
Waar was het eten van broccoli nou ook weer goed voor?

Nachtfoto's zijn tof. Vind ik. Maar het is lastig om mooie opnames te maken met weinig licht en weinig kleur. Je moet een statief hebben en veel geduld. En je moet experimenteren, veel experimenteren. En dan moet je nabewerken, veel nabewerken. Maar als het lukt dan heb je wel iets moois. Langzaam maar zeker leer ik mijn nieuwe camera kennen en begin ik te leren hoe je er goede nachtopnames mee kunt maken. Ik ben nog lang niet tevreden maar ik durf de tot nu toe beste resultaten wel aan jullie te laten zien. Wordt vervolgd.
P. beweerde dat veel mannen bindingsangst hebben.
"Volgens mij hebben ze juist last van het omgekeerde", zei G.
"Het omgekeerde?"
"Vluchtvrees."
Als ik ergens een wekker aan heb is het de hekel. Overdag heb ik er niet zo'n last van maar 's morgens. Jahaa, ik weet wel dat ik de woorden hekel en wekker omgewisseld zijn. Maar ik laat het lekker zo staan. Hallo! Het is mijn stukje hoor. En als het je niet aanstaat stop je maar gewoon met lezen. Zo, dat is uit de lucht. Waar was ik? Oh ja: in bed. Het is zondagochtend. En wat is het meest kenmerkende van de zondagochtend? Precies. En daar was iedereen in de slaapkamer het roerend mee eens. We waren zeg maar unaniem. En we sliepen de slaap der gelukzaligen. Het was een fijne diepe after-Eftelingslaap.
Maarrrrr... er was een zekere iemand — en ik zal geen namen noemen maar hij heeft een lange staart en dito snorharen — die het met deze gang van zaken totaal oneens was. En dus begon gisterenochtend om precies 6:00 uur een luide en langdurige miauw-serenade met extra veel boventonen en dissonanten erin. Het viel me nog mee dat-ie er geen gitaar bij speelde. En als ik érgens een pokkewekker aan heb ...


Nou niet echt ... U weet: ik ben meer van de kleine subtiele aanpassingen. Hier en daar een kleurtje, schaduwrandje of een grijstintje. Eigenlijk net te weinig redenen om uitgebreid op gebak te trakteren. Wel echt nieuw is de rubriek wandelingen in het hoofdmenu. Er staat nu slechts één arm wandelverslagje maar hopelijk komen eerdere wandelavonturen ook snel online. (Voeg hier een opmerking over lange winteravonden in.)
Had ik al verteld dat we bijna een steutelscene hadden gespeeld in Paul Verhoevens laatste film? Toen we afgelopen zondag in Den Haag de tweede etappe van het Hollands Kustpad aan het lopen waren stuitten we in de buurt van het Binnenhof plotseling op een enorme chaos: tanks, legervoertuigen, militairen in leren jassen en stoere motorrijders all over the plein. Nu heb ik ooit met succes mijn snor weten te drukken voor militaire dienst maar ik kon wel zien dat dit geen modern materieel was.
Ouwe meuk, dát was het. Maar wel mooie ouwe meuk. Wat bleek? We waren middenin een massascene van Zwartboek beland, een film die zich afspeelt tijdens het laatste jaar van de oorlog. Meer dan duizend figuranten zouden vandaag meespelen. Het was indrukwekkend om te zien hoe grootschalig zo'n onderneming nog is. Helaas hadden we geen tijd om mee te doen want we moesten nog voor het donker in Katwijk aan Zee zijn.
Vannacht had ik toch zo'n rare droom: ik droomde namelijk dat ik niet kon slapen. Maar gelukkig werd ik vrij snel wakker.
Ik zie nu al nog geen weblogstukjes over de voortijdige verkrijgbaarheid van pepernoten in de Nederlandse supermarkten. En dat terwijl het pas al half september is!
... dat een diagonaal doorgesneden boterham veel lekkerder is dan een gewone?

"Eén rolletje pepermunt graag", vraag ik aan de Kioskjongen.
Ik zet me alvast schrap voor De Vraag.
"Wilt u er wat te drinken bij?"
Ik haal diep adem.
"Heb je toevallig ook Courvoisier in huis?"
"Wat?"
"Of nee, doe mij trouwens maar een heerlijk glas champagne. Altijd lekker bij een rolletje King."
De Kioskjongen lachte schamper. Hoewel, eigenlijk lachte hij meer amper.
"Cola?" vroeg hij.
"Nee, ik moet nog rijden. Sorry."
"Dat is dan 75 cent."
Omdat het te warm en te druk zou worden aan de kust zagen wij gisteren af van onze geplande duinwandeling en op de fiets. Zagen wij af op de fiets bedoel ik. Maar wij zagen nog veel meer. Zo zagen wij de dorpjes Zunderdorp, Ransdorp en Durgerdam in de schaduw van Amsterdam liggen. Platter dan hier kan het platteland nauwelijks zijn. Over de Schellingwouderbrug en langs Diemen fietsen wij naar Zuid-Oost waar wij 'de boom die alles zag' zagen. Afrikaanser dan hier kan het in Nederlands nauwelijks zijn. Het was heerlijk zomerweer en het zonlicht speelde met de boomblaadjes. Het was volstrekt ondenkbaar dat zich op deze plek een vrachtvliegtuig in twee flats had geboord. Maar toch moesten we verder: langs de Gaasperplas en het riviertje de Gein naar Abcoude en alsmaar door, slingerend langs de Amstel tot Ouderkerk tot we uiteindelijk weer op het Leidseplein stonden. We hadden de hele wereld gezien op deze zonnige zondagmiddag.

Nee hoor, ik ben het land niet uitgevlucht. Ik zit gewoon hier, achter mijn computer. En het is druk. Druk met niet-leuke dingen. Geen rampspoed ofzo maar gewoon, niet-leuke dingen. En ik log niet graag over niet-leuke dingen dus daarom is het een beetje stil op Heuvelachtig. Dussss. Ga maar iets leuks voor jezelf doen.







