Afgelopen winter was de kou in huis niet te harden. Kamperen op IJsland is nog comfortabeler. Datzelfde kun je over bankieren niet zeggen, maar dit terzijde.
"Het is niet anders: we zullen onze windows moeten updaten," bibberden we tegen elkaar, "Windows 55 kan echt niet meer vandaag de dag."

En zo gezegd, zo gedaan. Inmiddels zijn de werklui een kleine week bezig in ons appartement en de update is ongeveer halverwege. Nog een week en dan hebben we Windows Aluminum HR++. Deze allernieuwste versie beschikt over features als double protection tegen de elementen, customizable kantel/kiep options en lage maintenance-kosten. Wij zitten er de komende winter warmpjes bij!

Heeft antikraker Camelot een nou knoeperd van een spelfout of een dijk van een opmaakfout gemaakt in haar nieuwe uithangborden?

"Of we zin hadden om een middagje te komen oppassen op neefje Robin?"
"Tuurlijk!" zei Marieke. "We komen eraan!"
Zo gezegd, zo gedaan. Wij gingen oppassen op neefje Robin.

Nu worden eten geven, babyknuffelen en luiers verschonen alleen als package deal geleverd, dus was er na het flesje werk aan winkel. Er was namelijk óf een gierwagen pal onder het balkon omver gereden, óf neefje Robin had een vieze luier. We gingen voor de zekerheid uit van de eerste optie. Maar na enige speurwerk onder het balkon bleek toch dat we te maken hadden met de tweede optie. Marieke stroopte haar mouwen op. Voorzichtig trok ze Robins rompertje en daarna zijn luier uit.
"Goeie genade!" riep ik uit, "Ik dacht dat clusterbommen internationaal verboden waren!?"

Bovenstaande foto is een paar minuten later genomen. Lief menneke is het hè? De foto kan trouwens grootgeklikt worden.

Lange boslanen strekken zich verlaten voor ons uit. De tunnel van bladeren en kleuren vormt een kaleidoscoop van de herfst. Net zoals we er vroeger een hadden, maar dan in het echt. Rechte lanen gaan over in kronkelend water. We worden dieper het bos in gelokt. Hier houden zich, ver van de grote mensenwereld, nederzettingen van paddestoelen verborgen. Stille vennetjes liggen als druppels in het landschap. Uren later komen we weer in de bewoonde wereld, waar ik in den Bockenreijder een Blonde Leffe bestel.

Bin-Jip (2005) is een film van de Zuid-Koreaanse regisseur Kim Ki-Duk, die ook het prachtige 'Spring, Summer, Fall, Winter ... and Spring' maakte. De jonge Tae-Suk breekt in in huizen die tijdelijk leeg zijn, omdat de bewoners op reis of met vakantie zijn. Hij steelt niets, maar hij overnacht in het huis, maakt zijn eten klaar, doet de was, repareert wat dingen en verzorgt de planten. Dan vertrekt hij weer onopgemerkt.

Deze eigenaardige manier van leven wordt verstoord wanneer hij een huis binnensluipt dat níet leeg blijkt te zijn. Een jonge vrouw houdt zich in schuil in een donker hoekje. Ze blijkt fysiek en mentaal mishandeld te worden door haar echtgenoot. De twee slaan samen op de vlucht en een bijzondere relatie ontstaat.

In deze minimalistische film, die weinig conversatie en vrijwel geen muziek bevat, worden op knappe wijze realiteit en symboliek verweven tot een modern Aziatisch sprookje. Door de ongekunstelde registratie en het ogenschijnlijk lichtvoetige acteren word je helemaal in het verhaal gezogen.

Afgelopen zaterdag kwamen presentator Ernst-Paul Hasselbach en productieassistente Leentje Custers om het leven bij een auto-ongeluk in de Jotunheimen in Noorwegen. Ze waren daar voor de opnamen van een nieuwe reeks afleveringen van 71° Noord, het survivalprogramma van RTL 5. De twee waren op weg naar de berghut Leirvassbu toen hun auto in een scherpe bocht van de weg raakte en naast een smalle brug in het ijskoude water van de rivier de Leira stortte.

De deelnemers van het programma zaten middenin een sneeuwstorm op de berg toen ze het dramatische nieuws hoorden. Ze hebben de beklimming onmiddellijk afgebroken en zijn teruggekeerd naar Leirvassbu. Inmiddels zijn de deelnemers en het grootste deel van de productieploeg weer terug in Nederland. De lichamen van Ernst-Paul Hasselbach en Leentje Custers worden zo snel mogelijk gerepatrieerd vanuit Noorwegen. Het is nog niet bekend wanneer ze begraven zullen worden. De productie van 71° Noord is volledig stopgezet.

Hoewel dit nieuws op zichzelf al akelig genoeg is, heeft het ons persoonlijk nog meer opgeschrikt: precies twee maanden geleden zaten wij daar zelf hoog in de bergen in de buurt van Leirvassbu, ook in een ziedende sneeuwstorm. We hebben daar over dezelfde grindwegen en dezelfde smalle bruggetjes gereden en we hebben gezien hoe de kolkende, ijskoude gletsjerrivieren zich door het landschap vreten. "Daar moet je écht niet in terecht komen!" merkte Marieke nog huiverend op. Als je dan leest dat het afgelopen weekend tóch twee mensen is overkomen, precies op die plek, dan lopen de rillingen je over de rug. Ik hoop dat de nabestaanden van Ernst-Paul en Leentje genoeg sterkte vinden om dit verlies te verwerken.

Op maandag 11 augustus staken we onder begeleiding van een ervaren berggids de enorme Smørstabbgletsjer over. Gezekerd aan een lang touw klommen we voetje voor voetje tegen de steile sneeuwhelling omhoog. Hoewel de tocht zonnig was begonnen, sloeg het weer al snel om: het werd kouder en winderiger. Tegen het middaguur, toen we het midden van de enorme gletsjer hadden bereikt, was er een sneeuwstorm opgestoken die het zicht belemmerde en het klimmen loodzwaar maakte. We hielden een moment pauze om het snot en de sneeuw uit onze gezichten te wrijven. We wisten niet dat het zwaarste deel van de tocht toen nog voor ons lag ...

Tijdens de extreem steile klim onderlangs de 2.222 meter hoge Storebjørn bleken telkens het nut en de noodzaak van het touw: alle klimmers in onze groep gingen wel één of meer keer onderuit op gladde ondergrond van bevroren sneeuw. En bij iedere valpartij kwam het lint van klimmers langzaam tot stilstand. Voor mijn gevoel duurde het uren: ik werd steeds natter en kouder en de helling werd steeds steiler en gladder. Eindelijk leek het erop dat we het hoogste punt van de ijsmassa hadden bereikt. Voor een kort moment trokken de wolken even op en keken we in de diepte van sneeuw en ijs die voor ons lag. Vanaf hier ging het alleen nog naar beneden.

Vanaf de onderste rand van het ijs was het nog ruim twee uur klauteren over scherpe rotsen en los gletsjerpuin. Het aanzicht van de berghut Leirvassbu in dit weidse landschap van ijs, water en steen, was bijna bizar. Toch was deze verzameling grauwe gebouwen ons onderkomen voor de komende nacht. Binnen was het warm, droog en gezellig: een douche en een feestmaal wachtten daar op ons!

Links

Blikveld — Branwen's Realm — Hemels Groen — Lief dagboek — Lnnkz — Maanisch — Mikzlog — Paulien Cornelisse — Puur Kaat — The Girl In The Café — Uitdragerij — Zeekomkommer —

Archieven

juli 2010 — juni 2010 — mei 2010 — april 2010 — maart 2010 — februari 2010 — januari 2010 — december 2009 — november 2009 — oktober 2009 — september 2009 — mei 2009 — maart 2009 — februari 2009 — januari 2009 — december 2008 — november 2008 — oktober 2008 — september 2008 — augustus 2008 — juli 2008 — juni 2008 — mei 2008 — april 2008 — februari 2008 — januari 2008 — december 2007 — oktober 2007 — september 2007 — augustus 2007 — juli 2007 — juni 2007 — mei 2007 — april 2007 — maart 2007 — februari 2007 — januari 2007 — december 2006 — november 2006 — oktober 2006 — september 2006 — augustus 2006 — juli 2006 — juni 2006 — mei 2006 — april 2006 — maart 2006 — februari 2006 — januari 2006 — december 2005 — november 2005 — oktober 2005 — september 2005 — augustus 2005 — juli 2005 — juni 2005 — mei 2005 — april 2005 — maart 2005 — februari 2005 — januari 2005 — december 2004 — november 2004 — oktober 2004 — september 2004 — augustus 2004 — juli 2004 — juni 2004 — mei 2004 — april 2004 — maart 2004 — februari 2004 — januari 2004 — december 2003 — november 2003 — oktober 2003 — september 2003 — augustus 2003 — juli 2003 — juni 2003 — mei 2003 — april 2003 — maart 2003 — februari 2003 — januari 2003 — december 2002 — oktober 2002 — september 2002 —