Ik heb vannacht erg slecht geslapen en ben om vijf uur klaarwakker. Nu kán ik eens een keertje uitslapen en dan lukt het niet. Ik besluit een ochtendwandeling te maken, de zon is net op en de wereld is nog stil en koel. Onderweg zie ik hoe alles langzaam ontwaakt in het dampende bos.

Een uurtje later ben ik terug voor het ontbijt, de rest van de groep is dan ook al wakker. Iedereen blijkt al druk bezig met het maken van plannen voor vandaag: in het Mlilwane Park zijn een aantal wandelingen uitgezet, maar je kunt ook paardrijden, raften of mountainbiken.

Een paar mensen gaan raften, die vertrekken al vroeg. Anderen gaan wandelen, waaronder ikzelf. We halen een kaart bij de receptie en kiezen een tocht uit van drie uur die ons geschikt lijkt voor deze ochtend. De wandelroute is landschappelijk gezien erg mooi, met veel variatie, maar wel een beetje tam wat de wilde beesten betreft.

Als we rond het middaguur terug zijn bij de tenten is de temperatuur opgelopen tot ver boven de dertig graden. Het is drukkend warm en het duurt dan ook niet lang voordat een enorm onweer met veel regen boven ons losbarst. Voor het avondeten vluchten we naar een gemeenschappelijk gebouw dat over een eetzaaltje en een flinke keuken beschikt. Als ook nog de stroom uitvalt eten we met z'n allen bij het schamele licht van een paar kaarsen. Gezellig!

We verlaten Swaziland via het bergachtige noorden en rijden in een paar uur naar Malelane Gate, een van de grote toegangspoorten tot het Krugerpark. Vannacht kamperen we in Berg-en-Dal, een overnachtingskamp in het zuiden van het Krugerpark.

We staan om zes uur 's morgens bij de ingang van het kamp om een game drive te gaan maken. Helaas is een van de terreinwagens kapot dus we moeten even wachten tot er een nieuwe komt. Ondertussen ontdekken we op de motorkap van een auto een grote geelsnaveltok die druk bezig is om het rubber van de ruitenwisser op te eten. Een fraaie foto is het resultaat. Een kop koffie later kunnen we vertrekken met twee terreinwagens.

Het is meteen raak: door een paar rangers zijn er leeuwen gesignaleerd in de buurten met volle vaart rijden we naar de plek waar ze zich zouden bevinden. En ja hoor, even later zien we twee jagende leeuwinnen, weliswaar op flinke afstand, maar het is wel spannend.

Het wordt nog veel spannender als we niet veel later bij een drooggevallen riviertje een luipaard ontdekken. Dat is zeer bijzonder omdat deze schuwe beesten echte nachtjagers zijn en zich overdag gewoonlijk niet laten zien. Minutenlang kunnen we het prachtige beest observeren met onze verrekijkers. Hij zit verscholen tussen het hoge gras en nu blijkt ook hoe goed zijn camouflage is.

Na deze geweldige 'vangst' is het een tijd gedaan met het spectaculaire wild: een paar zwijntjes, een impala hier en daa. We kijken er al niet eens meer naar.

We komen aan in Skukuza, het grootste kamp en tevens het 'hoofdkantoor' van het Krugerpark. Er is een dierenartsenpraktijk, administratiekantoor, rangersopleiding, tankstation met garage en zelfs een vliegveldje. Ook is er een mensendokter, dat zou je bijna vergeten. Die heb ik hard nodig want een klein wondje aan mijn voet is zodanig gaan ontsteken dat de hele voet opgezwollen is.

Dokter Fereira ("jij kan gewôn Neërlands spreek tege mij") is heel vriendelijk. Hij maakt de wond zorgvuldig schoon, verbindt mijn voet en geeft me antibiotica mee. De zwelling zou binnen drie dagen moeten afnemen en gelukkig krijgt de dokter gelijk.

Mijn bezoek aan dokter Fereira heeft toch wel een tijdje geduurd en de rest van de ploeg heeft inmiddels in het kamp gegeten. Gelukkig vonden ze het niet erg om op mij te wachten en dus gaan we weer snel op pad in de bush. We volgen een tijdlang de Sabie en zien op de oever veel olifanten. Ze staan te rusten in de schaduw van hoge marulabomen. Het is flink warm geworden op de savanne en de dieren laten zich op dit uur van de dag nog maar zelden zien. Als we de rivier oversteken zien we een paar nijlpaarden die heerlijk in het water aan het spelen zijn.

We dalen af naar het Laagveld, een enorme vlakte die zich uitstrekt over het halve park. Hier komen we grote kuddes grazende impala's, zebra's en giraffes tegen — het is opwindend om deze dieren in zulke grote aantallen te zien. Laat in de middag worden we nog getrakteerd op olifanten en jawel, eindelijk, een heuse leeuw! Een hele luie, dat wel, maar hij is toch maar mooi de koning de dieren. De grote kat ligt onder een boompje te soezen. Af en toe rolt hij op zijn rug en rekt zich uitgebreid uit, om daarna weer te gaan liggen en verder te slapen. Wat een leven!

Aan het eind van de dag komen we moe en suf van de warmte aan in Satara. De bus staat al op het kampeerterrein en dus maken we ons nog even kwaad op de tenten die in no-time staan. Maronette heeft met hulp van de corveeploeg weer een zeer smakelijke en voedzame maaltijd klaargemaakt en dat komt goed uit, want we hebben allemaal een leeuwenhonger!

Uitbuiken is er niet bij want we hebben nog een night drive voor de boeg. We rijden in een halfopen truck door het donker en speuren met een grote schijnwerper de savanne af naar nachtdieren. Onze chauffeur stelt zich voor als 'Van Rooi' (het is onduidelijk of dat zijn voor- of achternaam is) en hij sluit iedere zin af met een zeer lijzig "jahaaa!" Door de vermoeidheid en de kou zijn we ontzettend melig geworden en we liggen dan ook dubbel van het lachen bij elke "jahaaa!"van Van Rooi. Erg veel beesten hebben we dus niet gezien vanavond.

Vanaf Satara is het nog bijna vijftig kilometer rijden naar Orpen Gate, waar we het Krugerpark verlaten en stoppen voor het ontbijt. We rijden weer door en na een korte tussenstop bij een grote baobab-boom (die we als achtergrond voor een groepsfoto gebruiken) klimt de weg naar het hoogland van de provincie Mpumalanga. Hier komen we in het noordelijke deel van de Drakensbergen.

Dit is ook het begin van de Panoramaroute, een schitterende weg die langs diepe kloven, hoge watervallen en adembenemende uitkijkpunten voert. Onze eerste stop is bij de immense Blyde River Canyon, een ravijn van meer dan 800 meter diep dat door het kleine riviertje de Blyde is uitgesleten. Aan de overkant van de canyon zijn de Drie Rondavels, enorme rotskegels, zichtbaar.

We rijden verder naar het zuiden en komen na Graskop aan bij Bourke's Luck Potholes, wonderbaarlijke holtes die door de rivier zijn uitgesleten. De volgende bezienswaardigheid is uitzichtspunt God's Window, van waaruit je kunt uitkijken over het Laagveld. Tot slot stoppen we bij een hoge rotspiek die oprijst uit de rivierkloof.

De lange reis van vandaag eindigt in Pilgrim's Rest, een dorp in het hart van Transvaal, zoals het gebied vroeger heette. Hier werd in 1873 in minder dan geen tijd een complete stad uit de grond gestampt toen er goud gevonden werd in het beekje dat door het groene dal stroomt. Het goud is inmiddels allang uit de heuvels verdwenen en wat rest is een openluchtmuseum van 19e-eeuwse huizen, restaurants en winkels die een aardige indruk geven van het leven van honderd jaar geleden. We drinken wat op de veranda van een saloon en lopen daarna naar de camping die verderop aan de rivier ligt.

Vanavond gaan we eten en drinken in het 'Vine Restaurant', een authentiek Transvaals restaurant waar ze stevige kost uit de pionierstijd serveren. Eindelijk krijg ik de kans om echte Zuid-Afrikaanse bobotie te eten, een soort gehaktbrood met kerrie en chutney dat wordt opgediend met rijst en brood. Stevige kost, inderdaad, maar wel bijzonder smakelijk.

Na het eten duiken we Johnny's Pub in, waar de springbokkies rijkelijk vloeien. Een Ssringbokkie is min of meer hét nationale alcoholische drankje: een zoete mix van groene muntlikeur met daarop uitgegoten een shot bruine amarulalikeur.

Vele kilometers scheiden ons nog van Pretoria, maar de wegen zijn in de provincie Gauteng een stuk beter dan in de rest van het land. De laatste honderd kilometer is zelfs snelweg en dat schiet dus lekker op. We rijden dwars door het moderne centrum van de Zuid-Afrikaanse hoofdstad naar het zuiden, waar op een flinke heuvel het Voortrekkersmonument staat. Het is een enorm groot en opzichtig vierkant gebouw dat in 1938 door de Boeren is opgericht.

Binnenin vertellen mozaïeken en afbeeldingen over de heldhaftige daden die door de eeuwen heen door de trekkende Boeren zijn verricht. Het is ontegenzegelijk de 'blanke' kant van de Zuid-Afrikaanse geschiedenis. Vanuit historisch oogpunt is de tentoonstelling interessant, maar toch doe het allemaal erg chauvinistisch en hoogdravend aan. Als we alles gezien hebben rijden we terug naar het centrum van Pretoria en nemen onze intrek in hotel Pretoria Hof. Ik zoek snel mijn kamer op: nog nooit was ik zó toe aan een lekker warm bad!

Gisteren hebben we voor het laatst met de hele groep gegeten bij een Italiaans restaurant in de hippe uitgaanswijk Hatfield. De ochtend heb ik doorgebracht met uitslapen, inpakken en wandelen in de buurt van het hotel. Om elf uur vertrekt onze bus naar Soweto, dat ten zuidwesten van Johannesburg ligt en waar we onder leiding van een lokale gids een excursie gaan maken.

Soweto staat voor 'South Western Townships' en bestaat voornamelijk uit arme zwarte sloppenwijken. Er wonen inmiddels een paar miljoen mensen, maar niemand weet precies hoeveel. We bezoeken een typische woning, een chauffeursrestaurant en de straat waarin Nelson Mandela en Desmond Tutu een huis bezitten. 's Middags lunchen we in een Shebeen, een townshipcafé. Opvallend genoeg krijgen we veel en uitstekend te eten. Het lijkt me dat de meeste mensen in Soweto dit toch moeten ontberen.

In Soweto brengen we een bezoek aan het Hector Pietersonmonument, opgericht ter nagedachtenis aan deze jongen die bij de gote opstand in 1976 als eerste dodelijk werd getroffen door een politiekogel. Bij het momument ligt een indrukwekkend museum dat geheel gewijd is aan de opstand in Soweto.

Het is een schril en verontrustend contrast met het Voortrekkersmonument dat we gisteren bezochten. Het afsluitende bezoek aan een kleuterschooltje is erg leuk. De kinderen zijn vrolijk en dansen en zingen voor ons. We laten een hoop spelletjes en kleding achter bij het schooltje.

Aan het einde van de middag rijden we naar het vliegveld in Johannesburg, waar we afscheid nemen van Ingrid, Dirk en Maronette, die ons een fantastische reis door dit mooie land hebben bezorgd.

Alle teksten en foto's op deze website zijn © 2001-2010 Dim van den Heuvel en Marieke van Kessel.