Mijn wekkerradio gaf kwart voor zeven aan en ik zat rechtop in mijn bed. Buiten klonk een onheilspellend hard kabaal van ratelende machines, vallend puin en brekend glas. Nog onder invloed van een vreemde droom (die ik me zoals altijd niet meer kon herinneren) trok ik een snelle conclusie: armageddon was aangebroken! Toen ik de gordijnen openschoof zag ik dat het einde der tijden niet de hele wereld betrof maar slechts een deel daarvan. Langzaam maar zeker was een grote mechanische klauw bezig met het opeten van het Schoeversgebouw. Ik kon niet goed zien of er nog secretaresses tussen zaten maar als de machine in dit tempo door-eet is de school vanavond van de aardbodem verdwenen.
De nieuwe bril beviel niet: een paar dagen hoofdpijn, scheel kijken en rare optische effecten. En de diagnose was niet 'Johnnie Walker', nee. Twee keer teruggeweest, bril bijgesteld en nu kijken we het weer een paar dagen aan. Haha!
Wij zaten vast in Nijmegen. Geen treinen meer. Gelukkig konden we terecht in de stad. Zaterdagochtend kwam alles weer langzaam op gang. Veertien (14) uur later thuis dan gepland. Balen.
De smaakpolitie is geweest: in mijn keukenkastje hielden zich producten op waarvan de verpakking al behoorlijk uit de mode was. Eén fossiele aardappel bood nog flink verzet trouwens. Maar na de opruiming zijn alle t.h.t-data weer in de toekomst gelegen. Een goed gevoel. Bijna vakantie.
In de brede graafbak van de shovel die mij vanmorgen passeerde stond zo'n klein sleuvengravertje. Het deed me erg sterk denken aan een moederpoes met een jonkie in haar bek. Ik vond wel dat de vadsige ongeschoren dikke bullebak achter het stuur van de shovel dit fijnzinnige beeld een beetje verstoorde.
Deze foto van de paarse hemel boven Breda (spot de kerktoren!) heb ik daarnet ook naar RTL 4 gemaild. Misschien wil iemand vanavond naar het weerbericht van RTL kijken want ik dan ben ik nog niet thuis. Het zou leuk zijn als ze 'm laten zien!
Ik wilde een nieuwe bril. Of beter gezegd: nieuwe glazen in mijn oude montuur. Met dat montuur was namelijk niks mis mee. Oerdegelijk Deens design. Ik heb nergens zoveel opticiens per vierkante meter gezien als in Denemarken, maar dat terzijde. "Je glazen hebben last van craquelé," zei de opticien. "Barst!" zei ik. "Inderdaad," antwoordde de opticien. Da's Frans voor brillenverkoper.
Nu ik er toch was stelde hij een oogmeting voor, een kop koffie en zijn assistente. Ik sloeg zijn laatste aanbod af en onderging de meting met groot geduld.
"U heeft glazen nodig met een grotere ..." De opticien schakelde zijn imposante apparaat uit. "... sterkte."
"Ach joh, daar valt wel mee te leven," relativeerde ik. "Eigenlijk had ik het al verwacht."
(wordt vervolgd)
"Klei moet je groot zien." zei een wijs man ooit. En dus zaten we gisteren met een megabeker popcorn voor het megascherm in de megabioscoop in Antwerpen. En wat moet ik verder toevoegen aan de lovende kritieken over deze film? Helemaal niks. "The Curse of the Were-Rabbit" is een heerlijke film die met veel vakmanschap, humor en liefde is gemaakt.
"Gaat u zitten."
De dokter wreef over zijn kin. Hoe goed doktoren dat toch kunnen hè, over hun kin wrijven?
"Ik heb hier de uitslagen van uw tests."
"Ah!"
Hij genoot van een korte pauze.
"Er is niets vreemds te zien. Geen enkele afwijking te bespeuren."
"Dus ik ben helemaal normaal?" vroeg ik.
"Dat ... kan ik u helaas niet vertellen." zei de neuroloog zonder een spier te vertrekken.
"Maar wel dat mijn eerdere diagnose juist was."
Ik haalde diep adem.
"Dat is een hele geruststelling." antwoordde ik.
Toen we om half tien 's morgens aan de Maas bij Ravenstein stonden wisten we onmiddellijk dat de pijn van het vroege opstaan de moeite waard was geweest: we stonden aan het begin van één van de mooiste wandeldagen van het jaar.
Veel mensen die regelmatig verre reizen maken beschouwen hun paspoort met visa en stempels vaak als een soort mobiele trofeeënkast waarmee ze graag de mooie sier maken. Ikzelf ben nog ietsje erger: ik zet het ding zelfs op internet.
Gisteren heb ik mijn oude paspoort laten vernietigen verminken (snif!) in ruil voor een nieuwe. Er moest ook nog ruim 38 euro aan te pas komen maar dan heb je ook wat: een hagelnieuwe spaarkaart voor nieuwe avonturen!
"Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond, dat het eten van Danone Activia bijdraagt aan een evenwichtige samenstelling van de darmflora en helpt de transit te bevorderen."
Is dat u wel eens overkomen: dat u 's avonds laat thuiskomt om erachter te komen dat het slot vervangen is en de huisdeursleutel niet meer past? Mij sinds gisteren wel.
Nadat we op de papieren placemat annex presentatiefolder in het saunarestaurant hadden gelezen dat 'onze poriën zich zouden openen door toedoen van de geweldadige warmte van stoom van 48°C' durfden we niet meer in het Turks stoombad.
Bent u óók iedere keer weer een beetje bang dat er op de eerste maandag van de maand om precies 12:00 uur een ramp plaatsvindt?
Waar was ik gebleven? Oh ja. Bij Jasper Steverlinck, ooit zanger van de Belgische band Arid. Het was jaren geleden dat ik hem voor het eerst (en ook voor het laatst) hoorde. Een verlegen jongen met een fenomenale stem die nog een klein beetje jeugdig en onvast klonk. Vrijdagavond stond hij op het grote podium in Mezz. Nog steeds verlegen maar nu met een volwassen stem die werkelijk klonk als een klok. Zijn repertoire had-ie duidelijk gekozen op zijn stem: allemaal covers die door Jasper volledig naar zijn hand waren gezet. Het geheel klonk misschien een beetje té geroutineerd maar met zo'n stem vergeef ik 'm dat onmiddellijk.
Zo, ik doe nog even een lekker luchtje op en dan ga ik zometeen select-queries maken en tabellen joinen op school. En als je niet weet wat dat zijn: vooral houden zo!
Begin september ben ik begonnen aan een deeltijdopleiding informatica. Back to school. En dat is wel weer effe wennen zeg, met m'n neus in de boeken. Alhoewel er niet zoveel boeken aan te pas komen bij informatica natuurlijk. De opleiding is nu nog algemeen maar ik kies over een tijdje voor de richting digitale media en user interfaces. Dat lijkt me een leuke mix tussen techniek en creativiteit.
Gisteren heb ik samen met mijn studentengroepje de eind-presentatie voor het eerste vak gehouden. Eigenlijk had ik het hele weekend moeten blokken en voorbereiden maar op het allerlaatste moment kon ik die 20°C zondag niet laten schieten. Inderdaad: foei! Maar toch ging het redelijk goed: ik geloof wel dat we 'door' zijn. Deze week heb ik dan nog een tentamen databases dus ik kan mijn lol wel op. Ik droom inmiddels over SQL-statements en ik weet niet of dat een goed of een slecht teken is.