Het lijkt erop dat onze kat zichzelf heeft opengekrabt.
"Ik denk dat-ie jeuk heeft."
"Misschien heeft-ie last van kattenallergie!"
"Ja hoor!"
"Er zijn ook paarden met hooikoorts. Echt waar."
"Ik geloof er niks van. Dat is hetzelfde als een forel met watervrees."
"Of een mus met vliegangst."
"Een struisvogel die in de politiek gaat."
"Ja, zo kan-ie wel weer!"

Begrijp me niet verkeerd: ik ben ontzettend vóór natuur. Het kan me eerlijk gezegd niet natuurlijk genoeg zijn. Maar het moet natuurlijk niet te gek worden. Dan wordt het zelfs mij te zot. Het is dus maar goed dat Staatsbosbeheer de wandelaar waarschuwt voor de levensbedreigende gevaren die zich kunnen voordoen op het wandelpad.

Na afloop van het concert van Ane Brun kochten we haar laatste CD. Toen we die door haar wilden laten signeren, bleek de blonde zangeres zich al te hebben teruggetrokken in de kleedkamer. Spontaan bood een van haar bandleden aan om het even te gaan vragen. Met de CD in zijn hand verdween hij naar achteren om een minuut later weer terug te keren. Helaas: Ane stond al onder de douche.
"Oh, dat geeft niet hoor," zei ik, "ik heb een watervaste stift."

De Noorse Ane Brun speelde gisteren met haar Zweedse band voor een (opvallend stil) publiek in Breda. Ze zong mooie, rustige luisterliedjes die hier en daar wel wat spanning misten. Daardoor was het soms een beetje saai. Maar wat maakt dat eigenlijk uit als je zo'n fenomenale stem hebt als Ane?

Als je Machu Picchu erbij denkt, waan je je hoog in de Andes hier. Dit is de binnenste rand van de Caldera de Taburiente, een twee kilometer hoge ring van steil oprijzende klippen die zijn overgebleven na de afbrokkeling van een gigantische vulkaan. Vrijwel dagelijks botsen de wolken tegen deze bergwand, wurmen zich tussen de pieken door en lossen vervolgens in de caldera op in het niets.

Hier sta ik bovenop de laatste aanwinst van La Palma: de rode vulkaan de Teneguía. Pas 37 jaar oud en nog behoorlijk warm van alle emoties waarmee haar zijn geboorte in 1971 gepaard ging. Het beklimmen van de enorme krater was geen eenvoudige opgave onder de geseling van een straffe wind.

De afdaling door de Barranco de las Angustias op La Palma had nog het meest weg van de Reis naar het midden van de aarde van Jules Verne. Uiteindelijk kwamen we toch nog uit de navel van de schepping tevoorschijn en vonden we ons autootje terug, maar veel had het niet gescheeld. Als je wilt zien wat er gebeurt als Moedertje Natuur zich écht uitslooft, dan moet je naar La Palma gaan!

Links

Blikveld — Branwen's Realm — Hemels Groen — Lief dagboek — Lnnkz — Maanisch — Mikzlog — Paulien Cornelisse — Puur Kaat — The Girl In The Café — Uitdragerij — Zeekomkommer —

Archieven

juli 2010 — juni 2010 — mei 2010 — april 2010 — maart 2010 — februari 2010 — januari 2010 — december 2009 — november 2009 — oktober 2009 — september 2009 — mei 2009 — maart 2009 — februari 2009 — januari 2009 — december 2008 — november 2008 — oktober 2008 — september 2008 — augustus 2008 — juli 2008 — juni 2008 — mei 2008 — april 2008 — februari 2008 — januari 2008 — december 2007 — oktober 2007 — september 2007 — augustus 2007 — juli 2007 — juni 2007 — mei 2007 — april 2007 — maart 2007 — februari 2007 — januari 2007 — december 2006 — november 2006 — oktober 2006 — september 2006 — augustus 2006 — juli 2006 — juni 2006 — mei 2006 — april 2006 — maart 2006 — februari 2006 — januari 2006 — december 2005 — november 2005 — oktober 2005 — september 2005 — augustus 2005 — juli 2005 — juni 2005 — mei 2005 — april 2005 — maart 2005 — februari 2005 — januari 2005 — december 2004 — november 2004 — oktober 2004 — september 2004 — augustus 2004 — juli 2004 — juni 2004 — mei 2004 — april 2004 — maart 2004 — februari 2004 — januari 2004 — december 2003 — november 2003 — oktober 2003 — september 2003 — augustus 2003 — juli 2003 — juni 2003 — mei 2003 — april 2003 — maart 2003 — februari 2003 — januari 2003 — december 2002 — oktober 2002 — september 2002 —