"Hobbykippen en trekvogels." Hoe moeilijk kan het nou zijn om dáár iets leuks van te maken, weblogstukje-technisch gezien?
De CT-scan ging goed gisteren. Een klein minpuntje was dat ze 'Hotel California' van de Eagles draaiden in de wachtkamer zodat ik de tunnel inschoof met de laatste regel van dit liedje in mijn hoofd: "You can checkout any time you like, but you can never leave." Maar gelukkig stond ik een half uur later weer gewoon op straat.
Ik had een rode badmuts op. Er staken tientallen draadjes uit die aan even zo veel elektroden waren bevestigd. De draadjes bundelden zich en verdwenen in een indrukwekkend apparaat met lampjes. Ik deed mijn ogen dicht, zoals de dokter me had opgedragen. Na twintig minuten was het over.
De dokter keek om de hoek. Ze glimlachte.
"Alles is gedownload hoor."
Ik keek haar eventjes verward aan.
"Grapje!"
We lachten allebei, ik gaf haar een hand en fietste naar huis.
Woensdag moet ik in de tunnel.
Kunt u Tjibbe? Nee? Foei! Want Tjibbe is onze eigen Nationaal Coordinator Terrorismebestrijding en da's best belangrijk. Sterker nog: op zijn website beweert Tjibbe dat Nederland zich op dit moment op een SUBSTANTIEEL dreigingsniveau bevindt. Donnerwetter, dat is toch potjanpeter niks anders dan de digitale versie van het Zwaard van Damocles!? En waarom weten wij van niks? Tjibbe?
"Nou ja euhhh... het stáát dus gewoon op internet hoor, dat er substantiële dreiging is."
"Da's waar. Maar er staat vast ook ergens op internet dat Achmed O. een bus met schoolkinderen wil opblazen. Waarom moeten we de website van Tjibbe J. wél geloven en die van Achmed O. niet?"
"Omdat IK een logootje van het ministerie van Justitie bovenaan mijn homepage heb. En nou jij weer!"
"Daar kan Achmed inderdaad niet tegenop met zijn uit de koran gescande halve maan. Maar goed, substantiële terreurdreiging dus. En nog wel van het één na hoogste niveau. Vertel, vertel Tjibbe wat kunnen wij doen? Als gewone burgers?"
"Het is goed dat u die vraag stelt. En u bent niet de enige die die vraag stelt. Sterker nog, ik heb hem bij de veelgestelde vragen gezet."
"En het antwoord?"
"Wees alert tijdens uw dagelijkse activiteiten. Let op of er misschien iets ongewoons aan de hand is. Mocht u iets ongewoons of verdachts opmerken, geef dit dan door aan de politie."
"Dus als bijvoorbeeld mijn chef vandaag met een ongewone hoed op de zaak verschijnt dan bel ik de politie?"
"Nee. Alleen als er dreiging is."
"Dan kent u mijn chef nog niet."
Maandagmiddag was ik even thuis om boterhammen te smeren toen ik me ineens niet zo lekker voelde: een beetje duizelig en draaierig in mijn hoofd. Ik ging op de bank zitten en knipperde met mijn ogen tegen het felle zonlicht. Het was lastig om me goed te concentreren op wat ik zag. Een soort blinde vlek begon zich te vormen in mijn rechteroog. In mijn linkerarm voelde ik een lichte tinteling die langzaam naar mijn vingertoppen zakte.
Ik raakte in paniek.
Met moeite toetste ik het telefoonnummer van mijn huisarts in. De toetsjes zaten precies in de blinde vlek. Tegen de assistente vertelde ik wat ik voelde en tien minuten later zat ik in de wachtkamer. Gelukkig woont de dokter om de hoek. Zenuwachtig schoof ik op het bankje heen en weer en ik pakte een tijdschrift uit de mand. "Kleinzerig assistent toont vele dingen zonder daar", las ik. Ik keek nog een keer en concentreerde me op de tekst: "Niemandal alle waan zulk voor bepaalde zinsnedes", stond er.
"Kom maar binnen!"
De dokter liet me binnen en keek me vriendelijk aan. "Zo. Vertel maar eens wat er supermarkt onderdoor vangen." Ik vermoedde dat hij wilde weten wat er aan de hand was met me. "Ik voe.. foe mij niet." Meer kwam er niet. Ik kon ook al niet meer praten. Ik werd kwaad omdat ik niet kon vertellen wat er aan de hand was. De dokter onderzocht me, testte mijn reflexen en nam mijn bloeddruk op. Hij belde met de neuroloog.
Een half uur later lag ik bij de neuroloog op de Eerste Hulp. Mijn moeder zat naast me.
De dokter vroeg wat er was gebeurd en ik vertelde hoe het was gegaan. "Hé, ik kan weer praten", dacht ik hardop. De dokter glimlachte. Zonder dat ik er veel erg in had had een verpleger bloed afgenomen en een hartfilmpje gemaakt. Ik moest ochtendgymnastiek doen van de dokter en daarna vertelde hij wat ik had: "migraine". Ik haalde diep adem.
Deze week moet ik een dopplerscan, een EEG en een CT-scan laten maken in het ziekenhuis. Je kan het maar beter zeker weten.
Afgelopen zondag fotografeerde wandelaar nummer 3 op station Ravenstein (bij Wijchen) de intercity naar Eindhoven. Wandelaar nummer 1 dacht: camera op paal, lange sluitertijd, vet gaaf effect. En zo geschiedde. Maar wie of wat schetste wandelaar nummer 3 zijn verbazing? Gisteren kreeg wandelaar nummer 3 een mailtje van het actiecomité Geef BrabantStad haar Nachtnet van de PVDA. Blijken ze het idee van wandelaar nummer 1 gewoon te hebben gejat!
Ik nam een foto van een schitterende wolkenlucht.
"Die moet je op Heuvelachtig zetten!" zei wandelaar nummer 1.
Ik nam een foto van een voorbijrijdende trein.
"Die moet je op Heuvelachtig zetten!" zei wandelaar nummer 2.
En ik dacht: "waarom ook niet?"
Rotterdam Centraal 10:58 uur, de luidsprekers galmen op stadionsterkte:
"Dááámes en heren!"
Ik bespeur een enigzins nerveuze ondertoon in de stem van de spreker.
"Laat u uw eigendommen niet onbeheerd achter!"
Okee, dat snap ik nog wel. Maar nu komt het:
"Ook niet in een voor vertrek gereedstaande trein!"
Hoezo 'ook niet'? Alsof een voor vertrek gereedstaande trein extra uitnodigt tot het erin plaatsen van je eigendommen om die daar vervolgens onbeheerd achter te laten ... Oh wacht! Zouden ze 'vooral niet' bedoelen?