Deze grote jongen — of is het een meisje? — was op weg naar Rotterdam. We zagen het schip bij toeval toen we in Hoek van Holland uit de trein stapten om te beginnen aan het Hollands Kustpad. De Arcadia is met 285 meter het grootste cruiseschip van P&O en het kan bijna 2000 passagiers herbergen. Poehee.

Ik wachtte geduldig bij het rode licht tot alle auto's gepasseerd waren. Op de rondweg krijgt het autoverkeer meestal een tweede beurt voordat de fietsers mogen oversteken dus wachtte ik ook de tweede ronde netjes af. Maar toen ik voor de derde keer de auto's moest laten voorgaan en er nog steeds geen spatje groen viel te ontdekken begon ik ongeduldig te worden. Bij de vierde keer vroeg ik me af of er überhaupt wel groen op voorraad was. "Als ik nu nóg een keer alles moet laten voorgaan dan steek ik over", bedacht ik mij. En zo geschiedde: na ruim tien minuten wachten stak ik voorzichtig over. Door het rode licht. En toen kwam oom agent. Nou ja, oompje. Op zijn motor. De klootzak.

Deze regenboog was zo fel dat het gekleurde licht mijn halve woonkamer verlichtte. Het vreemde is dat de lucht binnen de ring veel helderder was dan erbuiten. Weet iemand daar een verklaring voor?

In een stukje van maximaal één regel kun je helaas niet zoveel kwijt.

Vanmiddag stond er in het gemeentehuis zelfs voor het volgnummertjesuitgifte-automaat een rij.

Betekent de afkorting HRM nu Human Resource Management of Human Resources Management?

De weersvoorspelling waarin regen het meestgebruikte woord was, een deinende, dansende en voornamelijk dronken massa van vierhonderdduizend mensen én het grauwe imago van de Maasstad waren niet de beste ingrediënten voor een weekendje Rotterdam. En dat terwijl we juist ons vooroordeel over deze stad wilden laten weerleggen.

En dat is toch gelukt! Het weer was beter dan voorspeld en we hadden nauwelijks last van de Dance Parade. We lunchten in Hotel New York en namen de watertaxi terug naar de Leuvehaven. Daarna maakten we een rondvaart met de Spido en aten we Turks in de drukke Witte de Withstraat. En 's avonds was er zwem- en saunapret met uitzicht over de Maas!

Op zondag bezochten we de Kunsthal en wandelden door het park naar de Euromast. Vanwege het slechte weer mochten we voor de winterprijs naar boven, waar het eigenlijk best goed weer bleek te zijn. We lieten ons niet weerhouden door het Jan des Bouvrie-interieur van de brasserie en aten een hapje op bijna 100 meter boven de Maas.

Rotterdam bleek compacter en overzichtelijker dan we altijd gedacht hadden. Natuurlijk heeft de stad nog veel open gaten waar je tussen al het beton uit je jas waait. Maar er zijn ook verbazend veel plekken waar het écht gezellig is. Rotterdam is een uitdaging!

En dit is misschien wel de laatste foto die ik met mijn 'ouwe' heb gemaakt:

Ja ja, ik weet 't: het lijkt wel een fotolog hier. Maar als liefhebber van moderne architectuur vond ik dit wel een leuk plaatje om aan jullie te laten zien. Vanmorgen vers geschoten in Eindhoven, nog vóórdat het kl*teweer werd. Later misschien een verhaaltje over een Hongaar.

Kwisvraagje: hoe heten de gebouwen op de foto?

Deze platte tuinslang lag lekker te pitten totdat we per ongeluk tegen zijn (haar?) hok stootten ...

If you have a problem, if no one else can help, and if you can find them, maybe you can hire ...

Op zaterdagmiddag vonden we uit dat de Oisterwijkse bossen en vennen na een flinke regenbui eigenlijk op hun allermooist zijn.

Laatst hoorde ik op de radio dat de astronauten van de Space Shuttle naar buiten moesten om voegselresten tussen de tegels van het hitteschild te verwijderen. Mijn hersenen maakten hier ongevraagd voedselresten van en meteen nestelden zich beelden in mijn hoofd van dikke Amerikaanse astronauten die onderuitgezakt achter het stuur van hun Space Shuttle zaten terwijl ze slappe stukken pizza aan het schransen waren.

"You wanna piece of my pizza, Joe?"
"No thanks, Bob!"
En hop ... daar ging weer een stuk pizza door het open raam naar buiten. En met die snelheden kan je erop wachten dat die rommel weer tegen de buitenkant van je bolide splut natuurlijk. Nee hoor, ze ruimen hun rommel maar fijn zelf op.

Prachtig weer op zaterdag, een gezellig verjaardagsfeest in de binnentuin met veel kadootjes, soup frenzy en ander lekkers, met de rolstoel dwars door kletsnat Amsterdam en Lost in Translation met een frietje speciaal. Eigenlijk hou ik niet zo van Afgelopen Weekend Stukjes, maar goed, het staat er toch maar!

Archieven

januari 2012 — november 2011 — oktober 2011 — september 2011 — augustus 2011 — juli 2011 — juni 2011 — mei 2011 — april 2011 — maart 2011 — februari 2011 — januari 2011 — december 2010 — november 2010 — oktober 2010 — september 2010 — augustus 2010 — juli 2010 — juni 2010 — mei 2010 — april 2010 — maart 2010 — februari 2010 — januari 2010 — december 2009 — november 2009 — oktober 2009 — september 2009 — mei 2009 — maart 2009 — februari 2009 — januari 2009 — december 2008 — november 2008 — oktober 2008 — september 2008 — augustus 2008 — juli 2008 — juni 2008 — mei 2008 — april 2008 — februari 2008 — januari 2008 — december 2007 — oktober 2007 — september 2007 — augustus 2007 — juli 2007 — juni 2007 — mei 2007 — april 2007 — maart 2007 — februari 2007 — januari 2007 — december 2006 — november 2006 — oktober 2006 — september 2006 — augustus 2006 — juli 2006 — juni 2006 — mei 2006 — april 2006 — maart 2006 — februari 2006 — januari 2006 — december 2005 — november 2005 — oktober 2005 — september 2005 — augustus 2005 — juli 2005 — juni 2005 — mei 2005 — april 2005 — maart 2005 — februari 2005 — januari 2005 — december 2004 — november 2004 — oktober 2004 — september 2004 — augustus 2004 — juli 2004 — juni 2004 — mei 2004 — april 2004 — maart 2004 — februari 2004 — januari 2004 — december 2003 — november 2003 — oktober 2003 — september 2003 — augustus 2003 — juli 2003 — juni 2003 — mei 2003 — april 2003 — maart 2003 — februari 2003 — januari 2003 — december 2002 — oktober 2002 — september 2002 —