'De wereld in één land', 'Europees en Afrikaans tegelijk', 'een land vol contrasten', 'de Regenboognatie': het zijn allemaal pogingen om Zuid-Afrika en haar inwoners te omschrijven. Maar zelfs een reis van ruim vijfduizend kilometer van Kaapstad naar Johannesburg was niet voldoende om de complexe ziel van dit schitterende land bloot te leggen.

De zon schijnt en er waait een heerlijk koel lentebriesje als we in Kaapstad uit het vliegtuig stappen. Na een ontspannen vlucht met een overstap in Frankfurt en een tussenstop in Johannesburg zet ik voor het eerst in mijn leven voet op het zuidelijk halfrond. Na een busrit van ongeveer een uur naar het Tulip Inn-hotel in hartje Kaapstad worden we door Ingrid, de reisleidster van Baobab, bijgepraat over de komende reis en over het land en de stad waarin we verblijven.

Kaapstad heeft een heleboel bezienswaardigheden, waarvan de meer dan duizend meter hoge Tafelberg natuurlijk de bekendste is. Het weer is uitstekend en dat betekent dat de kabelbaan naar de top waarschijnlijk open is. Met de hele groep scheuren we in een paar taxibusjes naar de rand van de stad en nemen de kabelbaan omhoog, waar ons een grandioos uitzicht wacht.

Eenmaal boven worden we verrast door de harde koude wind, maar het uitzicht over stad, de zee en de bergen maakt veel goed. In het noorden ligt Robbeneiland, schuin ervoor Lion's Head en Signal Hill, twee opvallende heuveltoppen die feitelijk middenin de stad liggen. Kaapstad is enorm uitgestrekt: het stuk dat we nu onder ons zien is alleen het centrum, achter de Tafelberg liggen de townships met meer dan een miljoen inwoners. Op de top van de berg, die redelijk vlak is, kun je mooie wandelingen maken. Maar we hebben helaas niet zoveel tijd dus we maken een ommetje langs de rand van de berg.

Aan het einde van de middag dalen we weer af, laten ons terugbrengen naar het hotel en maken plannen voor het avondeten. We nemen de taxi naar het Waterfront, het moderne havengebied van Kaapstad, waar een heleboel restaurants, pubs en uitgaansgelegenheden zijn. Al snel vinden we een gezellige kroeg met een uitstekend restaurant op de bovenverdieping.

We moeten erg vroeg opstaan vandaag, wat niet meevalt vanwege de combinatie bier en vliegreis van gisteren. Om zeven uur vertrekken we met de bus naar het Kaapse Schiereiland ten zuiden van de stad. Het uiteinde van het schiereiland is een nationaal park dat voornamelijk bestaat uit fynbos, laag struikgewas en kleine boompjes die samen met duizenden wilde bloemen- en plantensoorten een unieke flora vormt.

Hoewel een deel van de bloemen al is uitgebloeid, staan er toch nog een heleboel protea's en andere verrukkelijk geurende bloemen in bloei. Om negen uur komen we aanbij het eindpunt van de weg. Vanaf hier moet je te voet verder, over een steil wandelpad. Het leidt naar het meest zuidwestelijke punt van het continent: Kaap de Goede Hoop. Beroemd en berucht, als baken en als verschrikking voor vele zeelieden. Nergens liggen zoveel wrakken als hier, in deze gevaarlijke wateren, waar de warme Indische en de koude Atlantische ocenaanstromen op elkaar botsen.

Het waait erg hard en we kunnen dus niet over de hoge richel helemaal naar de Kaap lopen. We moeten ons tevreden stellen met het weidse uitzicht vanaf de oude vuurtoren over de zee en de rotsen. Het koffietentje is net open als we terugkomen van de wandeling en we drinken wat om warm te worden. Daarna rijden we een stukje verder naar de rotsen om foto's te maken van 'Kaap die Goeie Hoop, die mees suidwestelijke punt van die vasteland van Afrika.'

Op de rotsen bij het water scharrelt een grote jan-van-gent rond die zijn linkervleugel heeft gebroken. We proberen het arme beest te vangen in een jas en gelukkig lukt dat. We nemen de vogel mee in de bus en brengen hem naar een vogelopvangcentrum bij de ingang van het park. We hopen maar dat hij het overleeft.

Een spectaculaire kustweg die hoog tegen de hellingen van het Kaapse Schiereiland ligt biedt ruim uitzicht over de brede Valsbaai. Bij Simon's Town maken we een tussenstop om te lunchen en om de pinguïns van Boulders te bezoeken. Tussen de enorme keien op het strand ligt een van de weinige broedkolonies in Zuid-Afrika van deze kleine pinguïnsoort.

We kopen kaartjes en lopen over lange houten vlonders tot middenin de kolonie en maken foto's. Net als een paar honderd andere bezoekers die hier zijn. Maar de beestjes zijn toch wel erg grappig om te zien en gelukkig storen ze zich totaal niet aan de mensen in hun nabijheid.

Na het bezoek aan de pinguïns maken we kennis met Maronette, onze kokkin tijdens de reis. Het is haar eerste reis en ze is nog een beetje zenuwachtig. Maar de lunch smaakt voortreffelijk, dus het komt wel goed. Na het eten stappen we in de bus en vervolgen onze weg langs de baai door kleurrijke kustplaatsjes als Fish Hoek en Muizenberg.

Vlak achter de Tafelberg, uit de wind en in de zon, ligt de groene Constantiavallei. Op de zonnige berghellingen ligt een aantal wijnboerderijen waarvan 'Groot Constantia' een van de oudste en bekendste is. Het prachtige woonhuis op dit landgoed is door Simon van der Stel in 1685 gesticht. Het is geheel opgetrokken in Kaaphollandse stijl. Tegenwoordig dient het als museum terwijl de wijnboerderij wordt beheerd door een stichting.

Als we in de koele ontvangsthal aankomen blijkt dat de besproken rondleiding niet is genoteerd zodat er wat geïmproviseerd moet worden om ons toch nog het wijnhuis te laten zien. Maar even later krijgen we uitleg in vlekkeloos Nederlands over de bijzondere historie van het landgoed en de kunst van het wijnmaken. Later proeven we nog een aantal voortreffelijke wijnen die op Groot Constantia worden gemaakt. Eigenlijk moet je na het proeven de wijn weer uitspugen, maar het hoeft niet! Aan het eind van de dag rijden we weer terug naar het hotel aan de andere kant van de Tafelberg.

Vandaag bezoeken we het beroemde Robbeneiland. We verzamelen bij de Nelson Mandela Gateway waar we om negen uur in de snelle passagiersboot stappen, die ons in iets minder dan drie kwartier overzet. Met de neus in de wind geniet ik van het uitzicht op de steeds kleiner wordende Tafelberg en van de walvissen aan de horizon.

Het schip arriveert op Robbeneiland waar we overstappen in een bus. Het eerste deel van de excursie is een rondrit over het eiland, het tweede is een bezichtiging van de voormalige gevangenissen. Het is een tamelijk commerciële onderneming hier, maar door de indrukwekkende verhalen van de gids is het toch de moeite waard. Langzaam dringt steeds meer door hoe aangrijpend het leed is dat apartheid heeft veroorzaakt. Vooral de rondleiding door het gevangeniscomplex is aangrijpend. Een ex-gevangene leidt ons rond in de cellen waarin hij zelf jarenlang heeft vastgezeten. Hij laat ons de werkplaatsen zien waar hij en zijn medegevangenen geslagen en vernederd zijn. We nemen ook een kijkje in de kale cel waar Nelson Mandela heeft vastgezeten.

Als we aan het einde van de ochtend weer terug varen is iedereen muisstil. Pas als we weer in Kaapstad zijn aangekomen en een terrasje in de zon hebben gevonden, keert de vrolijkheid een beetje terug. Muzikale Afrikaanse chants die door een groep zwarte zangers worden voortgebracht dragen bij aan de sfeer. 's Middags duik ik met een paar mensen de stad in, we kuieren wat over de drukke Groenmarkt en zoeken een kroegje op. Vanavond eten we in 'The African Café', waar allerlei traditionele Afrikaanse gerechten en lekkernijen worden geserveerd.

Vandaag nemen we afscheid van Kaapstad en begint de echte kampeerreis: alle bagage wordt ingeladen in de bus van Dirk, onze chauffeur voor de komende weken. Ook Maronette is aan boord, de kokkin die we al eerder hebben ontmoet. De eerste pleisterplaats is Stellenbosch, dat ongeveer 50 kilometer van Kaapstad ligt. Deze pittoreske stad is de op een na oudste van Zuid-Afrika en is net als Groot Constantia gesticht door Simon van der Stel in 1679. De combinatie van de oude Kaaphollandse huizen, Nederlandse straatnamen en de grillige bergen op de achtergrond geven het een aparte sfeer.

Voordat we parkeren in het centrum rijden we over de campus van de universiteit van Stellenbosch waar de faculteiten namen hebben als regsgeleerdheid, rekenkunde en opvoedkunde. Erg grappig om te zien. In de Dorpsstraat staan tientallen huizen die zó in Nederland hadden kunnen staan. Ook vinden we hier 'Ome Samie se winkel', een oudhollands winkeltje dat al honderd jaar hetzelfde assortiment heeft.

We rijden de hoofdweg N2 weer op en volgen de route oostwaarts. Na de Sir Lowry-pas, met een schitterend uitzicht over de Cape Flats, komen we door een verlaten gebied met uitgestrekte akkers. Het landschap wordt gedomineerd door de grillige toppen van de Langeberge aan de horizon. We maken alleen nog een korte tussenstop in Riviersondereind, een van de weinige plaatsjes onderweg.

Vroeg in de middag slaan we bij Swellendam rechtsaf richting het Bontebok Nationaal Park. Vanaf hier houdt de verharding van de weg op en rijden we verder door een desolate vlakte die begroeid is met struiken en boompjes. Een paar kilometer verderop ligt de toegangspoort van het park, waar we entre betalen en ons aanmelden voor de camping die verderop in het park ligt.

Als we daar na een kwartier aankomen blijkt hoe prachtig het kampeerterrein gelegen is, aan de bocht van de traag stromende Breede Rivier en tussen het groen. We leren hoe de koepeltenten opgezet moeten worden (vijf minuten werk) en na een korte siësta ga ik op pad voor een stevige wandeling langs de oevers van de rivier: eindelijk de benen strekken na een hele ochtend opgevouwen in de bus te hebben gezeten.

Aan het eind van de middag nemen we met z'n allen nog een koele duik in de rivier om pas weer uit het water te komen voor de braai, zoals een barbecue in het Afrikaans heet. Lekker eten onder het genot van een prachtige zonsondergang: dit is pas écht vakantie!

Een spookachtige ochtendmist ligt over de vlakte gedrapeerd als we stapvoets over de zandweg rijden. Hier en daar staan bontebokken en bushbokken roerloos in het open veld. Pas als we weer een tijdje op de hoofdweg rijden begint de zon langzaam door de mist heen te breken, we zijn dan inmiddels een eind op weg naar Mosselbaai. Vanaf hier volgt de weg de kust langs mooie badplaatsen als Plettenberg Bay en Knysna, waar we stoppen voor de lunch. Het is nu niet ver meer naar het Tsitsikamma Nationaal Park, een prachtige strook ongerepte natuur langs de ruige kust van de Indische oceaan.

Hier ligt ook de 216 meter hoge Bloukransbrug die het diepe ravijn van het gelijknamige riviertje overspant. Vanaf het midden van de betonnen boogbrug wordt de hoogste bungee-jump ter wereld uitgevoerd. Als Ingrid vraagt wie er willen springen, steken vier durfals hun vinger op: Carla, Hanno, Laura en ikzelf. Maar als we een half uur later achter elkaar door de smalle kooiconstructie lopen die vlak onder het wegdek van de Bloukransbrug hangt, zijn we al een stuk minder resoluut. Doordat de bodem van rasterstaal (een soort kippegaas) is gemaakt, kijk je recht de diepte in. Deze 'Green Mile', zoals de jongens van het bungee-jumpteam de loopbrug noemen, is zo'n 250 meter lang en voert naar het midden van de brug waar zich het springplatform bevindt.

Alle teksten en foto's op deze website zijn © 2001-2010 Dim van den Heuvel en Marieke van Kessel.