We hebben uitgevonden dat het niet meer dan een halve dag tijd hoeft te kosten om een half maandsalaris in vier tassen textiel om te zetten.
Het is zaterdagochtend en het station in Naarden is haast uitgestorven. We willen een viervoudige spoorwegovergang oversteken maar een brandend rood licht houdt ons tegen. Er klinken echter geen bellen en de spoorbomen wijzen hemelwaarts. Van treinen ontbreekt ieder spoor. Wat zullen wij doen? Wachten wij tot het rode licht gedoofd is? Steken wij voorzichtig over? Wij besluiten te aarzelen.
Na een tijdje zijn we het aarzelen beu en steken over naar het midden van de spoorwegovergang, waar zich een brede middenberm bevindt. Maar juist als we daar zijn gearriveerd gaan de spoorbomen langzaam naar beneden. Als Ralph Inbar nog zou leven zou ik denken dat het een slechte grap was. Niet dat het nu een goede was overigens.
"JA HALLO DAAR! EEN BEETJE DOORLOPEN. NIET ZO TREUZELEN!"
We schrikken ons lam van de harde luidsprekerstem die over het hele emplacement galmt. Aangespoord door deze dringende aanwijzing van Boven dribbelen we snel naar de overkant, waar we nog nèt onder de neergaande slagboom kunnen duiken. Als we daarna omkijken zien we hoe een schlemielig stoptreintje het station binnensukkelt.

Op de vroege zondagochtend rijdt onze trein iets na acht uur zachtjes het station van Den Bosch binnen. Ik gaap als een garagedeur en kijk door het groezelige raampje naar buiten. Mijn ogen zoeken naar het grote D.E.-logo tussen spoor 3 en 4. "Even rustig wakker worden met een flinke dosis caffeïne." Maar als de trein piepend tot stilstand is gekomen spat mijn koffiedroom wreed uiteen: het perron is gevuld met honderden kale koppen die met wijd opengesperde ogen joelend om zich heen roepen: "Hardcore! Hardcore!"
"Op welke tot nu toe onontdekte ondersoort van Homo sapiens zijn we nu weer gestuit?" vraag ik mij in gedachten af. Al snel blijkt dat koffie een belangrijke plaats inneemt in het basisdieet van deze volksstam. De overstaptijd van tien minuten is onvoldoende om aan de beurt te komen bij het koffietentje, dat bijna omvergeduwd wordt door jongens en meisjes in witte en zwarte kleding met geinige doodskoppen erop. Als we koffieloos zijn ingestapt in de trein naar Amsterdam gaat schuin tegenover ons een heel dun meisje zitten. Op een paar vierkantjes en twee blonde staartjes na is haar hoofd kaalgeschoren. Ze kijkt erg boos en sabbelt op een lollie. Ik probeer niet te lachen.


Afgelopen weekend zijn we even langsgewipt bij de lokale growshop om materiaal in te slaan: broeikastjes, potgrond en natuurlijk de zaadjes zelf. Marieke heeft alles keurig geplant en bewaterd en nu moeten we afwachten. Hopelijk verlinken de buren ons niet. Weet iemand trouwens hoeveel basilicumplanten je maximaal mag hebben?
Hoera! Het is St. Brigid's Day vandaag! Verbrandt allen uw oude kruizen en maak nieuwe. Volgens een eeuwenoude Ierse traditie zou dat uw huis beschermen tegen brand. Het lijkt me snugger om het oude kruis buiten te verbranden anders zou deze traditie wel eens tegen u kunnen werken. Hmmm ... rare jongens die Ieren.
Ik moet eerlijk zeggen dat, had mijn Ierse collega niet vanmorgen bij binnenkomst op luide toon in Gaelic een gedicht ter ere van deze vurige dame gescandeerd, deze vreugdevolle dag als een doodgewone donderdag aan mijn voorbijgegaan was.







