“De venter ging naar Deventer en een uurtje later was de vent er.”
Wij niet. In tegenstelling tot bovengenoemde handelskoopman hebben wij niet de minste haast om in Deventer te komen. Veels te mooi weer. En ditto landschap. In Zutphen is het eerst nog behoorlijk druk op deze zaterdagochtend, maar eenmaal de IJssel overgestoken wandelen we de rust van de uiterwaarden tegemoet. We volgen de snelstromende IJssel (ja, naar Nederlandse begrippen hè) die door het parkachtige landschap meandert. We meanderen lekker mee, houden af en toe halt voor een foto of een boterham en komen uiteindelijk toch bij Deventer aan. Weliswaar ligt de IJssel nog in de weg, maar daar hebben ze iets op gevonden in Deventer: een pontje. We betalen de veerman die ons netjes overzet en wandelen daarna de Hanzestad in, op zoek naar een maaltijd en een slaapplaats.
Liep ik afgelopen zondag in het Afrika Museum door een authentiek Ghanees tuintje en wat denk je dat er met bóssen tegelijk in de perkjes stond? Juist ja: Afrikaantjes. Nou, als dáár geen leuke grap over te maken is dan weet ik het ook niet meer.

Afgelopen zondag reden we met de carrus Vectra naar Colonia Ulpia Traiana, dat zowel strategisch als pittoresk aan een zijarm van de Rhenus is gelegen. We maakten een aangename wandeling door deze oude stad, bezochten de fraaie haventempel, de robuuste noordelijke stadspoort en het imposante amfitheater. Daarna aten we wat gustus diversis in de stadsherberg. Na de lunch was het tijd geworden voor een bezoek aan de grote thermen, waar we een weldadig bad namen in de roerige geschiedenis van Colonia Ulpia Traiana.

Ze moest even op haar tanden bijten, maar sinds gisteren is Marieke na anderhalf jaar eindelijk verlost van haar beugel. Hoera! Als aandenken mocht ze de eerste gipsafdruk van haar gebit mee naar huis nemen. Wat een verschil hè?

Afgelopen maandag stonden we in een stampvolle Heineken Music Hall te genieten van een spetterend optreden van Juan Luis Guerra en zijn 18-koppige band. De ingetogen en sympathieke vijftiger, afkomstig uit de Dominicaanse Republiek, wordt in de Latijns-Amerikaanse wereld door een miljoenenpubliek op handen gedragen. Hoewel hij in Nederland nauwelijks bekend is en slechts één hit scoorde ("Burbujas de amor") gingen er in Amsterdam toch een paar duizend fans volledig los op de opzwepende muziek die Guerra en de zijnen produceerden. Met een twee uur durende explosieve mix van merengue, latin, salsa en jazz bracht de band de zaal gemakkelijk in extase. Een paar prachtige ballades ("Burbujas de amor", "Si tú no bailas conmigo") en een onderhoudend muzikaal intermezzo door de voltallige band gaven het optreden (maar vooral het publiek) de nodige ademruimte. Moegedanst en schorgezongen verlieten we de zaal en in onze hoofden namen we de zonnige liedjes van Juan Luis mee naar huis.







