

Anna Ternheim in de Roepaen in Ottersum.
Inderdaad, het wordt zo langzamerhand wel weer eens tijd om hier een stukje te schrijven. Over leuke voorvalletjes of geinige gebeurtenissen bijvoorbeeld. Of over een ergernis. Liefst een herkenbare. Desnoods over een politieke stelling waar iedereen het mee eens is. Of niet natuurlijk. Je kan zélfs een stukje schrijven over het schrijven van een stukje. Maar dat vind ik eerlijk gezegd een beetje een noodgreep.
Daar hing ik dan. Mijn ene hand krampachtig om een paarse bobbel geklemd en de andere om een blauwe uitstulping die een beetje op een smurf leek.
"Ik ook altijd met mijn grote mond .." gromde ik in mezelf.
"Alles goed?" kwam een stem van tien meter onder mij. Ik keek naar beneden en probeerde te knikken zonder te vallen. Nog één flinke zwaai scheidde mij van mijn allereerste klimsucces. Nou ja .. succes? Ongeveer halverwege de route, op een hoogte waarop de gemiddelde Nederlandse dakgoot zich bevindt, was een klein jongentje mij als een aapje voorbij geklommen. Toen ik met mijn ogen knipperde was de klimkleuter al boven.
Heel even had ik spijt dat ik R., een ervaren indoorklimmer, had gevraagd om mij in te wijden in de wereld van het wandklimmen. Maar nu was er natuurlijk geen weg meer terug. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en keek omhoog. Ik strekte mijn benen, daarna mijn hand en tikte voorzichtig het plafond aan. "Woehoe! Gefeliciteerd!" riep R. vanaf de grond. Trots liet ik mij in het touw vallen en abseilde terug naar vaste grond.
"Nu wordt het tijd voor een 4+ route." zei R. achteloos.

Lego heeft zijn laatste catalogus duidelijk door Babelfish laten vertalen; de kerstman ken ik, maar wat is dat nu voor vreemde vogel aan de rechterkant?







