In 2005 kwam van de Iraanse schrijver Kader Abdolah het schitterende boek 'Het huis van de moskee' uit. Het vertelt de aangrijpende geschiedenis van een Iraanse familie ten tijde van de Islamitische revolutie van ayatollah Khomeini. Abdolah blijkt een meester in de traditionele Perzische vertelkunst en ik heb zijn boek dan ook in no time uitgelezen.

Een paar jaar later maakten regisseur Aike Dirkzwager en acteur René Groothof een toneelbewerking van het boek. Geen geringe opgave, want hoe pers je vierhonderd pagina's tekst, tientallen kleurrijke personages en jaren roerige geschiedenis in een toneelstuk van minder dan twee uur?

Eigenlijk is het antwoord bedrieglijk eenvoudig: door gebruik te maken van dezelfde beeldende vertelstijl als de schrijver. Daarvoor heb je wel acteurs nodig die voldoende expressie in hun spel kunnen leggen om de ingewikkelde verhaallijnen over te brengen zonder dat het saai wordt. René Groothof kan dat: je blijft ademloos naar hem luisteren wanneer hij als Aga Djan het relaas doet van het wel en wee van zijn familie. De twee jonge spelers Elsa May Averill en Menno Stijntjes brengen het verhaal tot leven met hun sprankelende en enthousiaste acteerwerk.

De toneeluitvoering van 'Het huis van de moskee' is een regelrechte aanrader als je het boek mooi vond. We zagen het stuk vorige week in het Chassétheater in Breda en het wordt de komende maand nog een aantal keer uitgevoerd in verschillende theaters.

Over het algemeen ben ik niet zo snel onder de indruk van animatiefilms die met behulp van computers gemaakt zijn, maar Pixar slaagt er telkens weer in om in dit genre films te maken die wél de moeite waard zijn. Een tijdje geleden brachten ze Wall-E uit, een science-fictionverhaal met in de hoofdrol het allervertederendste robotje uit de filmgeschiedenis. Deze knappe en humoristische animatiefilm slaagt erin om van het onwaarschijnlijke gegeven dat twee robots op elkaar verliefd raken, een ontroerend verhaal te maken.

Afgelopen vrijdag bezochten we de film 'Australia' van Baz Luhrmann, eigenlijk in de eerste plaats om de gloednieuwe, pasgeopende bioscoop MustSee in Breda eens te bekijken. En hoewel de kritieken over 'Australia' niet erg positief waren, hadden we toch hoge verwachtingen van het visuele snoepgoed dat de film te bieden zou hebben.

De nieuwe bioscoop krijgt een ruime voldoende: prima stoelen, groot scherm, goed geluid en een no-nonsens inrichting. Onze nekspieren stelden ons na afloop van de film wel voor om in de toekomst bóven de middelste rij te gaan zitten. Het sterkste punt van MustSee is geen verdienste van de bioscoop zelf: hij ligt op slechts tien minuten wandelen van ons huis vandaan!

Over 'Australia' kan ik kort zijn: ik wil mijn drie uur terug! Als je van clichématige verhaallijnen, tenenkrommende dialogen en houterig acteerwerk houdt, moet je zeker naar 'Australia' gaan. Zelfs de beloofde spectaculaire beelden van Australiës ruige outback vielen tegen. De enige reden waarom ik niet ben weggegaan in de pauze is dat er geen pauze wás.

Afgelopen zondagochtend renden we, aangedreven door Evy Gruyaert ("Ik ben zeer fier op u!"), door het natuurgebied de Teteringse heide. Het weidse sneeuwlandschap dat zich voor ons uitstrekte was van een bijna hallucinerende schoonheid. Ondanks de snijdende kou liepen we vederlicht. Voor een kort moment was de wereld overzichtelijk en eenvoudig.

Een paar uur later waanden we ons op een ander halfrond: op het grote podium van het Chassétheater deden de African Mamas vergeten dat het buiten tien graden vroor. Tien schitterend uitgedoste Zuidafrikaanse vrouwen brachten een feest van zang en dans op de planken. Heel bijzonder waren de zeer persoonlijke verhalen waarmee de vrouwen zichzelf voorstellen tijdens de show. Zoals Londiwe, die vertelt dat ze 24 jaar oud is en dat ze pasgeleden haar beide ouders heeft begraven. Ze stierven allebei aan Aids. Ze vertelt dat ze dankbaar is omdat ze zelf clean is. Ondanks alle ellende spreekt er hoop en kracht uit haar stem. De wereld is niet zo overzichtelijk en eenvoudig als ze soms lijkt.

Terwijl links en rechts van mij stokoude omaatjes met onvermoede en onbedoelde gratie voorbij zoeven, schuifel ik voetje voor voetje door de wijk. Het blijkt volstrekt onmogelijk om op mijn fiets te springen zonder meteen weer met een smak op de bevroren straat te belanden. Hmmm ... misschien moet ik morgen maar naar mijn werk schaatsen.

Links

Blikveld — Branwen's Realm — Hemels Groen — Lief dagboek — Lnnkz — Maanisch — Mikzlog — Paulien Cornelisse — Puur Kaat — The Girl In The Café — Uitdragerij — Zeekomkommer —

Archieven

juli 2010 — juni 2010 — mei 2010 — april 2010 — maart 2010 — februari 2010 — januari 2010 — december 2009 — november 2009 — oktober 2009 — september 2009 — mei 2009 — maart 2009 — februari 2009 — januari 2009 — december 2008 — november 2008 — oktober 2008 — september 2008 — augustus 2008 — juli 2008 — juni 2008 — mei 2008 — april 2008 — februari 2008 — januari 2008 — december 2007 — oktober 2007 — september 2007 — augustus 2007 — juli 2007 — juni 2007 — mei 2007 — april 2007 — maart 2007 — februari 2007 — januari 2007 — december 2006 — november 2006 — oktober 2006 — september 2006 — augustus 2006 — juli 2006 — juni 2006 — mei 2006 — april 2006 — maart 2006 — februari 2006 — januari 2006 — december 2005 — november 2005 — oktober 2005 — september 2005 — augustus 2005 — juli 2005 — juni 2005 — mei 2005 — april 2005 — maart 2005 — februari 2005 — januari 2005 — december 2004 — november 2004 — oktober 2004 — september 2004 — augustus 2004 — juli 2004 — juni 2004 — mei 2004 — april 2004 — maart 2004 — februari 2004 — januari 2004 — december 2003 — november 2003 — oktober 2003 — september 2003 — augustus 2003 — juli 2003 — juni 2003 — mei 2003 — april 2003 — maart 2003 — februari 2003 — januari 2003 — december 2002 — oktober 2002 — september 2002 —