
Vanmorgen hebben we een prachtige boswandeling gemaakt in de buurt!

Onze gloednieuwe Toyota Aygo tussen zijn collega-Aygo's geparkeerd voor het bedrijf waar onder andere de instructieboekjes van deze auto's worden vertaald. En nu mag u raden welke de onze is.

Linksaf naar het station op de Sint Nicolaasplaets.

Opnieuw een landschap dat gedomineerd wordt door de lichtinval. Aan het einde van de middag valt het laatste gefilterde zonlicht op de kleurige rotsen van White Pocket in Arizona.

Vanaf het oude mijnstadje Silverton klimt de Million Dollar Highway nog verder omhoog naar de Molas Pass op 3.340 meter. Terwijl Marieke de Jeep de berg op jaagt, betrekt het weer al snel. Donkere wolken botsen tegen de bergtoppen en laten regen, bliksem, hagel en sneeuw los op de flanken van de San Juan Mountains.

De dag nadat we Upper Antelope Canyon hadden bezocht, doken we opnieuw ondergronds in Lower Antelope Canyon. Dit stuk van de beroemde kloof is rustiger én avontuurlijker. We troffen er geen lichtstralen aan zoals in Upper, maar de kleurenpracht was er niet minder om.

Eén van de meest kenmerkende formaties in de Canyon de Chelly (spreek uit: "Canyon d-sjee") is Spider Rock. Deze 240 meter hoge rotspiek bestaat uit zandsteen en is volgens de legende van de Navajo's de woonplaats van Spider Woman. Nadat we de ochtend hadden doorgebracht in de canyon (onder leiding van een Navajogids) reden we naar het verste punt van de South Rim Drive, van waaruit je een schitterend uitzicht hebt op Spider Rock. We hebben een tijdje naar het ding staan kijken, maar blijkbaar was mevrouw spin niet thuis. Misschien maar goed ook.

Bryce Canyon is misschien wel de vreemdste van alle canyons in Amerika. Ten eerste is het eigenlijk geen canyon, maar een enorme uitgesleten kom (het centrale deel, hierboven op de foto, heet niet voor niets 'amfitheater'). Ten tweede is het type erosie hier afwijkend: de grillige kalk- en zandsteenformaties ('hoodoos') zijn namelijk ontstaan onder invloed van afwisselende vries- en dooikrachten. De hoogste rand van Bryce Canyon ligt op 2.700 meter en de temperatuursschommelingen zijn daardoor erg groot. In de winter, als er een flink pak sneeuw ligt, moet het hier fabelachtig mooi zijn. Maar toen wij er waren was het toch ook al behoorlijk indrukwekkend.

Hoewel er in het Coloradoplateau diepere, bredere en kleurigere canyons zijn uitgesleten, is de Black Canyon toch enig in zijn soort. Geen enkele kloof is zo steil als deze: bij het smalste deel is de Black Canyon slechts 330 meter breed en maar liefst 800 meter diep.
De onverharde weg naar de North Rim voerde door de glooiende, lieflijke voetheuvels van de Rocky Mountains. Niets waarschuwde ons voor wat er vóór ons lag . Aan het begin van de avond, toen de zon al bijna onder was, draaide de weg ineens scherp naar links. Marieke, die aan de rechterkant van de auto zat, slaakte een kreet. Ik schrok en keek schuin naar rechts. Op nog geen twee meter afstand van de auto hield de aarde abrupt op. Een schijnbaar bovennatuurlijke kracht had hier een onpeilbaar diep, zwart gat in de aardkorst geslagen. Even verderop zetten we de auto stil en staarden minutenlang in het afgrijselijke gat. En maakten onder andere bovenstaande foto.







