"Dames en heren, jongens en meisjes, goedenavond! Ze hadden ons beloofd dat ze de goederentrein bij Boxtel aan de kant zouden zetten om ons vrije doorgang te verlenen maar helaas zijn ze hun belofte niet nagekomen. Nu zitten wij tot station Eindhoven achter deze trein. Onze excuses daarvoor. Houdt u er rekening mee dat aansluitingen in Eindhoven verloren kunnen gaan. Onze vertraging is nu precies 23 minuten."
"Dames en heren, jongens en meisjes, goedenavond! Zoals u gemerkt heeft, sukkelen we al een half uur achter een goederentrein aan. Nu zijn we zelfs helemaal tot stilstand gekomen. Dit is omdat we zodadelijk de goederentrein gaan passeren. Maar eerst moet er nog een andere intercity ons passeren. Het is namelijk zo dat de spoorwegen de treinen die nog geen vertraging hebben niet de dupe willen laten zijn van treinen die wel vertraging hebben. Dat is natuurlijk begrijpelijk. Wij wachten daarom even tot de intercity naar Eindhoven ons gepasseerd heeft."
"Dames en heren, jongens en meisjes, goedenavond! Wegens een defecte goederentrein tussen ehhh.. [onduidelijk gekraak en gemompel] Dordrecht en Rotterdam zijn wij met vertraging op het station in Breda binnengekomen. Normaal zouden wij deze vertraging eruit rijden maar helaas zitten we nu achter een goederentrein die omgeleid wordt vanaf Arnhem. Wegens een aanrijding eerder deze week kunnen de treinen naar Duitsland niet via Arnhem rijden. Alle goederentreinen worden omgeleid via Breda, Tilburg en Eindhoven naar Venlo en van daar verder richting Duitsland. Maar hun snelheid ligt wat lager dan die van de intercity's en omdat we erachter zitten lopen we nog meer vertraging op dan we al hadden. Houdt u er rekening mee dat aansluitingen in Tilburg of Eindhoven verloren kunnen gaan."
Het kin zijn dat dit stukje hier en door wat moeilijk leebsaar is. Dat komt, ick kom net fan de tandartz en mijn bovenkaak is nog een beetju verdoofd. Dus niet achteraff zueren dat er tietfouten in zitten want ik heb ut vantevoern gezechd.

Deze week hebben we een echte Zassenhaus op de kop getikt. Hij zag er eerst nog wat groezelig uit maar na een flinke poetsbeurt is hij weer toonbaar geworden. Dit jaren-vijftigicoon krijgt volgend jaar een mooie plek in ons appartement dat uit dezelfde periode stamt.

Nu de Goedheiligman alweer bijna rechtsomkeer maakt wordt het toch wel eens tijd om een belangrijke zaak af te ronden. Zoals jullie wellicht weten maakten we afgelopen zomer een lange, barre fietstocht waarbij de reis van Willem Barentsz naar Nova Zembla een schoolreisje lijkt. Ja, okee, wij hadden géén ijsberen. Maar wel ijs. Vooral ijs met dropsmaak was lekker, zo heb ik me laten vertellen.
Anyway: dankzij jullie steun en giften konden we de tocht volbrengen en de Hartstichting steunen met maar liefst € 825,--! We willen Maja, Martijn, Pedro, Miriam, Arjan, Johan, Els, Nic, Joek, Gerda, Elly, Arno, Pepijn, Noortje, Eline, Jan, Roland, Chantal, Cockie, Pieter, Annelies, Hans, Astrid, Margot, Marcel, Evelien, Edwin, Iris, Ramon, Esther, Mario, Frank, Saskia, Richard, Oma, Thea, Daisy, Mark, Mariska, Adriënne, Patrick, Joris, Bianca, Karin, Martin, Linda en Niels ontzettend bedanken voor hun gulle giften.
Het geld is vorige week overgemaakt op de giro van de Nederlandse Hartstichting en een paar dagen later kregen we bovenstaande bedankbrief. Alle sponsors krijgen nog een mailtje met een digitale kopie van de hele brief.
Waar bevindt hip Nederland zich tegenwoordig op de vroege zaterdagochtend? Juist: in het bos. In felgekleurde jasjes die pijn doen aan je ogen dribbelen hele volkstammen op luchtgeveerde Naiks van vijftig euro per strekkende schoen hevig hijgend door het nog slaperige bos. Hoog tussen de takken klinkt zachtjes het smalende gegrinnik van eekhoorns en andere kleine knaagdieren. Een koe in de wei lacht besmuikt als zij de horden voor haar ogen heen en weer ziet huppelen. Je ziet haar denken: "Rare jongens, die mensen. Ga toch gewoon lekker grazen."
Ik zat net lekker in gedachten te legoën toen de deur met een enorme blauwe twee openzwiepte. De tandarts. Of tandartsin zoals de Duitsers zo mooi zeggen. Eigenlijk had ik mijn eigen tandarts verwacht, maar mijn vraag werd meteen beantwoord: "De tandarts is Ziek en voorlopig neem ik zijn praktijk waar." De hoofdletter verried dat de tandarts niet zomaar een koutje had. Ik ging in de stoel liggen.
"Wat scheelt eraan?" vroeg ik en opende mijn mond.
"Het ziet er niet best uit," zei ze, turend in het gat.
"Parkinson. En u een gaatje."
"Zo kun je slecht nieuws ook brengen," flitste door mijn hoofd.
"Jee! En nu?" vroeg ik.
"Nieuwe afspraak maken. Dan vullen we dat gaatje even."
"Ik doelde op de tandarts."
Ze deed haar mondkapje naar beneden en keek ernstig.
"Afwachten." Het was een beetje een dooddoener.
Ik besloot een dooddoener terug te doen.
"Nee, je hebt het in deze wereld niet voor het kiezen."
"Dé kiezen." corrigeerde ze.
Ik moest lachen als een boer.

Er kwam een statief aan te pas om deze ogenschijnlijk eenvoudige foto van de snoepautomaat te maken. Het moet er vreemd uitgezien hebben, want enkele van mijn collega's wezen met hun wijsvinger naar hun voorhoofd.







