In plaats van projectplanningen zullen vanaf morgen de Grandes Randonnées zoals de beroemde Camí dels Bons Hommes (de Katharenroute) ons dagschema bepalen. Onze 'targets' zijn onder andere de Montségur (920m), de Col de Pendís (1765m) en de Pedraforca (2497m). Maar natuurlijk is er ook ontspanning: thermen, terrasjes en lekker eten. En na bijna twee weken in de bergen zullen we de stad Barcelona met een bezoekje vereren. Tot later!
Beleggen is ook zo'n typisch golfverschijnsel. Zo maak ik met gemak een hele pot sandwichspread leeg om die rommel daarna een jaar lang niet meer in de buurt van m'n boterham te dulden. Bah, vies! Zo zit ik nu in een pindakaas-met-suikerperiode. Hopelijk is het daarmee gedaan als de huidige pot leeg is ...
Omdat ik gisteren toch al in de sfeer van het vorige postje verkeerde ben ik naar A Love Song for Bobby Long gaan kijken. Deze film is feitelijk een opeenstapeling van clichés over het Amerikaans Zuiden (sigaretten en slechte whiskey, vervallen houten huizen en kroegen) en nogal wat literaire pretenties (heel veel citaten van grote Amerikaanse schrijvers) maar toch heb ik gisterenavond erg genoten; er wordt behoorlijk goed in geacteerd.
Sterkste punten: Scarlett Johansson, airconditioning, Scarlett Johansson, de muziek (oa. Nada Surf en Trespassers William) en natuurlijk Scarlett Johansson. Ideale film voor tijdens een hittegolf!
No news, no new regrets
Tossed a Susan B. over my shoulder
And prayed it would rain and rain
Submerge the whole western states
De betrekkelijke rust hier op Heuvelachtig is een voorbode van wat komen gaat. Vanaf volgende week gaat de voltallige redactie namelijk wandelen in de Pyreneeën. (Ja, daar is het ook behoorlijk heuvelachtig ...) Ondertussen is het in mijn hoofd helemaal niet rustig. Er moet nog heel veel gedaan en geregeld worden voordat we volgende week donderdag vrijdag naar zonniger zuidelijker oorden vertrekken. Maar tjonge, wat heb ik er zin in!
Meestal verwissel ik het tijdige vrij geruisloos en onopgemerkt voor het tijdelijke, maar soms vál ik letterlijk in slaap: klabam! Alsof ik treetje voor treetje afdaal in de schimmige kelder van Klaas Vaak en helemaal onderaan de laatste trede mis. Soms word ik er zelfs wakker van!
Dit weekend worden op de vliegbasis Gilze-Rijen de open dagen van de Koninklijke Luchtmacht georganiseerd. Nu ben ik niet zo'n straaljager- of helikopterfanaat maar aangezien de vliegbasis zo'n beetje in het verlengde van mijn balkon ligt moest ik toch maar eens gaan kijken. Het fantastische weer dat voor vandaag voorspeld werd gaf de doorslag.
Het was een indrukwekkende ervaring: niet alleen de vliegtuigen, de gigantische herrie die ze maakten en de capriolen die ze uithaalden maar ook de hoeveelheid mensen en de hoge temperaturen boezemden ontzag in. Ik had voldoende water, te weinig zonnebrand en helaas geen oordoppen bij me.
Inderdaad, dit stukje heeft een vreemde titel. Dat zit zo: dit stukje gaat over zichzelf. Net als de titel trouwens. Neem gerust even de tijd om dit tot je door te laten dringen. Dan denk ik ondertussen na over de volgende zin, waarin ik zal aantonen dat dit stukje inmiddels niet meer over zichzelf gaat maar over het schrijven ervan. Overigens: als je van mening bent dat dit stukje helemaal nérgens over gaat mag je het van mij als niet gelezen beschouwen. Even goede vrienden.
En wat hebben jullie gegeten afgelopen zondag?
En wat hebben jullie gedaan afgelopen zaterdag?
Terwijl de buren aan beide kanten bezig zijn met schilderen ... euh... terwijl beide buren aan alle kanten aan het schilderen zijn ... Nee dat wordt niks. Mijn buren links en rechts van mij zijn tegelijkertijd aan het schilderen. Geen kunst, denkt u. En dat klopt: ze zijn hun huis aan het schilderen. En dan speelt mijn onderbuurvrouw ook nog op haar vleugel.
Ik probeer hier later nog een stukje van te maken. Buren, schilderen, pianospelen. Misschien moet ik even met Hans Liberg mailen.
Sinds de invoering in 1994 van de Gemeentelijke Basisadministratie (GBA) heeft de overheid de aantekening over godsdienst om reden van privacybescherming geschrapt. Religie is immers een persoonlijke zaak! De kerken in Nederland gingen morrend akkoord maar bedongen wel een speciale constructie. Ze riepen een eigen 'reli-administratie' in het leven: de Stichting Interkerkelijke Ledenadministratie (SILA). Vervolgens vroegen zij om de verstrekking van bepaalde persoonsgevens uit de GBA. Daarmee ging de overheid akkoord. Nu worden adres- en naamswijzigingen, bericht van overlijden en de begin- en einddatum van de burgerlijke staat (plus de naam van de partner) van iedere Nederlander automatisch doorgegeven aan de SILA. Die koppelt deze gegevens vervolgens aan zijn eigen (veel uitgebreidere) database. Mooi geregeld toch?
Nou, nee dus. Want waarom hebben de kerken een streepje voor? In Nederland zouden kerk en staat gescheiden moeten zijn. Als ik lid ben van een genootschap, partij of vereniging dan ben ik toch zeker zélf verantwoordelijk voor de juiste registratie van mijn persoonsgegevens? Waarom is een kerk hierop dan een uitzondering? Dat snap ik niet. En dat die koppeling wettelijk niet helemaal zuivere koffie is blijkt wel uit het feit dat je je gemeente kunt verzoeken om géén gegevens meer aan de SILA door te geven. Dat is de omgekeerde wereld. Blijkbaar zijn we die eeuwenlange greep van de kerk op de Nederlandse samenleving nog steeds niet helemaal kwijt ...
Om de 15e verjaardag van zijn wandelorganisatie Voettochten luister bij te zetten organiseerde 'hopman' Herman gisteren in Dieren een feestje. Hij had een even afwisselende als prachtige wandeling van 24 kilometer uitgezet door het bos- en heuvellandschap van het Nationaal Park de Veluwezoom. Iedereen was welkom: wandelaars, reizigers, vrienden en kennissen.
Zowel de routebeschrijving (een onvervalst stripverhaal in Herman-stijl) als de catering onderweg (glühwein, broodjes en soep in de berm) brachten herinneringen naar boven aan de mooie tocht door Engeland vorig jaar zomer. De indrukwekkende wolkenluchten en de groene natuur maakten het plaatje compleet.
Het is iets na middernacht als ik in gedachten verzonken naar huis fiets. Een paar honderd meter na het transformatorstation stapt plots een Hongaar uit de schaduw van zijn vrachtwagen. Ik knijp in mijn handen en kom met een lichte 'skwiek' tot stilstand, vlak voor de man die licht naar goelasj ruikt. De chauffeur zegt vriendelijk "Botsjanotj, sjeegitene!" en laat mij een vrachtbrief zien. Ik bekijk de brief en lees het afleveradres. Hij moet 30 ton spijkerbroeken afleveren bij de textielgroothandel die ongeveer een kilometer verderop aan dezelfde weg ligt. De routebeschrijving die ik hem ga geven is dan ook vrij eenvoudig: 'rechtdoor rijden, kruispunt oversteken en stoppen bij het eerste adres aan de linkerkant."
Ik probeer het eerst in het Engels maar de chauffeur schudt zijn hoofd. "Deutsch?" Helaas, ook niet. Ik doe een Franse poging maar het gezicht van de man blijft de vorm van een Hongaars vraagteken houden. Dan maar Nederlands met gebarentaal. "Rechtdoor! Kruispunt! Stop!" De man raakt een beetje geïrriteerd. "Breii'da?" vraagt hij wanhopig. "Dit is Breda, inderdaad." Ik wijs nogmaals in de richting van het bedrijf waar hij moet zijn, het is net niet zichtbaar vanaf het punt waar we staan. Of hij een kaart heeft? Maar ook deze vraag wordt met schouderophalen beantwoord. Net als ik een bijendansje overweeg kijkt de chauffeur mismoedig in de richting die ik hem heb gewezen en stapt in zijn cabine. Ik zwaai nog eens naar hem en stap weer op mijn fiets. Even later komt de vrachtwagen me voorbij, hij is inmiddels gekeerd en vervolgt zijn weg in de verkeerde richting ...
"Dus jij komt ook op de fiets naar je werk?"
"Ja."
"Hoe lang rij je daar nu nog op?"
"Ongeveer 20 minuten. Zoiets."
"Poe. Da's nog best snel."
"Ja."
"Vraagje."
"Ja?"
"Hoeveel wielen heeft jouw fiets?"
"Vier. Hoezo?"
"Ik zal eens een plaatje van een fiets voor je googelen."
"Het is een Opel."
"Ja, daar was ik al bang voor ..."
