
In de serie wasmachines zijn ook maar mensen vandaag een Miele.

In de serie overdrijven is ook een kunst vandaag een Prunus.
Nadat mijn wasmachine een paar weken geleden met veel kabaal afscheid had genomen van zijn baasje (die, wil ik hier benadrukken, toch al die jaren liefdevol voor hem had gezorgd) haalden we M.'s wasmachine naar Breda. Dat is de korte versie, maar de conclusie is dat we weer lekker roken.
Tot een paar dagen geleden. Tijdens het centrifugeren van de was leek het alsof er een dubbelschroefs vrachthelicopter in de badkamer stond warm te draaien. Hetzelfde geluid, maar dan harder. Gisteren haalden mijn broer en ik de Sikorsky Indesit uit elkaar.
Wordt vervolgd.
Ik was op zoek naar de santen.
"Wat kost deze pot zwarte peper?" vroeg een dame op een beetje een strenge toon. Het duurde heel even voor ik door had dat ze het tegen mij had.
"Dat kunt u beter aan een van die jongens in het blauw vragen," antwoordde ik.
"Het staat hier op het rek," Ze had niet naar mij geluisterd. "Maar ik heb mijn leesbril niet op. Zou u het even kunnen lezen voor mij?"
Ik telde in gedachten tot vijf en boog voorover naar het rek. "Eén euro zestig." zei ik.
Ze nam twee potten, bedankte me kortaf en liep door.
Even later vond ik de santen.

Mijn voeten voelen aan alsof ze 70 kilometer hebben gelopen. En dat klopt ook, want afgelopen weekend liepen we het Hollands Kustpad uit. Drie dagen wandelen met volle bepakking, twee koude nachten kamperen in de duinen én het heerlijke voorjaarsweer brachten ons gisteren in Den Helder. Daar ploften we moe maar voldaan neer onder de Lange Jaap (foto) en genoten van een welverdiende kom soep met brood.

Dit is een knutselarijtje dat ik deze week gemaakt heb. Ik was druk bezig met het maken van technische illustraties door - hoe ouderwets - foto's met de hand over te trekken, toen ik me bedacht dat deze techniek ook leuk werkt op een vakantiefoto.

Hoe ging het spreekwoord ook weer: 'een tevreden roker is geen pyromaan?'








