Jullie mogen één keer raden: waar hebben wij onze nieuwe meubels gekocht?
De sponsoring van onze fietstocht voor de Nederlandse Hartstichting loopt als een trein: in de afgelopen paar dagen hebben al twintig sponsors samen 405 kilometers gesponsord! We willen jullie hartelijke bedanken voor jullie gulle bijdragen. Hopelijk maken we binnenkort de hele afstand vol!
Telkens als onze afdelingsmanager zijn stokpaardje van stal haalt ("clean desk policy") citeren wij Albert Einstein:
"If a cluttered desk signs a cluttered mind, of what, then, is an empty desk a sign?"
Zou heel goed kunnen dat dit niet het laatste postje is met het thema trein of fiets. Of wel natuurlijk.
Het scheelde niet veel of onze geplande fietsvakantie was helemaal niet doorgegaan. Vorige week werd namelijk mijn stalen ros gestolen. Hij had ooit maar een paar tientjes gekost, maar toch. Anyway, niet getreurd (nou ja, toch wel een beetje) en hóppeta: naar de dealer voor een nieuw rij-ijzer. Na twee testritten wist ik het zeker: de Batavus met 21 versnellingen ging het worden. Berlijn, we komen eraan!
Oh, trouwens, over Berlijn gesproken: ik had toch al een keertje verteld dat we van Berlijn helemaal naar Kopenhagen zouden gaan fietsen? Aan die sportieve onderneming hebben we nu een sponsoractie gekoppeld om geld in te zamelen voor de Nederlandse Hartstichting. Als je mee wilt doen, lees dan hier verder over ons initiatief.
"... want als je benen geweldig aanvoelen, voel jij je dat ook!"
Als het aankomt op chocolade ben ik net een ehhh ... juist. De vraag of ik interesse had in deelname aan een chocoladeworkshop was dus niet aan dovemansoren gericht. En zo geschiedde: anderhalve week geleden, op de eerste warme dag van het jaar, stond ik met mijn handen in een enorme emmer pure chocolade te dabben. Bonbons zouden we maken. En melkchocolade truffels. En een schaaltje van pure chocolade. En ik morste zoveel als ik maar kon.
Sjors bespreekt met Janine of ze naar Bing moet gaan nu bekend is dat Florien niet zwanger is. Een moeilijke keuze, maar gelukkig niet zo moeilijk dat ze geen hap meer door haar keel krijgt. Daar zijn Janine's noodles met groenten dan ook veel te lekker voor! Janine geeft haar recept prijs, zodat je het thuis lekker na kunt maken.
Benodigdheden:
300 gram noodles
1 bosui
150 gram champignons
150 gram peultjes
1 stukje gember
1 rode paprika
1 blikje maïs
4 eetlepels sojasaus
zonnebloemolie
Kook de noodles in een pan met water. Meestal hoeft dit maar heel kort.
Schil de gember en hak deze in kleine stukjes.
De bosui kun je snipperen of in kleine ringen snijden. Snijd de champignons in plakjes en de paprika in dunne reepjes.
Vervolgens zet je een wok op het vuur en verhit je deze met een scheutje zonnebloemolie.
Voeg dan de gember, bosui, champignons, peultjes, paprika en maïs toe.
Roerbak de groenten ongeveer drie minuten op hoog vuur. Giet er een klein beetje sojasaus bij en laat het geheel nog een minuut staan.
Doe de noodles erbij, nog even roerbakken en het is klaar. Eet smakelijk!
Aan de kant van de weg, op de rails, stond een goederentrein met motorpech. Het was een vreemd gezicht. Het vervelendste was de plaats waar het gebeurd was: vlak voor een bewaakte overweg. Die natuurlijk deed waarvoor hij ontworpen was: de overweg bewaken. De bomen waren gesloten, de rode lamp brandde en er klonk een hard klingelend geluid: "ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ding ..."
Er klom een man uit de locomotief.
Mijn Engelstalige collega en ik hadden een discussie over spatiegebruik. In het Nederlands schrijf je samengestelde woorden aan elkaar, in het Engels bij voorkeur niet. Ik verdedigde mijn moedertaal, hij de zijne. Mijn voorlopig beste argument was een woordgrap van Grouch Marx:
Time flies like an arrow.
Fruit flies like a banana.
Dit hier is de beroemdste windwijzer van heel Breda en omstreken. Na jaren van afwezigheid siert het bladgouden ornament sinds 2004 weer de nok van Het Scheepshuys. Klik op de link voor een artikel over de interessante geschiedenis van deze driemaster.
Dat er in Nederlandse natuurgebieden heus nog wel gevaarlijke dieren voorkomen bewijst bovenstaande foto.
De foto uit het vorige postje, 'Angelina Jolie in een veld met klaprozen', is gemaakt door David LaChapelle in opdracht voor het blad Rolling Stone. Het werk van deze Amerikaanse fotograaf en regisseur is zeer kleurig, vrij bizar en vaak provocerend. LaChapelle wordt door velen beschouwd als een van de invloedrijkste visuele artiesten van deze tijd. Hoewel hij gebruik lijkt te maken van goedkoop effectbejag zit er toch veel meer achter zijn werk dan je zou denken. Net als Quentin Tarantino in zijn films maakt LaChapelle gebruik van het voyeuristische element in ieders karakter. Bij het bekijken van zijn werk voel je je net een kind dat een snoepje uit de pot heeft gestolen. Eigenlijk mag het niet, maar daarom is het extra lekker.
Uit mijn Inbox: "Beste Dim. Ik lees je weblog met veel regelmaat en plezier. Maar de laatste tijd lijkt het wel - excusez le mot - een wijvenlog zeg! Het kan toch allemaal best een beetje vrouwonvriendelijker? Alvast bedankt voor de moeite!"