De 19e editie van het internationale muziekconcours Tromp in Eindhoven werd afgelopen zondagavond afgesloten met een Scandinavisch onderonsje. In het Muziekcentrum Frits Philips stonden vocalisten Ane Brun (Zweden), Rebekka Karijord (Noorwegen) en Teitur Lassen (Faeröereilanden) in wisselende samenstellingen op het podium. Ze werden bijgestaan en soms afgewisseld door een strijkkwartet dat door de jonge IJslander Ólafur Arnalds werd gearrangeerd. Het resultaat was even bizarre als fascinerende potpourri van geslaagde (zoals de bloedstollend mooie duetten van Ane en Rebekka) en minder geslaagde (zoals de langdradige composities met strijkers en drumcomputer) uitvoeringen.
Maar het meest vervreemdende aspect van de avond was nog wel de uiterlijke verschijning van de artiesten. Hoewel Ane Brun zeker geen onaantrekkelijke dame is, had ze zich toch in een onflatteuze hobbezak gestoken, terwijl Rebekka Karijord een zwarte japon met enorme pofmouwen uit haar oma's kledingkoffer had gevist. De kwezelige Teitur stond op het podium alsof hij op ieder moment naar het toilet kon rennen: als dit een concours was geweest voor billenknijpen dan had hij met grote voorsprong gewonnen. De man droeg een vreemd soort broek die door brede bretels min of meer op zijn plek werd gehouden. Zijn verwijfde mimiek werkte zodanig op de lachspieren dat het moeilijk was om zijn prachtige stem op waarde te schatten.
Rare jongens, die Scandinaviërs. Maar ze kunnen wel hemeltergend mooie muziek maken.

De jonge ingenieur Siddharta is verliefd op de mooie Bharati, maar hun werelden lijken mijlenver uit elkaar te liggen. Terwijl Siddharta, gestoken in zijn westerse maatpak, symbool staat voor het moderne India, vertegenwoordigt Bharati in haar kleurrijke gewaden de diepgewortelde tradities van haar land. Zal hun liefde overwinnen en kan de kloof tussen hen overbrugd worden?
Bharati is een live 'Bollywood'-productie op de planken. Tientallen dansers, musici, acteurs, acrobaten en een verteller brengen in een bijna hallucinerende mix van kleur, muziek en dans het verhaal van Siddharta en Bharati tot leven. Het meemaken van dit spektakel lijkt nog het meest op het vallen in een grote puntzak spekjes: het glazuur springt van je tanden, de kleuren doen pijn aan je ogen, maar het is o zo lekker.

Na het overlijden van Compay Segundo en Ibrahim Ferrer is Eliades Ochoa is een van de laatst overgebleven leden van de beroemde Buena Vista Social Club uit Cuba. Met zijn 62 jaar is hij dan ook nog maar een groentje vergeleken met zijn oude companen van de Club. Afgelopen woensdagavond stond de cowboy uit Santiago de Cuba met zijn band op het podium van het Chassé theater.
En eigenlijk was hij daar niet helemaal in zijn element. De sympathieke Cubaan wilde namelijk niets liever dan een feestje bouwen en dat gaat nu eenmaal beter in een aftandse danssalon in downtown Havana dan in een luxe theaterzaal in uptown Breda. Maar toch: met zijn ritmische son bracht hij zelfs de Nederlandse heupen in beweging. Toch nog een Cubaans feestje in druilerig Breda!

Na twee weken van breken, boren, zagen, spijkeren, stukadoren, kitten en schoonmaken is onze Windows update voor het grootste deel achter de rug. We zitten er weer warmpjes bij! Er moet nog wel het een en ander gebeuren, maar het ergste is voorbij. Laat de winter nu maar komen. Overigens zijn zowel de dubbele beglazing als de nieuwe vensterbanken goedgekeurd door een zeer ervaren en deskundig testinstituut.







