie afkomstig is van Heuvelachtig.nl" Dat moest ik met eigen ogen zien en daarom fietste ik met een omweg naar mijn werk: even een gratis krantje scoren op het station. Snel bladerde ik naar pagina 23 en jawel hoor:

Bij een artikel over het islamitisch nieuwjaar, dat blijkbaar in deze moskee officieel wordt afgeroepen staat klein maar duidelijk de foto die Marieke vorige maand maakte van dit imposante bouwwerk. Hmm ... ik denk dat ik maar eens een mailtje naar de Spits ga sturen: waar de vergoeding blijft?

De streekbus ging over tien minuten en het duurt ongeveer acht minuten om naar het station te fietsen, kortom: ik had teveel getreuzeld en haast. En dat dat laatste een zeugma is maakte me niet uit want ik had dus haast. Maar goed, ik sjeesde op mijn fiets in een iets te hoge versnelling richting station en hoopte dat de verkeerslichten geen stoplichten waren. Het ging goed. Tot halverwege. En ik zag het al van verre aankomen: een vriendelijk oud omaatje met haar fiets in de hand. Denk Juliana toen ze nog helemaal goed was. Het probleem is dat ik gewoon een erg servicegerichte uitstraling heb, zelfs bij hoge snelheden. Het dametje trok haar gezicht in een fraaie 'ik-ga-de-weg-vragen'-plooi en ik remde een beetje af vanwege het enorme dilemma. Als ik geduldig de weg aan haar ging uitleggen zou ik mijn bus missen en de volgende ging pas een uur later. Het was min twee graden. Ik reed door. Over mijn schouder riep ik: "Geen Tijd Moet Bus Halen!"
De hele busrit lang had ik een halfbevroren Juliana op mijn netvlies...

Zo zat ik gisterenavond een beetje doelloos rond te zappen, komt er een mooi berglandschap in beeld. Nou hou ik wel van berglandschappen, zekers als het mooie zijn, dus ik haalde mijn duim van de P-toets. Het verhaal ging over een man die samen met zijn vrouw een wandeltocht aan het maken was in de Oostenrijkse bergen. Er werd verteld naar een soort van climax tóe, zeg maar. Blijkbaar had de man iets bijzonders gezien of gevonden daar in de bergen, en wat dat dan was werd niet helemaal duidelijk, maar het wás wat. En terwijl het Oostenrijks gebazel en de prachtige beelden voortduurden liep mijn nieuwsgierigheid steeds verder op. Tot er bij mij opeens een virtueel belletje ging rinkelen. Of liever gezegd een klein EO-logootje. Was ik er toch bijna ingetrapt bij die evangelistische boefjes!

Een van de weinige dingen die hier in Nederland-fietsland absoluut not done zijn is om met je ijzeren ros braaf te wachten als het fietslicht op rood staat. Liever morsdood dan een wachtende sukkel, zo lijkt het wel. Of zou het écht ongeduld zijn? Als je nou zou weten dat het bijna, maar dan ook bij-na groen wordt, zou je dan blijven wachten?

In Breda hebben ze er wat op gevonden: bijna ieder fietsverkeerslicht in de stad is uitgerust met een extra ik-heb-je-wel-gezien-en-het-is-bijna-groen knipperlicht. Maar toch heb ik niet echt de indruk dat de ongeduldige fietser hierdoor wordt beïnvloed: die scheurt nog net zo hard voorbij als deze sukkel weer eens voor rood staat te wachten.

Nog niet zo lang geleden keek ik 's morgens naar het ochtendjournaal (of is het ontbijtnieuws?) maar dan per ongeluk de versie met gebarentolk. Ik begreep natuurlijk niets van de gebaren maar gelukkig kon ik horen waar het over ging. Toen er een Rus in beeld kwam die Russisch sprak, wat ondertiteld werd, viel mij iets op: de gebarenmevrouw gebaarde gewoon door! Ja en dan ga ik nadenken hè. Leest de gebarendame de ondertitels en gebaart ze die vervolgens voor zeer kleine doelgroep van dove analfabeten? Of gebaart ze zonder dat ik het door heb een schuine mop, die vooral leuk is voor dove mensen? Vragen, vragen.

Links

Blikveld — Branwen's Realm — Hemels Groen — Lief dagboek — Lnnkz — Maanisch — Mikzlog — Paulien Cornelisse — Puur Kaat — The Girl In The Café — Uitdragerij — Zeekomkommer —

Archieven

juli 2010 — juni 2010 — mei 2010 — april 2010 — maart 2010 — februari 2010 — januari 2010 — december 2009 — november 2009 — oktober 2009 — september 2009 — mei 2009 — maart 2009 — februari 2009 — januari 2009 — december 2008 — november 2008 — oktober 2008 — september 2008 — augustus 2008 — juli 2008 — juni 2008 — mei 2008 — april 2008 — februari 2008 — januari 2008 — december 2007 — oktober 2007 — september 2007 — augustus 2007 — juli 2007 — juni 2007 — mei 2007 — april 2007 — maart 2007 — februari 2007 — januari 2007 — december 2006 — november 2006 — oktober 2006 — september 2006 — augustus 2006 — juli 2006 — juni 2006 — mei 2006 — april 2006 — maart 2006 — februari 2006 — januari 2006 — december 2005 — november 2005 — oktober 2005 — september 2005 — augustus 2005 — juli 2005 — juni 2005 — mei 2005 — april 2005 — maart 2005 — februari 2005 — januari 2005 — december 2004 — november 2004 — oktober 2004 — september 2004 — augustus 2004 — juli 2004 — juni 2004 — mei 2004 — april 2004 — maart 2004 — februari 2004 — januari 2004 — december 2003 — november 2003 — oktober 2003 — september 2003 — augustus 2003 — juli 2003 — juni 2003 — mei 2003 — april 2003 — maart 2003 — februari 2003 — januari 2003 — december 2002 — oktober 2002 — september 2002 —