
Hier stond eerst een plaatje van een mooie wolkenlucht, maar ik heb er nóg een paar die ik jullie wil laten zien. Daarom verwijs spam ik even door naar het wolkenalbum dat ik zojuist geüpdatet heb.
Ruy en Tito, twee bevriende muzikanten uit Havana, delen een droom: beroemd worden en Cuba verlaten. Maar als ze daadwerkelijk de kans krijgen om een Spaans platencontract te tekenen, blijkt de beslissing om te vertrekken veel moeilijker dan gedacht. Vooral voor Ruy, die zijn kinderen en zijn vrouw moet achterlaten. Hoewel hun relatie voorbij is, voelen Caridad en hij nog steeds veel voor elkaar. Hun relatie, en de vriendschap tussen de beide vrienden, vormen de rode draad in deze film.
Het plot van Habana Blues is weliswaar vrij cliché, maar de aardige uitwerking van het verhaal, de opwindende muziek en de indrukwekkende acteerprestaties maken deze film een aanrader. Voor liefhebbers van veel Cubaanse colour locale.
Een Grote Friet bijvoorbeeld. Die hebben ze dus niet meer. Ja, ze hebben 'm nog wel, maar hij heet nu een Gewone Friet. En de oude Gewone Friet heet tegenwoordig Kleine Friet. Maar hij is dus nog precies zo groot als vroeger. Zelfde gelazer met de koffie. Bestel je een koffie, gewoon, zonder bijvoeglijk naamwoord, krijg je een hele emmer. "Nee nee, ik had om een Gewone gevraagd." "Oh, maar dit IS een Gewone koffie. Dan had u een Kleine moeten bestellen."
Voor je 't weet vragen ze of je d'r nog iets bij wilt eten ...

Deze billen kwamen we tegen op landgoed Beeckestijn toen we op weg waren naar Wijk aan Zee. Er was heerlijk voorjaarsweer voorspeld voor zaterdag, maar we kregen klamme kou en dichte mist voor onze kiezen. Toch haalden we de eindstreep en waren trots op onszelf.
Van de in totaal twee opgestelde koffie-automaten op de afdeling zijn er sinds vijf minuten geleden precies twee kapot. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat het weekend vandaag vroeg begint ...
Op vrijdag 30 juni zal Berlijn worden ingenomen door een leger van tienduizenden luidruchtige en bierdrinkende voetbalsupporters. Op die dag wordt in de Duitse hoofdstad namelijk de eerste kwartfinale van de wereldkampioenschappen voetbal gespeeld. Toch zal deze invasie totaal overschaduwd worden door de gebeurtenis die een dag later zal plaatsvinden: aan het eind van de middag zullen op het Hauptbahnhof Berlin, onder luid trompetgeschal en vrolijk vlaggengezwaai, twee Nederlanders arriveren.
Zij staan aan het begin van een heuse monstertocht van Berlijn naar Kopenhagen, een afstand van ruim zeshonderd kilometer die zij per fiets zullen afleggen! Jawel, u leest het goed: ein Fahrrad. De route door het landelijke Brandenburg en Mecklenburg-Vorpommern en over de eilanden Falster, Møn en Sjæland brengt deze dappere sportievelingen helemaal tot aan de staartvin van de zeemeermin in Kopenhagen. Wat stellen dan die twee keer 45 minuten tegen een balletje trappen nog voor. Helemaal niks toch!?



Even tussendoor: een huiselijk tafereeltje in deze barre tijden.
Nadat de Nederlandse Spoorwegen vorig jaar al het vervelende begrip 'vertraging' uit het vocabulaire van de stationsomroepers schrapten, is dit jaar een andere term aan de beurt om van het toneel, euhh ... perron, te verdwijnen. Het gaat hier om het prachtige, welhaast prozaïsche woord 'stoptrein'. De NS vonden dat dat woord veel te veel de nadruk legde op dat akelige stoppen. Terwijl het toch veel prettiger klinkt om aan te geven wat deze trein doet ná het stoppen. Juist: sprinten! Vandaar dat vanaf volgend jaar alle stoptreinen 'sprinters' gaan heten. En ze krijgen ook nog eens een heel nieuw kleurtje! Is dat niet allemaal ontzettend slim bedacht?

Tot gisterenavond kon ik nog met droge ogen beweren dat alle optredens die ik ooit heb bezocht geheel zonder kabouterschoenen zijn verlopen.








