"Mierenleeuwen zijn insecten waarvan de volwassen dieren op libellen lijken. Ze hebben echter lange antennen. De larven leven in het mulle zand van de duinen en graven een trechtervormige valkuil. Daarmee vangen ze spinnen en mieren. De prooi valt in de trechter en wordt gegrepen door de grote kaken van de mierenleeuw en leeggezogen."
(bron: http://www.natuurinformatie.nl/ecomare.devleet/natuurdatabase.nl/i000719.html)

Het valt me iedere keer op hoe vindingrijk diersoorten zijn om aan eten te komen, de ene maakt een net waarin 'ie vliegen vangt, de andere maakt een valkuil voor z'n voedsel, en weer een ander rent er gewoon achteraan. Maar alle diersoorten kennen maar één truukje, dat dan wel weer. Ze komen nooit met een nieuw idee...

Met uitzondering van de homo erectus natuurlijk. Die vinden elke keer weer nieuwe truukjes om dieren, maar vooral hun eigen soort in de pan te hakken.

Wat een lief beestje; (snap niet dat sommige mensen er bang voor zijn!)
Ik was dit weekend ook op de Veluwe, in Heerde. Da's hele andere koek dan die platte landerijen in La Frise.

Wat een guitig beestje zeg, en dat hij zomaar voor je blijft zitten.....

Het zijn echt leuke diertjes (om te zien, niet als ze met miljoenen de graanvoorraden van een arm land opvreten) en ik snap ook niet waarom je er bang voor zou zijn. Dit veldmuisje bleef verstijfd van angst voor onze lens zitten. We hebben 'm broodkruimels als tegemoetkoming gegeven.

Mensen zijn niet zozeer bang voor de muis als dier, maar voor de muis als snelheidsmaniak. Want die beestjes kunnen enorm hard rennen. Ik schrok in eerste instantie ook toen er iets in volle vaart op mijn schoenen af kwam rennen, en ik ben doorgaans echt niet bang voor een knaagdiertje ter grootte van een luciferdoosje. Deze hield zich een poosje dood om aan ons te ontsnappen; hij (zij?) was zich er niet van bewust dat wij ons ook heel stil hielden om hem (haar?) te kunnen portretteren.