Het Nationaal Park Cinque Terre is een uniek stukje kust in Noord-Italië. De Apennijnen dalen hier steil af naar zee en laten nauwelijks ruimte over voor vijf dorpen die als vogelnestjes tegen de rotsen zijn gebouwd. Totdat er een spoorweg werd uitgehakt waren de dorpen slechts per boot of te voet bereikbaar. Vandaag de dag is de Cinque Terre zeer populair onder wandelaars.

De bus naar Italië is nog niet eens voor de helft gevuld zodat iedereen de beschikking over twee stoelen heeft. De lange rit van vijftien uur van Eindhoven naar La Spezia aan de Ligurische kust verloopt dan ook vrij soepeltjes: ik slaap zelfs een paar uur onderweg!

Na een korte ontbijtstop aan de autostrada in Noord-Italië komen we ruimschoots op tijd aan op het station van La Spezia. Omdat de trein naar Cinque Terre pas over anderhalf uur vertrekt, duiken we nog even de stad in om alvast wat Italiaanse sferen te proeven. La Spezia is een wat armoedige haven- en marinestad, niet echt pittoresk maar wel onovertroffen Italiaans.

Als we terugkomen op het station lijkt het alsof voetbalclub AC Milan op het punt staat een thuiswedstrijd te spelen: op binario uno heeft zich een heuse mensenmassa verzameld. Het duurt ruim een kwartier voordat iedereen in de aftandse trein zit of staat. Eindelijk zet het gevaarte zich piepend en knarsend in beweging, om vrijwel meteen in een kilometerslange tunnel te verdwijnen. Maar aan het eind van de tunnel zien we plotseling licht: de Middellandse Zee! De trein stopt op het station van Riomaggiore, het eerste van de vijf Cinque Terre-dorpen. De tweede halte is Manarola en een paar minuten later bereiken we onze eindbestemming: Corniglia. De stations liggen allemaal buiten de dorpen, soms zijn ze zelfs half in de rotsen verstopt, zo weinig ruimte is er.

Corniglia heeft de lastigste aansluiting van allemaal: het dorp zelf ligt hoog boven het spoor op een steile rots die uitsteekt in zee. Een pendelbus brengt ons over een smal en steil kronkelweggetje omhoog en zet ons af op het kerkplein. We zoeken de Via Fieschi en dat is niet zo moeilijk, want het dorp bestaat uit hooguit vijf nauwe straatjes. Casa Grande, het pension waar we de komende week zullen verblijven, blijkt een smal hoog huis dat ingeklemd zit tussen andere smalle hoge huizen. We nemen er onze intrek en klimmen de trappen op naar het dak, waar we een terras aantreffen met een spectaculair uitzicht: aan de ene kant ligt de zee en aan de andere de groene berghellingen.

Als de groep van tien wandelaars zich op het dakterras heeft verzameld geeft Ilse, reisleidster van Sindbad, een korte briefing. Het weer is goed en het is nog vroeg en daarom besluiten we om naar Vernazza te lopen, het volgende Cinque Terre-dorp dat op ongeveer anderhalf uur wandelafstand ligt. Het pad is niet al te moeilijk begaanbaar maar wel vrij spectaculair; we zigzaggen langs de steile bergwanden op zo'n honderd meter boven het azuurblauwe water. Helaas is het behoorlijk druk, soms moet je even wachten om andere wandelaars te laten passeren.

Aan het einde van de wandeling komt plots Vernazza in zicht. Het plotselinge uitzicht op het dichtbebouwde visserplaatsje in de diepte is adembenemend. Na een steile afdaling komen we middenin de gezellige drukte van het dorp terecht. Dankzij de smalle straten is het er heerlijk koel. De rest van de middag brengen we luierend door op de grote keien die in de haven liggen. En 's avonds eten we trofie (handgemaakte pasta) met verse pesto uit de streek bij Gianni's Trattoria op het havenpleintje. Na het eten is het tijd geworden om de trein terug te nemen naar Corniglia.

We staan vandaag vroeg op voor onze eerste échte wandeling. Maar we vertrekken niet zonder eerst te hebben genoten van een zonovergoten Italiaans ontbijt op 'ons' dakterras. Twee reisgenoten hebben in alle vroegte al boodschappen gedaan bij Lorenzo, die om de hoek een trattoria met biologische producten runt. Het fruit, de tomaten, de kaas en de ham zijn van uitstekende kwaliteit en we laten het ons dan ook goed smaken. Als we klaar zijn met eten beginnen we aan het zware werk: flessen water worden ingeladen, de rugzak gaat om en we gaan op pad!

Pal achter de kerk van Corniglia begint een pad dat honderden treden lang steil omhoog voert, steeds hoger tegen de bergwand. Langzaam maar zeker zien we het dorp onder ons steeds kleiner worden tot het eindelijk helemaal is verdwenen. Na een uur klimmen heeft het pad bijna zijn hoogste punt bereikt. We pauzeren bij een open plek in het dennenbos voor een vroege lunch. Iedereen is trots op de geleverde prestatie en deelt energierijk voedsel rond.

Na een half uur zijn we weer een beetje op krachten gekomen en vervolgen de wandelroute, die nu kilometers lang bijna horizontaal over de bergkam loopt. Soms stoppen we even voor een slok water of een magnifiek uitzicht op zee. Iets na het middaguur komen we aan bij het klooster Santuario di Soviore, dat hoog boven het stadje Monterosso uittorent. Hier drinken we wat terwijl Marieke rondsnuffelt in de boekhandel van het klooster.

Vanaf het klooster daalt een oud, geplaveid wandelpad af naar Monterosso, dat helemaal in de diepte aan zee ligt. Een uur lang lopen we tussen de geurige bloemen naar het dorp. De drukte in de straten staat in schril contrast met de heerlijk rustige wandeltocht die we zojuist hebben gemaakt, maar we ploffen dankbaar neer op een terrasje en bestellen wat te drinken.

Als we weer uitgerust zijn, bekijken we de nauwe straatjes van Monterosso en nemen daarna de trein terug naar Corniglia. Halverwege de Via Fieschi zit La Gata Flora waar ze ovenheerlijke pizza's bakken. We nemen ze mee naar het dakterras om ze daar, onder het genot van de ondergaande zon, op te peuzelen.

Na het ontbijt nemen we de trein naar Riomaggiore, waar we achter het dorp het begin van een wandelpad vinden dat in een kleine dal door oude olijfboomgaarden omhoog voert. Na een half uur stijgen gaat het pad de hoogtelijnen volgen richting zee en komt uiteindelijk uit op een plateau waarop het Santuario della Madonna di Montenegro is gebouwd. In de tuin van dit grote klooster houden we koffiepauze, of eigenlijk: cappuccinopauze. Het uitzicht vanaf het klooster is fenomenaal: we kunnen vanaf hier de hele Cinque Terre aan onze voeten zien liggen. Het zicht reikt tot voorbij Monterosso en aan de zuidelijke horizon is zelfs de kustlijn van Corsica te zien!

Als de cappuccino op is vervolgen we onze weg omhoog, net zolang over de bergkam tot we weer parallel aan de kust wandelen. De groene vruchtbare hellingen zijn begroeid met wijnranken en olijfbomen, die op smalle terrassen worden verbouwd. Na een ongeveer een uur wandelen komen we aan in Campiglia, een klein dorpje dat precies in het midden van het schiereiland ligt. Aan de ene kant heb je uitzicht over de Ligurische Zee en aan de andere kant over de brede baai van La Spezia. Daarachter zijn in de verte de witte marmerbergen van Carrara te zien.

Het landschap wordt steeds ruiger als we de laatste akkers zijn gepasseerd en de uiterste punt van het schiereiland naderen. Er komt regelmatig handen- en voetenwerk aan te pas om de rotspartijen te passeren en steeds weer worden onze inspanningen beloond met prachtige vergezichten. Na een korte lunchpauze hoog boven de Punto del Persico zetten we de lange en zware afdaling in die ons uiteindelijk middenin het middeleeuwse havenstadje Portovenere brengt. Hier trakteren we onszelf op vers Italiaans ijs &— met stip het lekkerste ijsje van de hele vakantie!

Om vijf uur vertrekt vanuit de haven van Portovenere een snelle boot die achtereenvolgens Riomaggiore, Manarola, Vernazza en uiteindelijk Monterosso aandoet. Het op 100 meter hoogte gelegen Corniglia heeft als enige van de vijf Cinque Terre-dorpen geen haven en wordt dus overgeslagen. De boottocht is een leuke afsluiting van deze intensieve wandeldag. Ik zit bovenop het dek te genieten van de zeewind en het uitzicht op de kust. Om zes uur stappen we uit in Monterosso, waar Marieke en ik een restaurant zoeken en een hapje eten. Daarna nemen we de trein terug naar Corniglia en gaan op tijd naar bed.

Alle teksten en foto's op deze website zijn © 2001-2010 Dim van den Heuvel en Marieke van Kessel.